Ρόζα το τερατάκι

Βιβλία για παιδιά: προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς

—της Αγγελικής Μποζίκη—

Τούτο το βιβλίο είναι η πρώτη πρόταση ενός νέου εκδοτικού οίκου στον χώρο του παιδικού βιβλίου. Η Ρόζα το τερατάκι είναι ο πρώτος τίτλος για την Μικρή Σελήνη, όπως ήταν και το πρώτο βιβλίο για την ισπανίδα συγγραφέα και εικονογράφο Olga de Dios. Εκδόθηκε στην Ισπανία το 2013 και γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία αποσπώντας πολλά βραβεία, ενώ και η συγγραφέας έχει τιμηθεί για τη συμβολή της στην διάδοση της αξίας της ισότητας.

Η Ρόζα το τερατάκι ήταν διαφορετική από όλους τους άλλους πριν ακόμα γεννηθεί. Αλλά και μετά ήταν διαφορετική από όλα τα υπόλοιπα τέρατα του χωριού της. Όχι μόνο στο χρώμα αλλά σε όλα. Της άρεσε να γελά, να παίζει και να ανακαλύπτει καινούρια πράγματα, παρά το γεγονός ότι ζούσε σε έναν κόσμο που δεν της ταίριαζε. Μια μέρα αποφασίζει να φύγει από το μέρος που γεννήθηκε και να ξεκινήσει το δικό της ταξίδι εξερεύνησης. Ανεβοκατεβαίνει βουνά, περνάει θάλασσες και συνεχίζει το ταξίδι της μέσα από την έρημο μέχρι που φτάνει σε έναν τόπο χρωματιστό, σε έναν τόπο που ο ήλιος λάμπει. Και εκεί θα συναντήσει το θηρίο μπαλάκι, το κίτρινο πουλάκι και άλλα τέρατα. Και δεν θα είναι πλέον η μόνη διαφορετική.

Μια υπέροχη τρυφερή ιστορία για τη διαφορετικότητα. Η Olga de Dios με το λιτό κείμενο και την εικονογράφηση να έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο κάνει τους μικρούς αναγνώστες να αναθεωρήσουν την εικόνα που έχουν για τα τέρατα. Η Ρόζα δεν είναι καθόλου τρομακτική. Παίζει, γελά και κάνει φίλους. Και, διαβάζοντας την ιστορία της, τα παιδιά μπορούν να βρουν το έρεισμα να συζητήσουν για τους φόβους τους, την αποδοχή του διαφορετικού αλλά και την ελευθερία του να επιλέγουμε αυτό που μας κάνει χαρούμενους.

Ο Πέτρος αγάπησε τη Ρόζα. Του άρεσε το ροζ της χρώμα αν και θα την προτιμούσε μπλε. Βλέποντας τις εικόνες έφτιαχνε την δική του ιστορία και στο τέλος χάρηκε που επιτέλους η Ρόζα βρήκε το μέρος που της ταίριαζε και φίλους για να παίζει. Και στο τέλος δήλωσε ότι δεν έχει ενδιαφέρον να είμαστε όλοι ίδιοι.

Το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει ένα εξαιρετικό εργαλείο και για τους εκπαιδευτικούς αλλά και τους γονείς που θέλουν να μιλήσουν για τη διαφορετικότητα. Στο blog της Μικρής Σελήνης μπορούν να βρουν παιδαγωγικό υλικό από ισπανίδες δασκάλες που έχουν δουλέψει την ιστορία της Ρόζας στην τάξη τους με μεγάλη επιτυχία.

Ένα εξαιρετικό πρώτο δείγμα δουλειάς από τη Μικρή Σελήνη, που συστήνεται ως ένας εκδοτικός οίκος που αγαπά τα γελαστά τέρατα, τους ντροπαλούς γίγαντες, τους σούπερ ήρωες με τιράντες και τους μικρούς καλλιτέχνες που ψάχνουν να βρουν το θάρρος τους. Μαμά και γιος ανυπομονούμε για τις επόμενες ιστορίες και τους επόμενους ήρωες.

Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά από τριών ετών.

* * *

Εδώ άλλες Προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς

Στο:Προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς Tagged: Αγγελική Μποζίκη, βιβλίο, λογοτεχνία για παιδιά, Olga de Dios

from dimart http://ift.tt/2xLqDRz
via IFTTT

Τα παράξενα του ανθρώπινου σώματος

Γιατί έχουμε λόξυγκα; Είναι ανησυχητικό όταν τρώμε παγωτό να παγώνει ο εγκέφαλός μας;

Πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουμε «κρακ» τα δάχτυλά μας και τι να κάνουμε όταν μας πιάνει κράμπα; Αυτά και πολλά ακόμα παράξενα του ανθρώπινου οργανισμού εξηγούνται από τους
ειδικούς, βοηθώντας μας να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα το σώμα μας αλλά και δίνοντάς μας την ευκαιρία να το «παίξουμε» ειδικοί στα παιδιά.Λόξυγκας: Όταν έχουμε λόξυγκα... δε μας μελετά κάποιος. Απλά συσπάται ανεξέλεγκτα το διάφραγμα, δηλαδή ο αναπνευστικός μυς κάτω από τα πνευμόνια. Γιατί συμβαίνει αυτό; Οι αιτίες ποικίλουν: Μπορεί να έχει να κάνει με βαρυστομαχιά, με το γεγονός ότι το άτομο έφαγε πολύ γρήγορα ή απλά επειδή στραβοκατάπιε. Συνήθως ο λόξυγκας σταματά μόνος του, ωστόσο αν σας ενοχλεί μπορείτε να δοκιμάσετε να κρατήσετε την αναπνοή σας ή πιείτε γρήγορα ένα ποτήρι νερό. Το πιθανότερο είναι ότι έτσι θα σταματήσει. Λέγεται, μάλιστα, πως οι άνδρες παθαίνουν λόξυγκα πιο συχνά από τις γυναίκες.Ίλιγγος: Όταν ξαφνικά το δωμάτιο γυρίζει και έχετε αστάθεια και αίσθημα ναυτίας, πιθανώς έχετε ίλιγγο. Μπορεί ακόμα να έχετε προσωρινή απώλεια ακοής ή «βούισμα» στα αυτιά αλλά και ασυνήθιστες κινήσεις των ματιών. Ο ίλιγγος συνήθως οφείλεται σε προβλήματα στο εσωτερικό του αυτιού ή σε νευρολογικές παθήσεις και μπορεί να διαρκέσει ακόμα και ώρες. Η θεραπεία του εξαρτάται από την αιτία που τον προκαλεί, οπότε αν σας συμβαίνει συχνά θα πρέπει να επισκεφθείτε τον γιατρό σας.Ανατρίχιασμα: Την νιώθουμε στο κρύο ή όταν φοβόμαστε. Η ανατριχίλα είναι μία παροδική, τοπική μεταβολή στην επιδερμίδα. Μικροί μύες στις ρίζες των τριχών συστέλλονται με αποτέλεσμα να δημιουργούνται «κεφαλάκια» που κάνουν τις τρίχες να ανασηκώνονται. Στον σύγχρονο άνθρωπο η ανατριχίλα ούτε σημαίνει ούτε προσφέρει κάτι. Πριν εκατοντάδες χρόνια, όμως, όταν οι άνθρωποι ήταν πιο τριχωτοί αυτή η φυσική αντίδραση του οργανισμού τους βοηθούσε αφενός να προστατεύονται από το ψύχος, αφετέρου να δείχνουν πιο μεγαλόσωμοι και τρομακτικοί προκειμένου να φοβίσουν τον εχθρό τους. Ωστόσο, κάποιοι ανατριχιάζουν και με το σύρσιμο της κιμωλίας ή νυχιών στον πίνακα. Αυτό, σύμφωνα με μουσικολόγους, έχει να κάνει κυρίως με την ανατομία του ανθρώπινου ακουστικού πόρου, που κάνει τα άτομα πιο ευαίσθητα σε ορισμένες συχνότητες.Παγωμένος εγκέφαλος: Όταν κάτι κρύο, όπως παγωτό, αγγίξει τα νεύρα του ουρανίσκου προκαλείται προσωρινό πήξιμο των αιμοφόρων αγγείων στο μπροστινό τμήμα του κεφαλιού. Αυτό το απότομο πήξιμο είναι που προκαλεί το «πάγωμα» του εγκεφάλου και έναν προσωρινό πονοκέφαλο. Για να το αποφύγετε απλά τρώτε το παγωτό σας πιο... αργά.Φτέρνισμα: Το φτέρνισμα μπορεί να συνοδεύει άλλα παθολογικά συμπτώματα όπως βήχα, ρινική συμφόρηση, δυσπεψία, δύσπνοια, πυρετό αλλά μπορεί να αποτελεί και μεμονωμένο σύμπτωμα. Σύμφωνα με την παθολόγο κ. Αναστασία Μοσχοβάκη μπορεί ακόμα να συνδέεται με ψυχικό στρες, έξαψη, λοιμώδη νοσήματα, αλλεργίες, ενώ μπορεί να εμφανιστεί και ως υστερική εκδήλωση. Συμβαίνει συνήθως όταν κάτι ερεθίζει αντανακλαστικά τον βλεννογόνο της μύτης και την περιοχή γύρω από αυτήν, μέσω της εισπνοής. Το μεμονωμένο φτάρνισμα είναι αθώο, όμως όταν είναι παρατεινόμενο ή συνοδεύει και άλλα συμπτώματα πρέπει να αξιολογείται ιατρικώς. Τέλος, κάτι που ίσως δεν γνωρίζετε: Είναι αδύνατο να φτερνιστούμε με ανοιχτά μάτια!«Κρακ» στα δάχτυλα: Στα δάχτυλα και στους ώμους μας υπάρχει ο αρθρικός σύνδεσμος, δηλαδή δύο κόκαλα που ενώνονται σε έναν θύλακα. Σε κάθε έναν από τους θύλακες υπάρχει ένα είδος λιπαντικού, το αρθροσιελικό υγρό, το οποίο περιέχει υγροποιημένα αέρια. Όταν τεντώνουμε τον σύνδεσμο, στην ουσία τον συμπιέζουμε σπρώχνοντας τα πλούσια σε άζωτο αέρια να βγουν από το υγρό. Το «κρακ» που ακούμε είναι η απελευθέρωση αυτών των αερίων μέσα στον αρθρικό θύλακα, κάτι που κάνει τα δάχτυλά μας να γίνονται πιο ευλύγιστα. Ωστόσο, θα έχετε παρατηρήσει πως δεν γίνεται να ξανακάνετε «κρακ» αμέσως στα ίδια δάχτυλα. Αυτό συμβαίνει γιατί χρειάζονται περίπου 15 με 30 λεπτά μέχρι τα αέρια να αφομοιωθούν ξανά από το υγρό. Ωστόσο, σε αντίθεση με αυτά που λένε πολλοί, δεν πρόκειται για βλαβερή συνήθεια, παρά για ενοχλητική για τους γύρω που... ακούνε.Κοκκίνισμα: Κοκκινίζουμε συνήθως όταν ντρεπόμαστε ή όταν ενθουσιαζόμαστε και αυτό συμβαίνει επειδή τότε αυξάνεται η έκκριση αδρεναλίνης και ο καρδιακός παλμός, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η αρτηριακή πίεση και η κυκλοφορία του αίματος, καθώς και η αγγειοδιαστολή. Το πολύ μικρά αγγεία του προσώπου μας, λοιπόν, διαστέλλονται και γίνονται ορατά κάτω από την λευκή επιδερμίδα ορισμένων ατόμων που λέμε ότι «κοκκινίζουν».Γουργούρισμα: Πιστεύουμε ότι η κοιλιά μας γουργουρίζει όταν είναι άδεια και όταν πεινάμε. Αυτό είναι μερικώς αλήθεια, ωστόσο οι επιστήμονες εξηγούν πως το γουργούρισμα είναι ένας σπασμός του εντέρου και οφείλεται στην υπερκινητικότητά του, συχνά λόγω σπαστικής κολίτιδας που πυροδοτείται από το άγχος και την διατροφή (όταν αυτή περιλαμβάνει πολλά γαλακτοκομικά, φρούτα και λαχανικά). Πρόκειται, κατά κανόνα, για αθώο σύμπτωμα, αρκεί να μην συνοδεύεται από εμετούς και πόνους που μπορεί να συνδέεται με απόφραξη του εντέρου και τότε χρήζει άμεσης ιατρικής αντιμετώπισης.Κράμπα: Για μερικά μαρτυρικά λεπτά δε μπορείτε να κουνήσετε τον μυ σας και πονάτε αφόρητα. Η κράμπα, σύμφωνα με τους ειδικούς, οφείλεται συνήθως σε αφυδάτωση, υπερκόπωση του συγκεκριμένου μυ (π.χ. από έντονο περπάτημα), ερεθισμό των νεύρων ή έλλειψη ορισμένων μετάλλων, π.χ. ασβέστιο ή κάλιο. Για να ανακουφιστείτε από τον πόνο προσπαθήστε να κουνήσετε και να τεντώσετε τον μυ, π.χ. να περπατήσετε αν η κράμπα είναι στο πόδι. Αν, ωστόσο, έχετε συχνές και επίμονες κράμπες, επικοινωνήστε με τον γιατρό σας.Μάτι που «πετάει»: Ποιο μάτι πετάει; Ποιον θα συναντήσετε; Η λαϊκή παράδοση δεν έχει καμία σχέση με αυτά που λένε οι οφθαλμίατροι. Το πέταγμα του ματιού, καταρχήν, δεν είναι ανησυχητικό. Είναι, όμως, εκνευριστικό. Προκαλείται από άγχος, κούραση, κόπωση του ματιού, ξηροφθαλμία, υπερβολική δόση καφεΐνης ή, σε πολύ επίμονες περιπτώσεις, από το σύνδρομο Tourette. Συνήθως οι σπασμοί σταματούν μόνοι τους, αλλά αν επιμένουν ο γιατρός μπορεί να συστήσει θεραπεία με botox.Ξέρατε, ακόμα, ότι...Η μύτη και τα αυτιά του ανθρώπου δεν σταματάνε ποτέ να μεγαλώνουν.Τα κόκαλα των μηρών στον μέσο άνθρωπο είναι πιο δυνατά από το τσιμέντο (!)Οι άντρες μπορούν να διαβάζουν μικρότερα γράμματα από τις γυναίκες, ενώ οι γυναίκες ακούνε καλύτερα από τους άνδρες.Τα ανθρώπινα δόντια είναι σκληρά σαν πραγματικές πέτρες.Υπάρχουν πιο πολλοί ζωντανοί οργανισμοί πάνω στο ανθρώπινο δέρμα απ' ότι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη!

Via

       poniridis.blogspot.gr

from PoNiRidiS http://ift.tt/2xKK2Su
via IFTTT

My uncle used to love me but she died

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1135
DJ της ημέρας, ο Γιώργος Τσακνιάς

Ο Roger Miller γεννήθηκε στο Τέξας και μεγάλωσε στην Οκλαχόμα. Ήθελε από μικρός να γίνει μουσικός: στα δεκαεφτά του έκλεψε μια κιθάρα για να μάθει να παίζει. Την επομένη παραδόθηκε μόνος του και, για να γλιτώσει τη φυλακή, κατατάχτηκε στον στρατό — κι έτσι βρέθηκε να πολεμάει στην Κορέα. «Αυτή ήταν η εκπαίδευσή μου, Κορέα, κλάση ’52», έλεγε αργότερα. Πάντως, από τον στρατό απολύθηκε μουσικός. Εγκαταστάθηκε στο Νάσβιλ και έγινε ένας από τους εκπροσώπους του Nashvile sound της Country & Western, στα μέσα της δεκαετίας του ’60.

Το Words and Music (1966) είναι το τέταρτο άλμπουμ του και περιλαμβάνει απομεινάρια των ηχογραφήσεων που μπήκανε στα τρία προηγούμενα, συν μια εκτέλεση του Heartbreak Hotel του Έλβις. Φαίνεται πως δικαίως ο κριτικός του Allmusic απέδωσε την επιλογή των κομματιών στην «τεμπελιά του Miller». Στην ίδια κριτική, το άλμπουμ χαρακτηρίζεται ως μια «έκρηξη παράνοιας», ενώ το συγκεκριμένο κομμάτι είναι «το πιο κουλό απ’ όλα». Παρ’ όλα αυτά, το άλμπουμ πήρε 4/5 αστέρια από τον εν λόγω κριτικό.

Το My uncle used to love me but she died είναι όντως κουλό και ακατανόητο, τουλάχιστον οι στίχοι του. Ίσως έχει μια ευχάριστα μεγάλη δόση nonsense humor (πολλοί έχουν γράψει τέτοια κομμάτια, μεταξύ τους βέβαια και οι Beatles), ίσως πάλι να γράφτηκε στη διάρκεια καμιάς ολονυχτίας με μπάφους (και οι Beatles κάπως έτσι τα έγραφαν). Σε κάθε περίπτωση έχει πλάκα να το ακούς με την χαρακτηριστική ακατέργαστη φωνή του Miller, που ανά πάσα στιγμή περιμένεις να φύγει από τον τόνο, αλλά αυτός εκεί, ακροβατεί στις νότες, σαν μεθύστακας που ως διά μαγείας καταφέρνει να περπατήσει πάνω σε άδεια μπουκάλια από μπύρες, αφού τις έχει πιει όλες. Ακούστε το, διαβάστε και τους στίχους και, κυρίως, keep on the sunny side.

My uncle used to love but she died
A chicken ain’t chicken ’til it’s lickin’ good fried
Keep on the sunny side
My uncle used to love me but she died

Who’ll bid me quarter, thirty cents for a ring of keys
Three sixty-five for a dollar bill of groceries
I’ll have me a car of m’own someday but ’til then I need me a ride
My uncle used to love me but she died

Hamburger cup of coffee lettuce and tomater
Two times a dime to see a man kiss an alligator
One more time around free on the Ferris wheel ride
My uncle used to love me but she died

Apples are for eating and snakes are for hissing
I’ve heard about a’hugging and I’ve heard about kissing
I read about it free in a fifty cent illustrated guide
My uncle used to love me but she died

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: country, Γιώργος Τσακνιάς, Μουσική, Roger Miller

from dimart http://ift.tt/2wZg2Uj
via IFTTT

Πού ψάχναμε παλιά;

Η δημοσιογραφική έρευνα στην προ Google εποχή

—της Όλγας Σελλά— 

Την αφορμή γι’ αυτό το κείμενο την έδωσε μια ανάρτηση της δημοσιογράφου Λίνας Παπαδάκη, που έγραψε σήμερα στον προσωπικό της λογαριασμό στο facebook: «Τον Σεπτέμβριο του 1998 ιδρύεται η Google. Λίγα χρόνια αργότερα μπαίνει στη ζωή μας. Θυμόμαστε πώς ψάχναμε πριν;». Οι απαντήσεις από κάτω, πολλές. Αλλες αστείες, άλλες περιγραφικές άλλων εποχών και βιωμάτων.

Αλήθεια, πού ψάχναμε όταν δεν υπήρχε το Google; Πού αναζητούσαμε πληροφορίες και στοιχεία για τα κείμενά μας, από πού αντλούσαμε φωτογραφίες για την εικονογράφησή τους;

Θυμάμαι ότι τα τότε δημοσιογραφικά γραφεία, στο πολιτιστικό τουλάχιστον, αλλά και σε άλλα τμήματα —όπου χρειάζονταν αρχεία με στοιχεία χρόνων— δεν είχαν απλώς ένα κομπιούτερ, τη θήκη για το κινητό και ένα δυο προσωπικά αντικείμενα. Ήταν γεμάτα —ανάλογα με τον βαθμό οργανωτικότητας του συντάκτη και την ικανότητά του για ταξινόμηση— από ντοσιέ, φακέλους, βιβλία κάθε είδους. Είχαμε και βιβλιοθήκες πίσω από κάθε γραφείο. Κι εκεί τοποθετούσαμε όχι μόνο τα βιβλία της νέας, κάθε φορά, σοδειάς (για όποιον έκανε ρεπορτάζ βιβλίου), αλλά και βιβλία χρήσιμα, απ’ όπου θα μπορούσαμε να αντλήσουμε υλικό για μελλοντικά θέματα και ρεπορτάζ.

Ο Bob Silvers, αρχισυντάκτης του The New York Review of Books, στο γραφείο του

Στην Καθημερινή είχαμε κι ένα τεράστιο και πλουσιότατο φωτογραφικό αρχείο, με μακρόστενους φακέλους αλληλογραφίας, μεγέθους Α4, κομμένους από τη φαρδιά πλευρά τους, όπου αλφαβητικά τοποθετούσαμε φωτογραφίες ηθοποιών, συγγραφέων κ.ο.κ. Εκείνο ήταν το αρχείο των προσώπων. Ψάχνοντας κάθε φορά βρίσκαμε συγκλονιστικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες και, όποτε ένας καλλιτέχνης έφευγε από τη ζωή, η πρώτη μας κίνηση ήταν να ψάξουμε σ’ αυτούς τους φακέλους τι φωτογραφίες του υπήρχαν. Τεράστια η απογοήτευση στο άκουσμα της φράσης «δεν υπάρχει καμία», φράση που συνήθως αφορούσε τους λιγότερους προβεβλημένους καλλιτέχνες. Και τους λιγότερο φωτογραφημένους, φυσικά.

Ο κάθε συντάκτης βέβαια είχε και το προσωπικό αρχείο του. Για παράδειγμα, η Μαρία Κατσουνάκη είχε ένα τεράστιο κινηματογραφικό αρχείο. Με λευκώματα, με μονογραφίες σκηνοθετών, με φωτογραφίες από ταινίες, από γυρίσματα, με ξένα βιβλία για τον κινηματογράφο. Η βιβλιοθήκη της Γιώτας Συκκά στέναζε από τα λευκώματα με υλικό από αρχαιολογικούς χώρους, από τους οδηγούς μουσείων, από τα ντοσιέ με τις κάθε λογής αποφάσεις του υπουργείου Πολιτισμού. Ο Νίκος Βατόπουλος είχε ένα εξαιρετικό αρχείο με φωτογραφίες ξένων λογοτεχνών. Αργότερα έφτιαξα κι εγώ το δικό μου, με έλληνες λογοτέχνες. Νομίζω αρκούντως πλούσιο.

Τα γραφεία της The Post, Ohio University, 1975

Αυτά ως προς την εικονογράφηση. Τα στοιχεία και οι πληροφορίες, βέβαια, ήταν το κρισιμότερο για κάθε θέμα, και βάρδα μην έσκαγε είδηση λίγο πριν το κλείσιμο. Κάθε είδους είδηση. Εκεί επιστρατεύαμε ό,τι βιβλίο κρατούσαμε επί του γραφείου ή στις βιβλιοθήκες μας, επιστρατεύαμε ό,τι θυμόμαστε ασφαλώς για το πρόσωπο ή για το θέμα με το οποίο καταπιανόμασταν, και συχνότατα διασταυρώναμε τα στοιχεία με άλλους συναδέλφους, άλλων εφημερίδων, του αντίστοιχου τμήματος, του ίδιου ρεπορτάζ. Συζητούσαμε, ανταλλάσαμε απόψεις, οπτικές, κρίσεις. Το βασικό είναι ότι συζητούσαμε.

Οι νεκρολογίες ήταν το χειρότερο. Γιατί πώς να θυμάσαι απ’ έξω πότε γεννήθηκε ο καθένας; Πότε έβγαλε το πρώτο του βιβλίο; Πότε ανέβηκε πρώτη φορά στη σκηνή;

Θυμάμαι όταν εκδόθηκε το Θεατρικό Λεξικό του αείμνηστου Θόδωρου Έξαρχου τι πανηγύρια κάναμε. Μας έλυσε τα χέρια. «Ευαγγέλιο» ήταν για χρόνια. Μέχρι τα χρόνια του google. Πολύ γρήγορα όλα τα στοιχεία ήταν εκεί, στη διάθεσή μας, ανά πάσα στιγμή. Και με την εξέλιξη του μέσου, του google, και οι φωτογραφίες.

Και οι αγωνίες του ψαξίματος σταμάτησαν. Και φωτογραφίες πάντα υπήρχαν στη διάθεσή μας. Και τα βιογραφικά στοιχεία δεν χρειάζονταν διασταύρωση. Ήταν τα χρόνια του Google. Και μαζί σταμάτησαν και οι πολλές συνομιλίες με τους συναδέλφους για επιβεβαίωση, για απορίες, για συμπληρώματα. Η δουλειά έγινε πιο ατομική, η οθόνη έγινε, και συνεχίζει να είναι, ο συνομιλητής πολλών.

Μου αρέσει να γκουγκλάρω. Μου (μας) έλυσε τα χέρια σε πολλά. Η ευκολία μπήκε και στη δημοσιογραφική ζωή.  Με τα αρνητικά και τα θετικά που συνεπάγεται κάθε ευκολία.

Εικόνα εξωφύλλου: το γραφείο του David Remnick, αρχισυντάκτη του The New Yorker

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία internet/social media

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Vintage

Στο:Internet / social media, Vintage Tagged: facebook, Google, Όλγα Σελλά, Γιώτα Συκκά, Θόδωρος Έξαρχος, Μαρία Κατσουνάκη, Νίκος Βατόπουλος

from dimart http://ift.tt/2fuRsPO
via IFTTT

Αγάπη μετά την αγάπη

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1134
DJ της ημέρας, η Μαρίκα Συμεωνίδου

Aν  ξαναζούσατε… Αν.

Τι δε θα κάνατε ή τι θα κάνατε ;

Θα ανησυχούσατε για τους λογαριασμούς, για κείνο το βραβείο, το διαγωνισμό ή τη θέση ευθύνης… Θα ξεχνούσατε πώς  έχετε κάνει τα ίδια λάθη γι αυτά που ίσως κατηγορείτε τους άλλους… Σ’ ένα κόσμο που πασχίζει να είναι κάτι άλλο, το να είσαι ο εαυτός σου όπως λέει ο Κάμινγκς θέλει  δύναμη… Αγαπώ σημαίνει «είμαι ο εαυτός μου».

ΑΓΑΠΗ  ΜΕΤΑ  ΤΗΝ  ΑΓΑΠΗ

Θα έρθει η ώρα
όταν, με ενθουσιασμό
θα χαιρετήσετε τον εαυτό σας φτάνοντας
στη δική σας πόρτα, στον καθρέφτη σας
και ο καθένας θα χαμογελάσει στο καλωσόρισμα του άλλου,
και πείτε, καθίστε εδώ. φάτε.
Θα αγαπήσετε και πάλι τον ξένο που ήταν ο εαυτός σας.
Δώστε  κρασί. Δώστε ψωμί. Δώστε πίσω την καρδιά σας
στον εαυτό σας, στον ξένο που σας αγαπούσε
όλη τη ζωή σας, την οποία αγνοήσατε
για κάποιον άλλο, ποιος σας γνωρίζει από την καρδιά σας.
Αφαιρέστε τις ερωτικές επιστολές από τη βιβλιοθήκη,
τις φωτογραφίες, τις απελπισμένες σημειώσεις,
ξεφλουδίστε τη δική σας εικόνα από τον καθρέφτη.
Καθίστε. Γιορτάστε τη ζωή σας.

Ντέρεκ Γουόλκοτ
Μετάφραση: Μαρίκα Συμεωνίδου

* * *

Εικόνα εξωφύλλου: Val Hudson, «Love after love» 

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: Θάνος Μικρούτσικος, Μαρίκα Συμεωνίδου, Μουσική, Ντέρεκ Γουόλκοτ, Χρήστος Θηβαίος

from dimart http://ift.tt/2xBKDnO
via IFTTT