Το χωριό

Ένα μικρό χωριό με ήσυχους και ευσεβείς κατοίκους — «νοικοκυραίους». Ή μήπως όχι; Μια ιστορία για την επαρχιώτικη υποκρισία. Μια ταινία του 1993, σε σενάριο, σκηνοθεσία και animation του Μαρκ Μπέικερ.

Ο Μαρκ Μπέικερ γεννήθηκε το 1959 στο Λονδίνο. Άρχισε να κάνει animation μόνος του, έφηβος ακόμα, σε φιλμ των 8mm. Εν συνεχεία έκανε σχετικές σπουδές στο  West Surrey College of Art and Design, όπου και δημιούργησε την ταινία Οι τρεις ιππότες (The Three Knights, 1982) και έκτοτε ζει κάνοντας ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και διαφημίσεις. Πιο γνωστά του δημιουργήματα είναι μάλλον οι παιδικές τηλεοπτικές σειρές Πέπα το γουρουνάκι (Peppa Pig, 2004-) και Μπεν και Χόλι (Ben and Hollie’s Little Kingdom, 2009-2014). Οι ταινίες του Η φάρμα του λόφου (The Hill Farm, 1988) και Το χωριό (The village, 1993) ήταν υποψήφιες για Όσκαρ animation.

 

from dimart https://ift.tt/2rxeufb
via IFTTT

Κλειστές στροφές

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1437
Dj της ημέρας, ο Τάκης Φωτιάδης

Ο Μουράτ Καζλιάγιεφ γεννήθηκε το 1931 στο Μπακού, αλλά δεν είναι Αζέρος: είναι Λακ. Προφανώς δεν εννοώ το γνωστό βοήθημα της κομμωτικής· οι Λακ είναι ένας γηγενής λαός  του Βορειοανατολικού Καυκάσου. Κατοικούν στη σημερινή περιοχή του Νταγκεστάν, το οποίο είναι μέλος της Ρωσικής Ομοσπονδίας και τη δεκαετία του 2000 υπήρξε μήλον της έριδος μεταξύ Ρώσων και Τσετσένων.

Εν πάση περιπτώσει, ο Μουράτ Καζλιάγιεφ σπούδασε μουσική στο Κρατικό Ωδείο του Μπακού από όπου τον έδιωξαν, λόγω της αγάπης του προς μη ακαδημαϊκά είδη μουσικής (δηλαδή, προς την τζαζ), αργότερα όμως του ζήτησαν να επιστρέψει. Και δικαίως, διότι διέπρεψε μουσικά και αναδείχτηκε σε άξιο τέκνο του Νταγκεστάν, καθώς εργάστηκε ως δάσκαλος στο Μουσικό Σχολείο Πιοτρ Τσαϊκόφσκι στη Μαχατσκάλα (πρωτεύουσα της χώρας), χρημάτισε μαέστρος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Νταγκεστάν την περίοδο 1957-58, καλλιτεχνικός διευθυντής της Φιλαρμονικής (1963-64), γραμματέας της Ένωσης Συνθετών της Ρωσικής Ομόσπονδης Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας από το 1968, διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας Σιλάντιεφ από το 1990 μέχρι το 2000. Το 1981 τιμήθηκε ως Καλλιτέχνης του Λαού της ΕΣΣΔ. Το 2010 ίδρυσε ένα μουσικό σχολείο για χαρισματικά παιδιά και τον επόμενο χρόνο το Μουσικό Μουσείο του Νταγκεστάν. Συνέθεσε το πρώτο νταγκεστάνικο μπαλέτο με τίτλο «Γκαριάνκα» («Κορίτσι του βουνού»), για το οποίο τιμήθηκε το 1970 με το βραβείο Γκλίνκα. Έγραψε πολλά τραγούδια και μουσική για πλήθος χορευτικές και θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες.

Ακούμε ένα άλμπουμ του Μουράτ Καζλιάγιεφ από το 1973, με τίτλο «Κλειστές στροφές» («Крутые Повороты»):

* * *

Ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com
για να γίνετε ο Dj της ημέρας.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

from dimart https://ift.tt/2KVCO2U
via IFTTT

Το ποίημα της εβδομάδας 5/12

Το τραγούδι της αυγής

—Κώστας Χατζόπουλος—

Κι ήτανε το τραγούδι της αυγής
που λέγαμε σιγά το βράδυ·
κι ήταν το βράδυ αχνό κι ήταν θολό
κι ήταν ωραίο το βράδυ…
Κι ήταν ωραίο το τραγούδι της αυγής
κι έλεγε για τα σύννεφα το βράδυ
κι έλεε για σένα τάχα μιαν αυγή
για σένα και για μένα ένα βράδυ…
Κι έλεγε για τη θάλασσα μακρυά
και τα καράβια που έρχονται και πάνε,
για ταξιδιάρικα έλεγε πουλιά
που φεύγουν το φθινόπωρο και πάνε…
Και χάνονται, έλεε, μιαν αυγή
κι έφευγε αργά σιγά το βράδυ
κι ήταν ωραίο το τραγούδι της αυγής
κι ήταν αχνό κι ήταν θολό το βράδυ…

* * *

Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

 

 

from dimart https://ift.tt/2RAKwCh
via IFTTT

Σκουπιδιάρα του δήμου

—του Στέλιου Φραγκούλη—

Η σκουπιδιάρα του δήμου, συνοδεία αστυνομικών, κυλούσε τόσο αργά στην άσφαλτο, σα να την έπαιρνε το ανεπαίσθητο ρεύμα του λιμανιού. Μια γύφτισσα έκλαιγε. Οι άλλοι όλοι κοίταζαν, συνηθισμένοι στον κατατρεγμό, καταταγμένοι από τη μέρα που γεννήθηκαν, απ’ τη μήτρα που βγήκαν σε ένα ασήμαντο και διόλου ηρωικό περιθώριο. Κάτι συρρικνωμένοι άνθρωποι, όλοι τους μελαψοί, άλλοι απ’ τα Λιόσα, άλλοι απ’ το Μπαγκλαντές παρακολουθούσαν τους υπαλλήλους να τους παίρνουν το μίζερο εμπόρευμα και να το πετούν στο μύλο της σκουπιδιάρας. Βασιλικοί και Καμπανούλες, Λειριά του Κόκορα, σύρματα και σπογγοπετσέτες, πλεξούδες σκόρδα — όλα μέσα.

Μικροπωλητές χωρίς άδεια, πλάι στη λαϊκή αγορά Αγίας Παρασκευής. Σηκώθηκαν κι αυτοί μαύρα χαράματα ήρθαν κι αυτοί να προλάβουν τη λαϊκή. Σαν τα αδέσποτα σκυλιά τους φερθήκαμε, μπόγιες.

Ωστόσο δεν τόλμησαν οι αστυνόμοι να σηκώσουν το βλέμμα στο γέρο-γύφτο με την τραγιάσκα και το παχύ λευκό μουστάκι, αυτόν που φέρνει κάθε Τρίτη τα πανέρια του, πλεγμένα από καλάμια και βούρλα απ’ τα νικοτινιασμένα του δάχτυλα. Πώς να τον πειράξεις αυτόν, αρχετυπική μορφή. Ούτε να το κοιτάξουν δε μπόρεσαν. Δίπλα μου ένας φαφούτης, αφού μάζεψε το τραπεζάκι του, άναψε τσιγάρο και μουρμούρισε γελαστά: «Πού να το ξέραμε, θα κοιμόμασταν λιγάκι παραπάνω».

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις του Ρακοσυλλέκτη

from dimart https://ift.tt/2Pf71us
via IFTTT

Κινούμενη Άμμος 25.11.2018

—με τον Γιώργο Πήττα—

Ένα μικρό προσωπικό σημείωμα με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Σκούρτη. Ποιήματα των Frank O’ Hara και Allen Ginsberg. Μουσικές ενδοφλέβιες. Ο Ginsberg απαγγέλλει στην κηδεία του Carl Solomon.

Playlist:

1. John Abercrombie – Timeless
2. Debussy – Deux Arabesques
3. Jack Kerouac & Steve Allen – ‘Charlie Parker’
4. Craig Leon – Nommos
5. Roy Eldridge – The Gasser
6. Lionel Hampton and His Orchestra – Hey Ba Ba Re Bop
9. Allen Ginsberg at Solomon’s funeral
10.James Asher – Gyroscope
11. Christopher D. Walker – «The Tragedy of a Young Soldier
12. Jarryd Elias – Hero’s Journey
13 Cosmic Overdose – Dada koko
14. Siouxsie And The Banshees – The Last Beat Of My Heart
15. Ry Cooder – The Hashishin

Ακούστε την εκπομπή:

Κινούμενη άμμος

Κάθε Κυριακή 21.00-23.00 ζωντανά στον Astra 92,8 (Κύπρος).
Λίγες μέρες αργότερα, στο dim/art.

Μουσική. Κυρίως στις περιοχές του κλασικού ροκ και της αφροαμερικάνικης μπλουζ σκηνής.

Λόγος. Που επιδιώκει να είναι συνεκτικός και ανθρώπινος. Απέναντι όμως σε κάθε είδους διακρίσεις και ρατσισμούς.

Η Κινούμενη Άμμος βαφτίστηκε έτσι κυρίως για να παρέχει την ελευθερία που επιθυμεί ο παραγωγός της, προκειμένου να κινείται σε διαφορετικά επίπεδα και διαθέσεις. Ορκισμένος εχθρός των «κατηγοριοποιήσεων» του τύπου «μουσική για νέους, μουσική για πένθος, για χαρούλες, για το καλοκαίρι, το απόγευμα, το πρωί», ο παραγωγός απλά ακούει αυτά που επιλέγει στο σπίτι του και στο αυτοκίνητό του και ελπίζει το ακροατήριο που τον τιμά να μην έχει πρόβλημα με άλματα που μπορεί να ξεκινούν από μια φυτεία του αμερικάνικου νότου και να καταλήγουν στον Pfitzner. Εμμονές στην εκπομπή, υπάρχουν. Ακούνε στα ονόματα Bob Dylan & Beatles. Επίσης, κατά καιρούς, η Κινούμενη Άμμος γλιστράει στα Μονοπάτια του Γαλαξία. Αυτός ήταν ο τίτλος εκπομπής που έκανε ο παραγωγός «μια φορά κι’ έναν καιρό» στο πρώτο πρόγραμμα της ΕΡΤ και κατά καιρούς επανέρχεται, με σκοτεινές ιστορίες συνοδευμένες από σκοτεινότερες μουσικές.

* * *

Εδώ κι άλλη Κινούμενη άμμος

from dimart https://ift.tt/2Rxjgol
via IFTTT

Όταν η Μαμή ξεγέννησε τον Μάγο

Τα σχολείο, ο εθνικισμός και οι αριστερές ευκολίες