Πορτρέτο ενός καλλιτέχνη

Ένας περίφημος πίνακας του Ντέιβιντ Χόκνεϊ, το «Πορτρέτο ενός καλλιτέχνη (Πισίνα με δύο μορφές)», πωλήθηκε χθες σε δημοπρασία του οίκου Christie’s έναντι 90 εκατομμυρίων δολαρίων, σύμφωνα με το Reuters, σπάζοντας έτσι το ρεκόρ τιμής πίνακα καλλιτέχνη που βρίσκεται εν ζωή. Μέχρι τώρα το ρεκόρ κατείχε ένα γλυπτό του Τζεφ Κουνς με τίτλο «Σκύλος-μπαλόνι», το οποίο πωλήθηκε το 2013 έναντι 58,4 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο οίκος δεν ανακοίνωσε τα ονόματα του πωλητή και του αγοραστή, οι υπεύθυνοι ωστόσο δήλωσαν ότι είχαν υπολογίσει πως ο πίνακας θα έπιανε γύρω στα 80 εκατομμύρια και πως «η επιτυχία οφείλεται στο καλό μάρκετινγκ που προηγήθηκε αλλά και στην αποφασιστικότητα του αγοραστή, ο οποίος ήταν αποφασισμένος να φύγει με τον πίνακα». Το «φύγει» χρησιμοποιείται μεταφορικά, αφού ο αγοραστής συμμετείχε στη δημοπρασία τηλεφωνικά. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, μονομάχησε με έναν άλλο υποψήφιο αγοραστή, από τα 70 εκατομμύρια και πάνω.

Ντέιβιντ Χόκνεϊ και Πίτερ Σλέσινγκερ, αρχές δεκαετίας ’70

Ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ, 81 ετών σήμερα, ζωγράφισε τον πίνακα το 1972. Η όρθια φιγούρα δεξιά, με το ροζ σακάκι, είναι ο ζωγράφος Πίτερ Σλέσινγκερ, ο τότε σύντροφος του Χόκνεϊ· η σχέση τους και ο τραυματικός χωρισμός τους καταγράφεται στην ταινία (μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας) A Bigger Splash του Τζακ Χέιζαν (1974). Όταν ο Χόκνεϊ είδε την ταινία έπαθε κατάθλιψη και αποπειράθηκε να αγοράσει τα αρνητικά για να τα καταστρέψει. Ο Χέιζαν αρνήθηκε και το A Bigger Splash έμεινε στην ιστορία ως μια avant guard ταινία-σταθμός στο gay cinema.

Ο τίτλος του περίφημου έργου του Χόκνεϊ ενδεχομένως παραπέμπει στο πρώτο μυθιστόρημα του Τζέιμς Τζόις, που κυκλοφόρησε το 1916: Α Portrait of the Artist as a Young Man. Στο βίντεο που ακολουθεί, ο καλλιτέχνης αφηγείται την ιστορία του πίνακα, η πρώτη τιμή πώλησης του οποίου ήταν 20 χιλιάδες δολάρια, ποσό που τότε του είχε φανεί μεγάλο.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εικαστικά

from dimart https://ift.tt/2PH8G0O
via IFTTT

Ο Δαιμονοβλεψίας

—του Στέλιου Φραγκούλη—

Ο πούστης ο ήλιος δεν έχει στάξει ούτε μισό φλογισμένο δάκρυ. Ξημερώνει για να εκτελούνται θανατοποινίτες, ξημερώνει για να πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο, ξημερώνει στο Άουσβιτς, ξημερώνει και τα κοκόρια το λένε. Βγαίνω στην αυλή χτυπώντας τον καφέ μου, καθώς το νερό ζεσταίνεται, μετράω βλαστάρια, μπουμπούκια, λέω την τυχερή φύση των ανθρώπων που ονειρεύονται ταπεινά, σαν σπουργίτια. Δε σκανδαλίζουμε το υπερούσιο με τη χαρά μας.

Έφεγγε καλά, είχε υψωθεί κιόλας δυο παλάμες, ξημέρωνε να γίνει το καλό και το κακό. Δεν ισχυρίζομαι πως έχω καλή διάθεση αυτή τη στιγμή που γράφω, χτύπησε το ξυπνητήρι πάνω σε όνειρο κακό και έμεινα με την αίσθησή του. Καθόμουν στη βεράντα μόνος μου, αργά τη νύχτα και ήρθε κι έπεσε στο φως μια γκρίζα πεταλούδα. Γκρίζα, μεγάλη χτυπιόταν στο πάτωμα βγάζοντας κάτι ήχους σαν «πφ», που ήταν φρικτοί μέσα στ’ όνειρο. Καθώς έσκυψα από πάνω της να την παρατηρήσω ήξερα πως ήταν η ψυχή ενός «αγωνιστή ιερέα», του Αρχιμανδρίτη Χαράλαμπου Βασιλόπουλου. Σήκωσα το πόδι μου σιγά, σιγά και την έλιωσα. Με μιας το κήρυγμά του χάθηκε απ’ τις καρδιές.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις του Ρακοσυλλέκτη

from dimart https://ift.tt/2Q81MBg
via IFTTT

Ο Όργουελ στην Πατησίων

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα—

«Κύριοι στρατοδίκαι, προ ημερών έτυχε να διαβάσω το βιβλίο του περίφημου Άγγλου συγγραφέως Όργουελ υπό τον τίτλο 1984. Το βιβλίον τούτο περιγράφει μίαν χώραν εις την οποίαν έχει επιβληθή δικτατορία. Αναλύει δε τας «επιστημονικάς» μεθόδους αι οποίαι χρησιμοποιούνται εις την φανταστικήν αυτήν χώραν διά να κρατείται η δικτατορική κυβέρνησις εις την εξουσίαν. Ως πλέον χαρακτηριστικάς μεθόδους αναφέρει την λογοκρισίαν, τον έλεγχον της διανοήσεως, την αστυνόμευσιν των πολιτών, τα βασανιστήρια ως ανακριτικήν  μέθοδον κ.λπ. Εάν διάβαζα το βιβλίο τούτο προ του 1967 θα ετρόμαζα. Διαβάζοντας το σήμερα δεν μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωσιν». Το απόσπασμα από την απολογία του Σάκη Καράγιωργα στο στρατοδικείο της Χούντας, ένα κείμενο που είδε μόλις πρόσφατα το φως της δημοσιότητας,[1] παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον όχι μόνο για την αγωνιστική τόλμη του Καράγιωργα αλλά και για τις αναγνωστικές «τύχες» των βιβλίων. Και αυτό συμβαίνει, επειδή στην απολογία του, ο Καράγιωργας βάζει ένα ξεκάθαρο όριο στην ατομική του αναγνωστική συμπεριφορά γύρω από το βιβλίο του Όργουελ: το 1967. Πριν από τη χούντα, λέει, το βιβλίο θα τον τρόμαζε. Μετά τη χούντα όμως, αυτά που περιγράφει ο Όργουελ δεν του προκαλούν πια εντύπωση. Γιατί η «οργουελική» πραγματικότητα, όπως συνηθίσαμε να τη λέμε, δεν ήταν πια μια αφηγηματική πλοκή σε ένα βιβλίο αλλά μια βιωμένη εμπειρία ενός ανθρώπου που συνελήφθη, βασανίστηκε και καταδικάστηκε από ένα δικτατορικό καθεστώς.

Σάκης Καράγιωργας

Κατά κάποιο τρόπο, ο Καράγιωργας περιγράφει ένα αρκετά απλό και ταυτόχρονα σύνθετο πρόβλημα γύρω από τον «ορίζοντα προσδοκίας» των αναγνωστών. Πώς διαβάζεται ένα βιβλίο στο πέρασμα του χρόνου; Ποια είναι τα νοήματα που προβάλλουν στο βιβλίο, ή ακόμα στα τραγούδια που είναι εμπνευσμένα από τις σελίδες του,[2] οι διαφορετικές ερμηνευτικές κοινότητες; Όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά (1949) το βιβλίο του Όργουελ, ο συγγραφέας αναγκάστηκε να δηλώσει πως δεν ασκούσε κάποια συγκεκριμένη ιδεολογική κριτική στον σοσιαλισμό και πως η πλοκή του μυθιστορήματος δεν ήταν απλώς μια σκληρή αλληγορία για το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα. Το βιβλίο άλλωστε είχε μια μακρά διαδικασία κυοφορίας: από τον Ισπανικό Εμφύλιο μέχρι την αντιφασιστική αντίσταση και από τον Β΄ Παγκόσμιο μέχρι τις απαρχές του Ψυχρού Πολέμου, ο Όργουελ ήθελε να αποτυπώσει τους κινδύνους της ευρωπαϊκής δημοκρατίας αλλά και την ανησυχία του για τις μελλοντικές κοινωνίες, που θα έχουν «εκπαιδευτεί» στην έλλειψη των δικαιωμάτων. Έγραφε απομονωμένος το βιβλίο, με κλονισμένη υγεία μέσα στη βαρυχειμωνιά,[3] γνωρίζοντας πως η επιλογή του θα μπορούσε να προκαλέσει αντιδράσεις. Βουτηγμένος καθώς ήταν στην πολιτική και σχεδόν ετοιμοθάνατος, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο ο Όργουελ καταλάβαινε πως έπρεπε να απολογηθεί στο «αριστερό» κοινό του, χωρίς ωστόσο να θυσιάσει την ιδιοφυή σύλληψη του βιβλίου του. Ήδη από τη Φάρμα των Ζώων, άλλωστε, η σάτιρα του σταλινισμού αποτελούσε ένα ξεκάθαρο και σταθερό μοτίβο της ώριμης πεζογραφίας του. Όπως έλεγε ο ίδιος ο συγγραφέας, αυτό που τον απασχολούσε δεν ήταν κάποιες συγκεκριμένες ιδεολογικές αφετηρίες αλλά οι λογικές απολήξεις της ολοκληρωτικής σκέψης και οι μηχανισμοί περιορισμού και καταστολής της ελευθερίας. Έτσι, καθόλου τυχαία, το 1984 δεν έγινε απλώς ένα ακόμη best seller∙ έγινε ένα κλασικό βιβλίο, που κατάφερε να κερδίσει το στοίχημα με το χρόνο, ακριβώς επειδή αποτύπωνε την εμπειρία του ολοκληρωτισμού μέσα στην καρδιά της νεωτερικότητας.

Όταν, μετά από πολλά χρόνια, ο Καράγιωργας διάβασε το βιβλίο μετέφερε εκείνα τα κεντρικά νοήματα στη συγχρονία που ζούσε. Και δεν είχε άδικο. Σε κάθε περίπτωση, στη μεταπολεμική ευρωπαϊκή κουλτούρα το 1984 έγινε συνώνυμο με το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης και της καταγγελίας της «αστυνομίας της σκέψης».  Εν τω μεταξύ, το μέλλον ήρθε και το έτος 1984 πέρασε. Ανάλογα ερωτήματα ωστόσο μπορούν να τεθούν και σήμερα που το βιβλίο διανύει σχεδόν την έβδομη δεκαετία της ζωντανής παρουσίας του. Τι συμβαίνει όταν η μυθοπλασία συναντά την ιστορική πραγματικότητα μιας άλλης εποχής; Πώς μια δυστοπία «ολιγαρχικού κολεκτιβισμού» διασταυρώνεται με το τέλος του «υπαρκτού σοσιαλισμού»; Πώς διαμορφώνεται γλωσσολογικά η σημερινή Newspeak, στον καιρό που ολοένα και περισσότερο αλλοιώνονται τα πολιτικά νοήματα της ισότητας και της ελευθερίας αλλά και το δικαίωμα της ενημέρωσης; Ποιος είναι ο «Μεγάλος Αδελφός» στην εποχή των πανοπτικών reality shows; Ποιες είναι οι σύγχρονες μορφές λογοκρισίας; Και κυρίως ποια είναι τα καθήκοντα ενός ενεργού πολίτη και διανοούμενου απέναντι σε όλες αυτές τις ολοκληρωτικές αντιλήψεις;

1984, το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης
Secker & Warburg, Λονδίνο 1949

Δεν είναι βέβαιο πως υπάρχουν συνολικές απαντήσεις για όλα αυτά τα ερωτήματα. Και πάντως δεν ανήκει στην εφήμερη και επικαιρική αρμοδιότητα αυτής της στήλης να παρουσιάσει κάποιες έτοιμες λύσεις για τον σύγχρονο πειρασμό του ολοκληρωτισμού. Υπάρχει ωστόσο μια ιστορική απάντηση στο τελευταίο ερώτημα, που μπορεί να είναι μια σταθερή αφετηρία για τον κριτικό στοχασμό μας. «Κύριοι στρατοδίκαι», λέει συνεχίζοντας μαχητικά ο Καράγιωργας την απολογία του, «είχα χρέος μου να αγωνισθώ εις τα πλαίσια της οργανώσεως αυτής», (ενν. της Δημοκρατικής Άμυνας) «προς αποκατάστασιν των δημοκρατικών ελευθεριών εις την χώραν. Είχα χρέος πρώτον ως άνθρωπος έναντι της ιστορίας. […] Δεύτερον, είχα χρέος ως καθηγητής απέναντι εις τους φοιτητάς μου».[4] Τα περισσότερα «μπαχαλάκια» που έκαιγαν τελετουργικά και «επετειακά» το Πολυτεχνείο αυτές τις μέρες σίγουρα αγνοούν το όνομα του Σάκη Καράγιωργα και μάλλον δεν έχουν διαβάσει τον Τζορτζ Όργουελ. Κατά τα άλλα, ορισμένοι περαστικοί, μάλλον ζαλισμένοι από τις μολότοφ και τις φωτοβολίδες κρότου-λάμψης, ισχυρίζονται πως είδαν τον Όργουελ να περπατάει αργά στην Πατησίων για να περιθάλψει έναν πληγωμένο μονόχειρα.[5]

[1] Η απολογία του Σάκη Καράγιωργα στη δίκη της Δημοκρατικής Άμυνας, Τα Νέα, 17/11/2018, σ. 36-37.

[2] https://www.pastemagazine.com/articles/2017/02/10-songs-inspired-by-george-orwells-1984.html

[3] https://www.theguardian.com/books/2009/may/10/1984-george-orwell

[4] Η απολογία του Σάκη Καράγιωργα…, ό. π., σ. 39-40.

[5] Ο Σάκης Καράγιωργας συνελήφθη στο σπίτι του, το 1969, όταν εξερράγη εκρηκτικός μηχανισμός που προοριζόταν για αντιστασιακές ενέργειες απέναντι στο δικτατορικό καθεστώς. Από την έκρηξη έχασε τα δάχτυλα και την παλάμη του δεξιού χεριού του.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ανώμαλα ρήματα

from dimart https://ift.tt/2A4e3wF
via IFTTT

Έκθεση και δημοπρασία έργων τέχνης

Το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης διοργανώνει έκθεση και δημοπρασία έργων τέχνης με στόχο τη συγκέντρωση χρημάτων για την αποκατάσταση του κτιρίου του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου στην Πλάκα. Η έκθεση θα εγκαινιαστεί την Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2018, στις 8.00 μ.μ., και η δημοπρασία θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2018, στις 7.00 μ.μ., από τον Πέτρο Βέργο.

Θα εκτεθούν και θα δημοπρατηθούν περίπου εκατό έργα ζωγραφικά, χαρακτικά, γλυπτά, σχέδια, φωτογραφίες των παρακάτω καλλιτεχνών:

Τζούλια Ανδρειάδου, Κωστής Αντωνιάδης, Μιχάλης Αρφαράς, Αντώνης Βολανάκης, Χρύσα Βουδούρουγλου, Ανδρέας Βουρλούμης, Άρις Γεωργίου, Μανόλης Γιανναδάκης, Δημήτρης Γράνης, Κλεοπάτρα Δίγκα, Θανάσης Εξαρχόπουλος, Κατερίνα Ζαχαροπούλου, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Αλέξανδρος Ίσαρης, Στράτος Καλαφάτης, Μάρκος Καμπάνης, Ηρώ Κανακάκη, Βάσος Καπάνταης, Νίκη Καραγάτση, Κυριάκος Κατζουράκης, Μιχάλης Κατζουράκης, Μπόρις Κιρπότιν, Δημοσθένης Κοκκινίδης, Μαρία Κομπατσιάρη, Γιάννης Κόττης, Ευγενία Κουμαντάρου, Πελαγία Κυριαζή, Αλέξης Κυριτσόπουλος, Αλέκος Λεβίδης, Κλέαρχος Λουκόπουλος, Robert Mc Cabe, Κλειώ Μακρή, Θανάσης Μακρής, Μιχάλης Μανουσάκης, Τάσος Μαντζαβίνος, Γιώργος Μαυροΐδης, Χριστίνα Μήτρεντσε, Γιάννης Μιχαηλίδης, Γιάννης Μόραλης, Χρήστος Μποκόρος, Χρόνης Μπότσογλου, Χριστίνα Νάκου, Λία Ναλμπαντίδου, Νίκος Νικολάου, Κοσμάς Ξενάκης, Νίκος Παπαδόπουλος, Αβραάμ Παυλίδης, Κοσμάς Παυλίδης, Νίκος Περάκης, Πάρις Πετρίδης, Γιώργος Ρόρρης, Κύριλλος Σαρρής, Δήμητρα Σιατερλή, Μάριος Σπηλιόπουλος, Παναγιώτης Τέτσης, Πραξιτέλης Τζανουλίνος, Βίκυ Τσαλαματά, Άννα Φιλίνη, Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Γιώργος Χατζημιχάλης, Μαρία Χουλάκη, Γιάννης Ψυχοπαίδης.

Ακολουθεί το κείμενο του Διονύση Καψάλη, διευθυντή του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, στον κατάλογο των έργων που θα δημοπρατηθούν (μπορείτε να δείτε ολόκληρο τον κατάλογο εδώ).

Ἡ ἀλληλεγγύη δὲν εἶναι μόνο εὐσεβὴς πόθος

Εἶναι ἡ πρώτη φορά, σὲ σαράντα πέντε χρόνια ἀδιάλειπτης προσφορᾶς στὴν παιδεία τῆς χώρας, ποὺ τὸ ΜΙΕΤ ὑποχρεώνεται νὰ ἀναζητήσει συμπαραστάτες καὶ χορηγοὺς ὥστε νὰ μπορέσει νὰ συνεχίσει τὸ κοινωφελὲς ἔργο του. Ὣς τώρα, οἱ πόροι τοῦ Ἱδρύματος προέρχονταν ἀπὸ δύο πηγές: ἀφενὸς ἀπὸ τὴν ἐτήσια χρηματοδότησή του, ἄμεση καὶ ποικιλοτρόπως ἔμμεση, ἀπὸ τὴν ἱδρύτρια καὶ εὐεργέτρια Ἐθνικὴ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος˙ ἀφετέρου ἀπὸ τὴν ἐμπορικὴ διάθεση τοῦ ἐκδοτικοῦ του ἔργου, τὸ ὁποῖο ἀποτέλεσε τὸ διακριτικὸ ἀποτύπωμα τοῦ ΜΙΕΤ στὸν πολιτισμό μας. Σίγουρα μᾶς λυπεῖ, δὲν θὰ μποροῦσε παρὰ νὰ μᾶς λυπεῖ, ἡ ὑποχρεωτικὴ αὐτὴ προσφυγὴ σὲ τρίτους, ἔστω κι ἂν αὐτοὶ εἶναι οἱ φίλοι τοῦ Ἱδρύματος καὶ οἱ φυσικοὶ ἀποδέκτες τοῦ ἔργου του. Τὸ ΜΙΕΤ ὑπάρχει γιὰ νὰ ὑποστηρίζει τὶς τέχνες, τὶς ἐπιστῆμες καὶ τὰ γράμματα, δηλαδὴ πρωτίστως
τοὺς ἀνθρώπους ποὺ διακονοῦν τὶς τέχνες, τὶς ἐπιστῆμες καὶ τὰ γράμματα, ἐξασφαλίζοντάς τους ἕνα ζωτικὸ περιθώριο ὑλικῆς ἀρωγῆς καὶ πνευματικῆς ἐλευθερίας μέσα στὸ ὁποῖο θὰ μποροῦν νὰ ἀναπτύξουν τὶς γνώσεις, τὶς δεξιότητες καὶ τὸ ταλέντο τους πρὸς ὄφελος ὅλης τῆς κοινωνίας. Σ᾽ αὐτὸν τὸν κόσμο ἀνήκει τὸ ΜΙΕΤ, ἀπὸ αὐτὸν ἀντλεῖ τὴ νομιμότητά του καὶ τὴ δικαίωσή του: τὸν κόσμο τῶν πολιτιστικῶν καὶ πνευματικῶν ἱδρυμάτων, τῶν πανεπιστημίων, τῶν μουσείων, τῶν ἀρχείων, τῶν βιβλιοθηκῶν, τῶν χώρων τέχνης· καὶ ὁ κόσμος αὐτὸς εἶναι, ὅπως πρέπει καὶ ἐπιδιώκουμε νὰ παραμείνει, κοινὸ κτῆμα.

Ἦταν ὅμως ἀδήριτο ἀποτέλεσμα τῆς τρέχουσας οἰκονομικῆς κρίσης νὰ περιοριστοῦν, κάποτε στενεύοντας ἀσφυκτικά, οἱ δύο αὐτὲς πηγὲς χρηματοδότησης τοῦ Ἱδρύματος. Γιὰ τὴν πώληση τῶν βιβλίων μας, γιὰ τὴν ὁποία θὰ ἤμουν ἁρμοδιότερος νὰ πῶ δυὸ λόγια
ἐδῶ, τὸ αἴτιο εἶναι ἡλίου φαεινότερον, καὶ δὲν χρειάζεται νὰ τὸ ἀναζητήσουμε μακριά. Μιὰ δημοκρατικὴ κοινωνία ποὺ συγχέει, μὲ ταχύτητα διαδικτύου, τὶς προτεραιότητές της δὲν εἶναι ἀπίθανο νὰ ἔχει ἀναγορεύσει σὲ περιττὴ πολυτέλεια τὴν ἀνάγνωση, τὴ μελέτη,
τὴ συγκέντρωση, τὴ σκέψη, τὸν ἀργὸ χρόνο ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ ὑπόθεση τῆς ἱστορικῆς αὐτογνωσίας. Σὲ κάθε περίπτωση, ὡστόσο, μιὰ οἰκονομικὴ κρίση σὰν αὐτὴ ποὺ μᾶς ταλανίζει κοντὰ μιὰ δεκαετία τώρα ὑπαγορεύει μιὰν ἄλλη ἀνάγκη, ἐξίσου ἐπιτακτικὴ μὲ τὴν ἀνάγκη τῆς οἰκονομικῆς ἀνάνηψης: τὴν ἀνάγκη νὰ διαμορφώσουμε κριτήρια καὶ
ἀξιακὲς κατευθύνσεις ποὺ θὰ ὑποστηρίξουν ἠθικὰ τὴν ἐπιβίωσή μας. Σὲ αὐτὸ ἀκριβῶς συντελοῦν, αὐτὸ ἐντέλει συνιστοῦν τὰ γράμματα, οἱ ἐπιστῆμες καὶ οἱ τέχνες, καθὼς καὶ ὅλοι οἱ θεσμοὶ ποὺ δροῦν μέσα στὴν κοινωνία τῶν πολιτῶν γιὰ νὰ στηρίζουν τὰ γράμματα, τὶς ἐπιστῆμες καὶ τὶς τέχνες: τὸ ζωτικὸ περιθώριο τῆς κοινωνίας, τὴν
ἀνάσα της˙ ἐκεῖ μποροῦν πραγματικὰ νὰ ἀναπνεύσουν ἡ φαντασία καὶ ἡ ἐλευθερία, χωρὶς τὶς ὁποῖες ὅλη ἡ κοινωνία μαραζώνει, ἀσφυκτιᾶ καὶ ὁδηγεῖται τάχιστα στὸν πνευματικὸ ἀπορφανισμό. Ὅπως ἀκριβῶς ἀρρωσταίνουν οἱ ἄνθρωποι ὅταν ζοῦν ἐμποδισμένοι, ἔτσι ἀρρωσταίνουν καὶ οἱ κοινωνίες ὅταν ἐμποδίζονται. Καὶ ἡ δική μας
κοινωνία εἶναι ἤδη μιὰ ἐμποδισμένη κοινωνία, μιὰ κοινωνία στὴν ὁποία οἱ ἐκφραστικοί της πόροι, τὰ περάσματά της ἀπὸ τὸ βασίλειο τῆς ἀνάγκης στὸ βασίλειο τῆς ἐλευθερίας, ἀποφράσσονται μὲ ἐφιαλτικὸ ρυθμό.

Καὶ νά λοιπὸν ποὺ ὅ,τι μᾶς λυπεῖ γίνεται ἐδῶ, μὲ αὐτὴν τὴν ἔκθεση –παρουσίαση μιᾶς ἀνεκτίμητης προσφορᾶς τόσων ἀνθρώπων–, αἰτία χαρᾶς καὶ ἑορτασμοῦ. Ἀπευθυνθήκαμε σὲ καλλιτέχνες μὲ τοὺς ὁποίους ἔτυχε νὰ ἔχουμε συνεργαστεῖ στὸ παρελθόν, καθὼς καὶ σὲ
ἄλλους ποὺ μᾶς τιμοῦν μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη τους, καὶ τοὺς ζητήσαμε νὰ προσφέρουν ἀφιλοκερδῶς ἕνα ἢ περισσότερα ἔργα τους γιὰ ἕναν ἔκτακτο κοινωφελὴ σκοπό. Τὰ ἔργα αὐτὰ θὰ δημοπρατηθοῦν ὥστε νὰ συγκεντρωθοῦν οἱ ἀπαιτούμενοι πόροι γιὰ τὴν ἐπισκευὴ καὶ τὴ σωστὴ ἀντιπυρικὴ θωράκιση ἑνὸς λαμπροῦ κτιρίου στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας, στὸ ὁποῖο ἀπόκειται, φυλάσσεται καὶ ἀξιοποιεῖται ἕνας τεράστιος ἀρχειακὸς πλοῦτος ποὺ ἀκούει στὸ ὄνομα ΕΛΙΑ, Ἑλληνικὸ Λογοτεχνικὸ καὶ Ἱστορικὸ Ἀρχεῖο. Τμῆμα τοῦ ΜΙΕΤ ἀπὸ τὸ 2009, τὸ ΕΛΙΑ δημιουργήθηκε μὲ καιρὸ καὶ μὲ κόπο, μὲ φαντασία καὶ τόλμη, μὲ ἀκατάβλητη ἐπιμονὴ καὶ τὸ πάθος πολλῶν ἀνθρώπων, πρῶτον καὶ πρώτιστο μέσα στοὺς ὁποίους ὀφείλουμε νὰ ὀνομάσουμε ἐδῶ, σὰν ἐλάχιστο φόρο τιμῆς στὴ μνήμη του, τὸν Μάνο Χαριτάτο. Ἡ προθυμία μὲ τὴν ὁποία οἱ Ἕλληνες καλλιτέχνες καὶ οἱ οἰκογένειές τους καθὼς καὶ οἱ ἀπὸ ἐτῶν συνεργάτες μας ἀνταποκρίθηκαν στὴν ἔκκλησή μας, ἡ ἀγάπη μὲ τὴν ὁποία περιέβαλαν τὸ ΜΙΕΤ καὶ τὸ ΕΛΙΑ, εἶναι ὁ καλύτερος οἰωνὸς γιὰ τὸ μέλλον αὐτοῦ τοῦ Ἱδρύματος, ἀλλὰ καί, πρωτίστως, τὸ μέλλον τοῦ τόπου μας. Τοὺς
εὐγνωμονοῦμε. Χάρη σ᾽αὐτούς, ἐδῶ, σὲ τούτη τὴ μικρὴ γωνιὰ τοῦ πολιτισμοῦ μας, στὸ κέντρο μιᾶς τραυματισμένης πρωτεύουσας, ἡ ἀλληλεγγύη δὲν εἶναι μόνο εὐσεβὴς πόθος.

Νοέμβριος 2018
Δ.Κ.

* * *

Στις συλλογές του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ φυλάσσονται αρχεία ιστορικών προσωπικοτήτων και λογοτεχνών, φωτογραφίες και καρτ ποστάλ, βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες, τεκμήρια της καλλιτεχνικής ζωής, χάρτες, εφήμερα. Τα πλούσια ίχνη δύο αιώνων επιτρέπουν την πολύτροπη κατανόηση και ανασύνθεση πτυχών της ιστορίας και του πολιτισμού της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας. Η πρόσβαση στις συλλογές του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ είναι ελεύθερη και τις τελευταίες δεκαετίες αποτελεί μία από τις κυριότερες εστίες προαγωγής της έρευνας στον χώρο των ανθρωπιστικών σπουδών.

Το διατηρητέο τετραώροφο κτίριο του ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ αγοράστηκε το 1986 και αποκαταστάθηκε το 1990. Η συμβολή των εικαστικών τεχνών στην απόκτησή του ήταν καθοριστική, καθώς μέρος του κόστους καλύφθηκε από δημοπρασίες έργων που προσέφεραν καλλιτέχνες και συλλέκτες. O διαρκής εμπλουτισμός των αρχειακών πηγών και η αύξηση των ερευνητών που καθημερινά τις αξιοποιούν συνέβαλε στην καταπόνηση του κτιρίου.

* * *

Συνέντευξη του Διονύση Καψάλη σχετικά με την έκθεση και τη δημοπρασία στον δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό 9,84 (από το 1:51 κ.ε.) :

* * *

Από το στήσιμο της έκθεσης στο μέγαρο Εϋνάρδου (φωτογραφίες: Γιώργος Τσακνιάς).

Το event της έκθεσης στο facebook, εδώ.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εκθέσεις

from dimart https://ift.tt/2QS4xnn
via IFTTT