Εργαζόμενο κορίτσι

—της Stucano Closer—

Για τους περισσότερους από μας, οι σιδηροδρομικοί σταθμοί είναι απλώς σημεία από τα οποία περνάμε και φεύγουμε. Για μερικούς, είναι χώροι εργασίας. Για τη Felix είναι σπίτι και χώρος εργασίας μαζί. Ήταν μόλις εννέα μηνών η Felix όταν πρωτοήρθε στον σταθμό του Χάντερσφιλντ στο Δυτικό Γιόρκσαϊρ και αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί.

Το πιθανότερο είναι ότι με την αδιαμφισβήτητη ομορφιά της θα κατάφερνε έτσι κι αλλιώς να κερδίσει τις καρδιές των πάντων εκεί (και, βέβαια, το φαγητό της), εκείνη όμως δεν αρκέστηκε στην καλοσύνη των άλλων: αποφάσισε να δουλέψει για τα προς το ζην.

Πέντε χρόνια μετά, η Felix τιμήθηκε από τους υπεύθυνους του σταθμού με μια πανάξια προαγωγή: σε αναγνώριση των πολύτιμων υπηρεσιών της, αναγορεύτηκε σε Προϊσταμένη Ελέγχου Τρωκτικών και Λοιπών Παρασίτων. Εκτός από την ειδική στολή και την κονκάρδα που έφτιαξαν για χάρη της οι ευγνώμονες συνάδελφοί της (και τις έξτρα λιχουδιές για την περίσταση), η Felix απέκτησε πλέον και δική της είσοδο/έξοδο για τις πλατφόρμες, ώστε να επιτελεί το καθήκον της όσο γίνεται πιο απερίσπαστη.

Στο μεταξύ, βέβαια, η Felix έχει γίνει διάσημη, με δική της σελίδα στο Facebook, που αριθμεί πάνω από 70.000 like.

Ωστόσο, «Τα μυαλά της δεν έχουν πάρει καθόλου αέρα με τη φήμη», όπως διαβεβαιώνει ένας συνάδελφός της. «Έτσι κι αλλιώς, όπως όλες οι γάτες, πάντα θεωρούσε ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω της. Απλώς τώρα παίρνει και περισσότερες λιχουδιές και χάδια. Ναι, είναι πολύ ευχαριστημένη».

 

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ποιον είπες ζώο ρε;

Στο:Ποιον είπες ζώο ρε; Tagged: Stucano Closer

from dimart http://ift.tt/2ahpmVg
via IFTTT

Το δώρο

Αυτό δεν είναι τραγούδι #763
Dj της ημέρας, η Πολυτίμη Φτηνού-Ακριβάκη

 

Από μικρή έκανα τα πιο πετυχημένα δώρα. Οι φίλοι είχαν να το λένε. Ήταν το δώρο που είχαν πει κάποια στιγμή «α, θα μου άρεσε κάτι τέτοιο». Κι εγώ ένιωθα τόση χαρά την ώρα που άνοιγαν το περιτύλιγμα και έλαμπαν τα μάτια τους. «Μα πως το καταφέρνεις;» Γιατί σ’ ακούω. Σε νιώθω. Όταν μιλάς. Διαλέγω το δώρο σου και σου δίνω μαζί κι ένα κομμάτι από μένα. Και χαίρομαι που με δέχεσαι.

Ο αγαπημένος μου Μαρσέλ Μος είχε πει ότι τα δώρα δεν είναι ποτέ χωρίς κάποιο αντάλλαγμα. Κάνουμε δώρα προσφέροντας εμάς, περιμένοντας να μας δεχτούν. Να το αντάλλαγμα. Γιατί τα αντικείμενα που προσφέρονται δεν είναι ποτέ εντελώς διαχωρισμένα από τους ανθρώπους που τα ανταλλάσσουν. Διαφωνώ μόνο ως προς την υποχρέωση της ανταπόδοσης, έτσι όπως ακούγεται. Δε θέλω δώρο, αντικείμενο που θα έχει την x αξία. Και φυσικά δε θα κοιτάξω ποτέ πόσο κάνει. Θέλω αυτό το πνευματικό, το άυλο που δημιουργεί πνευματικό και κοινωνικό δεσμό.

Στην Οδύσσεια, για παράδειγμα, προσέφεραν δώρα στον ξένο που ξώμεινε στο σπίτι τους ή τους επισκεπτόταν επί τούτου. Μου αρέσει να πιστεύω ότι το έκαναν για να τον ευχαριστήσουν που τίμησε με την παρουσία του το σπιτικό τους και θα ήθελαν να τον ξαναδούν στα μέρη τους. Ήταν πια φίλος τους.

Χαίρομαι να διαλέγω και να φτιάχνω δώρα. Κι ας μην χρησιμοποιηθούν ποτέ. Ας μείνουν σε ένα συρτάρι ή σε μια αποθήκη. Που να το βάλεις το καταπληκτικό κινέζικο βάζο, όσο όμορφο και να ’ναι όταν έχεις μικρά παιδιά να τρέχουν όλη μέρα;

Σήμερα τύλιξα σε μια σακούλα το πρώτο μου δώρο για σένα. Δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Όμορφο αλλά δύσχρηστο. Θα το αφήσω έξω από την ανακύκλωση.

 

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Κράτα το

Κράτα το

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: Μουσική, Πολυτίμη Φτηνού-Ακριβάκη, Χρήστος Θηβαίος, Levy Scharr

from dimart http://ift.tt/2afUXXd
via IFTTT

Τα μεταλλαγμένα

Αυτό δεν είναι τραγούδι #762
Dj της ημέρας, η Χριστίνα Παπαβασιλείου

 

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι τα μεταλλαγμένα είναι κακό πράγμα. Κι αν δεν το ξέρετε κακό του κεφαλιού σας, τόσο αγώνα κάνει η Greenpeace για αυτό. (Αυτό και την αρκούδα. Εκείνη την κάτασπρη που θες να την πάρεις σπίτι και να την έχεις σαν λούτρινο. Μα δεν είναι κούκλα; Πάμε πάλι απ την αρχή, παρασύρθηκα από τα κάλλη της.) Λοιπόν, τα μεταλλαγμένα είναι κακό πράγμα. Στις ντομάτες, στα κολοκύθια κι εν γένει τα ζαρζαβατικά. Υπάρχουν όμως και κάτι μεταλλαγμένα που έχουν έρθει κι έχουν βελτιώσει το αρχικό προϊόν. Στην μουσική ας πούμε. Ποιος δεν θυμάται την απόδοση του Bourée του Μπαχ από τον Ian Anderson; Βέβαια και το πρωτότυπο ήταν μαγικό αλλά κι ο φλαουτίστας του έδωσε και κατάλαβε του κομματιού.

Κι εδώ θα εξομολογηθώ κάτι κι ας πέστε να με φάτε. Δεν μου αρέσει ο Μότσαρτ. Ναι, ξέρω τι θα πείτε, ότι ήταν ταλαντούχος, ότι αυτά που έγραψε ήταν αριστουργήματα, θα μου αναλύσετε τις μουσικές φόρμες. Μπορεί να έχετε και δίκιο. Εμένα όμως δεν μου αρέσει. Κι όχι μόνο δεν μου αρέσει, στραβομουτσουνιάζω κιόλας άμα τον ακούω. Θα κάνω μια εξαίρεση για το Ρέκβιεμ του, εκεί ήταν καλός. Αν μη τι άλλο σοβαρός. Στα υπόλοιπα τον βρίσκω πολύ — χαζοχαρούμενο να το πω, εύκολο, πολύ χαριτωμενιά; Δεν μου αρέσει, πώς να το κάνουμε! Όσο για το παιδί ταλέντο, είμαι σίγουρη ότι αν ζούσα τότε στον κύκλο του, θα μου έσπαγε τα νεύρα, είμαι σίγουρη ότι θα ήταν από αυτά τα παιδάκια που όλοι τα επευφημούν κι έχουν κορδωθεί σαν παγόνια κι είμαι σίγουρη ότι εγώ θα του έχωνα τσιμπιά στα κρυφά. Γιατί είμαι και καλός άνθρωπος…

Ενώ ο άλλος, αααχ ο άλλος ο έρμος, που δεν του το ‘χανε, δεν αναγνώριζαν την αξία του, που έγραφε ασταμάτητα, δεν έκανε δηλαδή και τίποτα άλλο, έγραφε και έπαιζε. Τώρα το ότι κατάφερε κι έκανε και 19 παιδιά, άλλο. Κάπου έπρεπε να ξεδώσει κι αυτός. Και στην τελική, σε εκείνο το κονσερβοκούτι που στείλαμε στο διάστημα, δεν βάλαμε Μότσαρτ να ‘ρθουν τα πράσινα ανθρωπάκια να χορεύουν και να χαχανίζουν, Μπαχ βάλαμε. Βαρύγδουπο, μεστό και σοβαρό. Ακόμα και στο επετειακό αφιέρωμα που είχε γίνει πριν κάτι χρόνια για τον Μότσαρτ και μας το έδειξε η Ερτ, Ετ, Νετ, θα σας γελάσω, ο γνωστός Ian Anderson, δεν έπαιξε τον τιμώμενο, Μπαχ έπαιξε και φυσικά το γνωστό Bourée, λίγο άσχετο, αλλά πολύ τον αγάπησα και του έβγαλα και το καπέλο αναφωνώντας «πάρτα, παλιόπαιδο!» για τον άλλον που τον ξεπέταξε.

Έλα όμως που στο συγκεκριμένο αφιέρωμα, εκτελέστηκε και η Βασίλισσα της Νύχτας, ναι, εκείνη η γνωστή, του παλιόπαιδου (ε καλά, ας το παραδεχτώ κι αυτό από τα καλά του είναι). Και πολύ μου άρεσε έτσι όπως του την κάνανε και του το ισιώσανε το κομμάτι. Ή μάλλον για την ακρίβεια, το κυμάτισαν το κομμάτι. Μα για ακούστε την και πέστε μου, δεν γαργαλάει τόσο ευχάριστα τα αυτιά σας; Και δεν διαγράφετε κι ένα χαμόγελο κοιτώντας την φοβερή σοπράνο; Κι αν συγκρατηθήκατε στα χαμόγελα, μια κίνηση στους γοφούς δεν την πάθατε;

 

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Κράτα το

Κράτα το

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: Μουσική, Χριστίνα Παπαβασιλείου, Johann Sebastian Bach, Mozart

from dimart http://ift.tt/2al5mjs
via IFTTT

Η εποχή του φόβου

— του Γεράσιμου Γεωργάτου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα—

Σάββατο βράδυ στην Επίδαυρο, λίγο πριν αρχίσει η παράσταση. Κατάμεστο το αρχαίο θέατρο. Ξαφνικά κάποιος από το προσωπικό κατευθύνεται σχεδόν τρέχοντας, χωρίς θόρυβο, προς το άνω διάζωμα. Το κοινό αντιλαμβάνεται την κίνηση. Τα κεφάλια και τα βλέμματα όλων στρέφονται και τον παρακολουθούν με ένταση. Τι συμβαίνει; Λες; Τίποτα δεν συνέβη. Κλασικές διευθετήσεις για τις θέσεις. Όμως σίγουρα όλοι, ή σχεδόν όλοι, είχαν σκεφτεί ή το σκέφτηκαν εκείνη τη στιγμή, «γιατί όχι και σε μάς;», «γιατί όχι και εδώ;», όπου συγκεντρώνεται τόσος κόσμος και παρακολουθεί πράγματα που μάλλον δεν τα πολυεγκρίνει ο Αλλάχ. Την ίδια ένταση παρατηρείς και στο μετρό και στον ηλεκτρικό, αν κάποιος θόρυβος ξεφύγει από τον μέσο όρο ή ακόμα κι αν επιβιβαστούν κανά δυο άντρες με μεσανατολική ενδυμασία.

Φυσικό επόμενο, αφού καθημερινά αυξάνονται παντού τα χτυπήματα. Χωρίς εξαιρέσεις. Στον αναπτυγμένο, στον αναπτυσσόμενο και στον υπανάπτυκτο κόσμο. Λες και δρουν πολλαπλασιαστικά. Ο κλοιός στενεύει γύρω μας. Ίσως είναι ζήτημα χρόνου. Είμαστε μπροστά σε ένα νέο ανεξήγητο φαινόμενο που εξαπλώνεται παγκοσμίως, παρατηρεί ένας φίλος στο facebook, τη «λατρεία του θανάτου».

Είναι σαν να έχει απελευθερωθεί από το μπουκάλι το πνεύμα του κακού και εξαπλώνεται ραγδαία. Ο Τόμας Χομπς περνάει μπροστά. Ο Σωκράτης και ο Ρουσσώ βλέπουν τη σκόνη του. «Ουδείς εκών κακός», από πού κι ως πού; «Ο άνθρωπος γεννιέται αγνός και αγαθός», τι μάς λες τώρα;

Ο άνθρωπος είναι το πιο πανούργο, το πιο ισχυρό και το πιο επικίνδυνο ζώο. Είναι άπληστος και ο αγώνας κάθε ανθρώπου εναντίον όλων των άλλων αποτελεί την φυσική του κατάσταση. “Homo hominis lupus”. Ο αλτρουισμός είναι αφύσικος. Αυτά μάς λέει ο Χομπς για την ανθρώπινη φύση. Συνεχίζει όμως, ισχυριζόμενος ότι ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου είναι ο βίαιος θάνατος από χέρι άλλου ανθρώπου. Για να προστατευθούν οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από έναν Λεβιάθαν, στην προκειμένη περίπτωση από μια ισχυρή κυβέρνηση που επιβάλλει με το μονοπώλιο της βίας και της απόλυτης εξουσίας την ομόνοια. Είναι γνωστή η προτίμηση του Χομπς στην μοναρχία, γιατί η δημοκρατία προϋποθέτει ότι και ο λαός είναι εκπαιδευμένος και οι ελίτ χαρισματικές.

Ευτυχώς στην Ευρώπη και τον δυτικό κόσμο έχουμε ισχυρά δημοκρατικά κράτη με δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις που όμως όλο και πιο πολύ αμφισβητούνται. Γιατί, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν μπορούν να προστατεύσουν τους πολίτες τους από τον φόβο του θανάτου και από τον ίδιο τον θάνατο. Η αμηχανία είναι έκδηλη.

Και αυτό γιατί με το γύρισμα του αιώνα βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Ό,τι ονομάζουμε παγκοσμιοποίηση ακολουθεί, μέχρι στιγμής, τον νόμο του Δαρβίνου. Επιβιώνουν οι ομάδες, τα έθνη και τα άτομα που είναι πειθαρχημένα, δυναμικά, ευφυή και καινοτόμα, ενώ ολόκληρες περιοχές και πολιτισμοί που δεν είναι ανταγωνιστικοί αποτελούν τους χαμένους της ιστορικής συγκυρίας. Και ενώ ο παγκόσμιος πλούτος αυξάνεται, οι ενδοεθνικές και δι-εθνικές ανισότητες εντείνονται.

Παντού, και στην πλευρά των κερδισμένων και στην πλευρά των χαμένων, ο φονταμενταλισμός κερδίζει συνεχώς. Είτε με περισσότερο κοσμική μορφή, ως εθνικισμός, είτε με περισσότερο θρησκευτική μορφή, ως τζιχαντισμός. Και οι δύο προέρχονται από μια αίσθηση συλλογικής και προσωπικής δυσαρέσκειας και ιστορικής αποτυχίας και κάνουν κηρύγματα υπέρ μιας ανεπιστρεπτί χαμένης χρυσής εποχής. Υπέρ ενός ισχυρού προστατευτικού έθνους – κράτους οι μεν, υπέρ μιας ιδανικής, σύμφωνης με τους αυθεντικούς θρησκευτικούς κανόνες κοινωνίας οι δε. Και με βάση αυτά τα φαντασιακά ιδεώδη επιστρατεύονται οι μαχητές.

Μόνο που οι κάθε είδους φονταμενταλιστές και οι μαχητές τους αδιαφορούν για το διεθνές δίκαιο, τις συνθήκες, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις απώλειες αμάχων και πολλούς άλλους κανόνες και ρυθμίσεις, με τους οποίους είχαν συνηθίσει να συνεννοούνται τα κράτη και οι κυβερνήσεις, ακόμα και σε εμπόλεμη μεταξύ τους κατάσταση. Σε τι διέφεραν σ’ αυτό ο Ράντοβαν Κάραζιτς από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν; Δεν συγκρούονται πλέον οργανωμένα εθνικά στρατεύματα. Δεν υπάρχουν κανόνες. Ομαδικές επιθέσεις, μοναχικοί λύκοι, ψυχοπαθείς καμικάζι. Ο πόλεμος βρίσκεται παντού, είναι αντισυμβατικός, ακήρυχτος και διαρκής, γίνεται κυρίως μέσα στα ίδια τα κράτη και όχι ανάμεσά τους, χωρίς δυνατότητα ανακωχής και σύναψης ειρήνης.

Ούτε υπάρχει ένας παγκόσμιος χομπσιανός Λεβιάθαν να επιβάλει την ομόνοια. Τα ίδια τα δημοκρατικά κράτη, κυρίως του δυτικού κόσμου, καλούνται να επινοήσουν το πέρασμα από την δαρβινική σε μια εναλλακτική, πολιτικά διευθυνόμενη παγκοσμιοποίηση, με ισχυρούς παγκόσμιους θεσμούς και ρυθμίσεις που θα συμβάλλουν στην αύξηση της κυβερνησιμότητας σε μεγάλες περιοχές του πλανήτη, στην ανατολή και στον νότο, όπου το χάος ευνοεί την επιστράτευση μαχητών.

Ειδικά στον ευρωπαϊκό χώρο, όπου  εθνικιστές και τζιχαντιστές έχουν πλέον καθημερινή και θανατηφόρα παρουσία, επείγει η αντιμετώπιση των παθογενειών που παράγει η χαμηλής ποιότητας αστικοποίηση γηγενών και αλλοδαπών, που ευνοεί παρομοίως την επιστράτευση μαχητών, και κυρίως επείγει η ομοσπονδιοποίηση σημαντικών εθνικών ακόμα λειτουργιών, με προτεραιότητα στην άμυνα και την ασφάλεια. Ίσως έτσι μπορεί να υπάρξει ένας δημοκρατικός Λεβιάθαν που θα μας προστατεύσει από τον φόβο και την ανασφάλεια.

Όσο για μας, εδώ, σ’ αυτή τη μικρή χώρα, που δεν μπορεί εξ αντικειμένου να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις, πρέπει πρώτα να φροντίσουμε την ανασυγκρότηση και την κυβερνησιμότητα του οίκου μας. Γιατί το θεσμικό ξεχαρβάλωμα και η ανομία που ενθαρρύνεται από την σημερινή κυβέρνηση σε συνδυασμό με την προϊούσα φτωχοποίηση ευνοούν για την ώρα τον εθνικιστικό φονταμενταλισμό. Είναι όμως άδηλο ακόμα τι άλλα τέρατα μπορούν να παράγουν.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

 

 

 

 

 

Στο:Παροράματα και ημαρτημένα Tagged: Γεράσιμος Γεωργάτος

from dimart http://ift.tt/2axSCei
via IFTTT