God I miss the 90’s

Αυτό δεν είναι τραγούδι #812
Dj της ημέρας, η Ερασμία Κρητικού

Η νοσταλγία είναι ένα ύπουλο πλασματάκι που τρυπώνει συνήθως απ’ τ’ αυτιά.

Μπαίνει ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΝΤΡΟ και είμαι 16 ξανά –πρώτη λυκείου– και τα ‘χω με τον Μανώλη που είναι τρίτη λυκείου, αλλά δεν γράφει Πανελλήνιες γιατί «δεν είναι Δέσμη, είναι Κλάδο». Κάθε πρωί μου κρατάει θέση στη γαλαρία του σχολικού και κανένας δε τολμάει να κάνει καμιά απερισκεψία να του την πιάσει, γιατί φαίνεται ζόρικος τύπος, λιγομίλητος και αγέλαστος. Και φοράει πάντα μαύρα γυαλιά, ακόμη και τις μέρες που ψιλοβρέχει, κι ο ουρανός στις 7.15 που ξεκινάει το λεωφορείο είναι σκοτεινός και βαρύς. Και λίγο τον φοβούνται.

Αλλά κατά βάθος είναι ευαίσθητος και αγαπάει το ξανθό κορίτσι, και πάει και την παίρνει και κάποια βράδια απ’ το φιλολογικό φροντιστήριο —έχει και αμάξι, αν και δεν έχει ακόμη δίπλωμα, εδώ είναι επαρχία κι αυτά είναι αληθινές ιστορίες— την περιμένει από κάτω, και απ’ το παλιό μαύρο Τογιότα του μπαμπά του στη διαπασών παίζει Deep Purple (το Highway Star) που ακούγεται ως πάνω στην αίθουσα των Λατινικών, και οι συμμαθητές σχολιάζουν τους στίχους: Νobody ‘s gonna take my girl/ I’m gonna keep her to the end και με κοιτάζουν κρυφογελώντας. Κοκκινίζω και στο σχόλασμα κατεβαίνω βιαστική και χώνομαι στ’ αμάξι, του ζητάω άλλη φορά να χαμηλώνει την ένταση, μη δίνουμε στόχο. Στραβώνει.

Και φοράω fly μπουφάν του αεροπόρου (γιατί κι εγώ τότε πετούσα στα σύννεφα και μου ταίριαζε σημειολογικά) που είναι απ΄ έξω μαύρο και από μέσα πορτοκαλί του σωσιβίου, τεράστιο σιδερότυπο Guns ‘n’ Roses στην πλάτη με πιστόλια αντικριστά και μπλεγμένα τριαντάφυλλα.

Και συναντιόμαστε οι γνωστοί άγνωστοι στο Άποψις —εκεί παίζει αυστηρά ροκ, άντε και κάνα έντεχνο— που είναι το ΣΣΚ (Σημείο Συνάντησης Κοπάνας) τα πρωινά, ειδικά τις Τετάρτες που πρώτη ώρα μας είχαν Αρχαία, γιατί προφανώς πήγαιναν γυρεύοντας οι καθηγητές να βρούνε μισοάδειες τάξεις. Παίρνουμε σοκολάτα γιατί καφέ ακόμη δεν πολυπίναμε, εκτός από κάτι ζόρικα τυπάκια που τολμούσαν (και τον πίναν πάντως με πολύ γάλα) ψευτοκαπνίζοντας και κρυφοβήχοντας, συζητώντας φωναχτά με τρομερά μάγκικο υφάκι πως τα αρχικά του φρόντμαν William Axl Rose σχηματίζουν τη λέξη WAR —κι αυτό για κάποιο λόγο ήταν εξαιρετικά σπουδαίο εύρημα σ’ αυτή την ηλικία— και άλλα συνομωσιακά· όπως την «Επιχείρηση: Αυτοκτονία Κομπέιν» με πολλές και καλά εμπεριστατωμένες διαβεβαιώσεις και λεπτομέρειες εκ των έσω και την χαρακτηριστική αλαζονεία της εφηβείας μας.

Αργότερα στο Άποψις θα πλακώνανε και τα αγόρια από την Επαγγελματική Σχολή (που ήταν γνωστή σε όλους εμάς τους Λυκειακούς ως «Βοϊδοσχολή» — το αίμα μας πίσω γιατί κι αυτοί μας φώναζαν «Το Κολλέγιο») πιο μετά όμως, σιγά μην ξυπνήσουν από την πρώτη ώρα. Θα τους ακούγαμε από σχεδόν ενάμιση χιλιόμετρο απόσταση με τα πειραγμένα μηχανάκια τους (κακόγουστες αερογραφίες με υπερμεγέθεις πανσελήνους και λύκους, και «φτιαγμένες» Sebring εξατμίσεις). Συμμορίτες και καλά και αδελφοποιτοί με τα μυαλά στα κάγκελα, όπως όλοι μας στο φούσκωμα της εφηβείας, που επιβιώνουν από τύχη στους δρόμους χωρίς κράνη για να μη χαλάσει η μοϊκάνα, και πιάνονται στα χέρια στο διάλειμμα για την ίδια Μαρία. Τότε το «Τα Μπούτια σου Μαρία» γραφόταν με ανεξίτηλο μαρκαδοράκι σχεδόν σε κάθε εσωτερικό τουαλέτας αγοριών. Στις διπλανές των κοριτσιών δεν έβρισκες αποφθέγματα Πανούση, περισσότερο μάλλον ρομαντικούς στίχους άδοξης αγάπης (Πυξ Λαξ δηλαδή), άντε και κάνα πεταμένο τεστ εγκυμοσύνης, και τις πρώτες μας σερβιέτες.

Και πίσω από τους ευκάλυπτους, στο πιο απομακρυσμένο σημείο στο προαύλιο (ίσα που προλάβαινες να πας στα τελευταία διαλείμματα) ήταν τα «Καπνιστήρια» όπου αναλύουμε μέχρι τελικής πτώσης συμπεριφορές αδιάφορων σπυριάρικων αγοριών, με βαθύ στοχασμό, απροσποίητη προσήλωση και κάποια δάκρυα πρώιμης αγάπης ενίοτε, βγάζουμε για πρώτη φορά τα φρύδια μας, (η μια της άλλης – προσπαθούμε) με κλεμμένα τσιμπιδάκια απ’ τις μανάδες μας, ανοίγουμε προφυλακτικά από περιέργεια, γελώντας με θράσος και σκάζοντας τεράστιες ροζ τσιχλόφουσκες.

Τα χρόνια που το μεγαλύτερο πρόβλημα της ζωής μας είναι το ότι η μάνα πάλι μας σιδέρωσε με τσάκιση το πετροπλυμένο Levi’s. Που νομίζαμε ότι θα πεθάνουμε από αγάπη όταν μας έριχνε ματιά ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς. Που γράφαμε κασέτες με μπαλάντες Doors, Aerosmith, Bon Jovi και παιδευόμασταν να πάρει ολόκληρο το τραγούδι η κάθε πλευρά. Που γράφαμε και τους στίχους από μνήμης σε σκισμένα φύλλα τετραδίων (την ώρα της παράδοσης). Που αφήναμε να αντιγράφει ο κολλητός μας ο σκράπας στο διαγώνισμα Κειμένων. Που βρίσκαμε τριαντάφυλλα και ραβασάκια κάτω απ τα θρανία μας του Αγίου Βαλεντίνου.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: Guns N’ Roses, Ερασμία Κρητικού

from dimart http://ift.tt/2dlJHZF
via IFTTT

Η επίκαιρη σκέψη του Παύλου Μπακογιάννη

Προχθές (26/9) συμπληρώθηκαν 27 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη. Για τις «φωνές, σε συλλογικό μάλιστα επίπεδο, που δικαιώνουν τους δολοφόνους του» έγραψε στην Καθημερινή ο Ηλίας Μαγκλίνης, ο οποίος στο κείμενό του υπενθύμισε και τη στάση των τότε ηγετών της κοινοβουλευτικής Αριστεράς, του Χαρίλαου Φλωράκη και του Λεωνίδα Κύρκου.

Δεν πρέπει —και δεν γίνεται— λοιπόν να ξεχνάμε ότι ο Παύλος Μπακογιάννης υπήρξε το αδικοχαμένο θύμα βάρβαρης τρομοκρατικής δολοφονίας. Ωστόσο, ούτε πρέπει η μνήμη του Μπακογιάννη να συρρικνωθεί στον θρήνο για το θύμα και στην καταδίκη για τη δολοφονία: αφενός, γιατί στο πρόσωπό του οι αυτόκλητοι τιμωροί τής «17ης Νοέμβρη» δολοφόνησαν το —τόσο αναγκαίο για τη χώρας μας— έμπρακτο και ειλικρινές παράδειγμα της πολιτικής συναίνεσης· αφετέρου, διότι επρόκειτο για έναν σημαντικό πολιτικό επιστήμονα, στη σκέψη και στο έργο του οποίου αξίζει τον κόπο να επιστρέψουμε, αναζητώντας ερμηνείες και απαντήσεις για το σήμερα.

Ακολουθούν δύο αποσπάσματα από το βιβλίο του Παύλου Μπακογιάννη: Ανατομία της ελληνικής πολιτικής — Γένεση και παρακμή του ελληνικού πολυκομματισμού (εκδόσεις Παπαζήση, 1977), από το κεφάλαιο 14, με τίτλο: «Ο ρόλος των κομμάτων στο πολιτικό σύστημα». Τα αποσπάσματα μεταφέρονται αυτούσια, με ελάχιστες διορθώσεις επικαιροποίησης της στίξης. Οι τίτλοι των δύο αποσπασμάτων έχουν επιλεγεί από το dim/art.

Η παρακαπιταλιστική διασύνδεση οικονομίας και πολιτικής

[…]

Ενώ στις βιομηχανικά αναπτυγμένες κοινωνίες η κυριαρχία αποτελεί αντικείμενο ανταγωνισμών οργανωμένων ή με κοινά συμφέροντα δεμένων ελίτ, στην Ελλάδα ο ανταγωνισμός αυτός γίνεται ανάμεσα σε πρόσωπα. Η παρακαπιταλιστική διασύνδεση οικονομίας και πολιτικής αποτελεί το προεξέχον χαρακτηριστικό της νεοελληνικής κοινωνίας. Έτσι εξηγείται γιατί η πολιτική διαδικασία συγκεντρώνεται σε μεγάλο βαθμό γύρω από άμεσα οικονομικά συμφέροντα ξεχωριστών ατόμων. Παραστατική απόδειξη αυτής της πρακτικής αποτελούν οι ονομαζόμενοι «φωτογραφικοί νόμοι», που φέρνουν αυτό το όνομα επειδή οι διατάξεις τους αναφέρονται με τόση ακρίβεια σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, έτσι που μπορεί να διαγνώσει κανείς εύκολα για ποιο συγκεκριμένο πρόσωπο πρόκειται. Η κατάσταση αυτή αποτελεί χαρακτηριστικότερη έκφραση της μορφής της νεοελληνικής κοινωνίας, απ’ ότι η διαφθορά ή φαυλότητα που επαναλαμβάνεται συνεχώς. Δεν μπορεί να παίρνει κανείς το φαινόμενο της διαφθοράς (corruption) με την έννοια που εμφανίζεται αυτό στα βιομηχανικά αναπτυγμένα κράτη και να θέλει να το χρησιμοποιήσει ως χαρακτηριστικό των ελληνικών δομών. Περισσότερο ταιριαστή είναι η σύγκριση με το σύστημα των αργομισθιών και προνομίων, όπως επικρατούσε πριν από την αστική επανάσταση στη Δυτική Ευρώπη. Γι’ αυτό, το πολιτικό σύστημα που εκφράζεται και διαμορφώνεται οικονομικά με αυτό τον τρόπο, δεν θεωρείται από το λαό ως άμεση κυριαρχία, αλλά ως ένα είδος μηχανισμού με το οποίο πραγματοποιεί κανείς την οικονομική του πρόοδο. Τα κόμματα δεν μπορούν να ξεπεράσουν το σύστημα αυτό, γιατί αποτελούν τα όργανά του και η μορφή που αυτά παρουσιάζονται σήμερα και η λειτουργία που επιτελούν μέσα στο πολιτικό σύστημα αποτελεί έκφραση και αντανάκλαση των συνθηκών αυτών. Το πρόβλημα που παρουσιάζει το ελληνικό σύστημα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα circulus vitiosus, που ήταν σχεδόν αδύνατον να διασπαστεί, αφού αποτελούσε «κλειστό σύστημα».

[…]

Τύπος, κόμματα και αυταρχική δημοκρατία

[…]

Ύστερα από τη μεταπολίτευση του 1974, ο Τύπος δείχνει τάσεις ανεξαρτητοποίησης και αποκόλλησης από τα κόμματα. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κόμματα, αν και αυτά που βρίσκονται στην αντιπολίτευση είναι σε μειονεκτική θέση. Η επιρροή των εκδοτών των εφημερίδων στα κόμματα δεν ασκείται πια στο παρασκήνιο, με τη μορφή και την ένταση που γινόταν πριν από την 21η Απριλίου 1967, αλλά σε ένα μεγάλο μέρος στο προσκήνιο, με την προβολή δηλαδή απόψεων που δεν ακολουθούν τη γραμμή του κόμματος με το οποίο συνδέεται η εφημερίδα. Παρ’ όλα αυτά, ο Τύπος βρίσκεται ακόμα μακριά από την αποστολή που πρέπει να έχει σε μια δημοκρατία, τη συμβολή, δηλαδή, στο σχηματισμό της γνώμης και στη διαμόρφωση της θέλησης των πολιτών. Παράλληλα με τα μειονεκτήματα αυτά σημειώνεται και στην Ελλάδα η ανάλογη εξέλιξη του συγκεντρωτισμού και της «τυποποίησης» του προϊόντος, σύμφωνα με τις συνθήκες της αγοράς που έχει διαμορφωθεί στις άλλες χώρες.  Ελευθερία έκφρασης γνώμης σημαίνει πια στην Ελλάδα ελευθερία για έξυπνους εκπροσώπους και για ένα επίσης μικρό αριθμό κυβερνητικών στελεχών που ελέγχουν το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.

Οι συνθήκες αυτές υποθάλπουν το στοιχείο της δημαγωγίας που παρατηρείται έντονο στις πολιτικές διαμάχες, καθώς και μια τάση υπερβολής που διακρίνει όλες τις πλευρές. Σ’ αυτό οφείλεται και η αυξημένη επιρροή που έχουν οι opinion leaders στην Ελλάδα, αλλά και οι κομματάρχες. Ο ρόλος τους και ο ρόλος του Τύπου γίνεται ακόμα μεγαλύτερος εξαιτίας της απάθειας των πολιτών που βρίσκονται συνέχεια σε μια κρίση συνείδησης, προσπαθώντας να εννοήσουν ορισμένες συναρτήσεις από τη μονόπλευρη και παραποιημένη προβολή των γεγονότων από τα κυβερνητικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και τις υπερβολές του Τύπου.

Σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι ο χαρακτήρας των πολιτικών ηγετών που διαμορφώνει το σύστημα, αλλά το σύστημα είναι εκείνο που διαμορφώνει τα πλαίσια της συμπεριφοράς τους. Έτσι, ο πολιτικός αναγκάζεται να προσαρμοστεί και γίνεται όργανο εκείνων των δυνάμεων που ελέγχουν στην πραγματικότητα όλο το σύστημα.

Είναι δύσκολο στην Ελλάδα να διαπιστώνει κανείς τα κέντρα δύναμης και τα κέντρα αποφάσεων. Ούτε οι ομάδες πίεσης λειτουργούν όπως σε μια αναπτυγμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία, ούτε τα κόμματα εκπροσωπούν ή εκφράζουν ορισμένες τάξεις ή κοινωνικές ομάδες. Πρόκειται για κόμματα που, με λίγες εξαιρέσεις, απευθύνονται σε όλους τους Έλληνες. Αυτό είναι ένα βασικό θέμα για να κατανοήσει κανείς το όλο πρόβλημα. Χαρακτηριστικό για την ορθότητα της παρατήρησης αυτής είναι η κομματικοποίηση του συνδικαλισμού. Δεν είναι ένα το κόμμα που απευθύνεται στο εργατικό κίνημα, ούτε το εργατικό κίνημα αισθάνεται ότι εκπροσωπείται από ένα μόνο κόμμα. Οι συνδικαλιστικές παρατάξεις αποτελούν στο βάθος αντανακλάσεις των κομματικών ή τουλάχιστον διαφόρων συνδυασμών τους. Αυτό αποδείχνει επίσης ότι δεν υπάρχουν ταξικά κόμματα στην Ελλάδα, αφού λείπουν οι διαφοροποιημένες τάξεις και η ταξική συνείδηση.

Εξαιτίας της προσωποίησης της πολιτικής, αλλά και του προσωποπαγούς χαρακτήρα των κομμάτων, προσωποποιείται στην Ελλάδα και η δύναμη. Η προσωπική δύναμη, εξαιτίας της οικονομικής βάσης, του κοινωνικού κύρους, της πνευματικής προβολής ή των προσωπικών, πολιτικών και κοσμικών σχέσεων, είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη των οργανωμένων ομάδων, συνδικαλιστικών ή άλλων οργανώσεων, πολλές φορές ακόμα και του κόμματος ως συνόλου.

Ιδιαίτερα μεγάλη είναι η δύναμη και η επιρροή προσώπων από τον τρόπο που ασκεί την εξουσία ο σημερινός πρωθυπουργός [Κωνσταντίνος Καραμανλής] και διοικούν τα κόμματά τους οι αρχηγοί της ΕΔΗΚ [Γεώργιος Μαύρος] και του ΠΑΣΟΚ [Ανδρέας Παπανδρέου]. Ένας κλειστός κύκλος έμπιστων τους περιβάλλει, οι ίδιοι έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη σε πρόσωπα-δορυφόρους παρά σε συλλογικά όργανα, σε προτάσεις επιτροπών ή ακόμα και σε μελέτες ειδικών, που βρίσκονται έξω από την τροχιά στην οποία κινούνται οι δορυφόροι. Αυτό έχει δυο συνέπειες:

Διαπιστώνεται μια εξέλιξη σε μια αυταρχική πρωθυπουργική δημοκρατία, που έχει επιπτώσεις στη συμπεριφορά και τη θέληση των εκλογέων. Οι εκλογές παίρνουν μια μορφή δημοψηφισματική, η Βουλή και η κοινή γνώμη συνηθίζουν στον αυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης και εμποδίζεται κάθε διαδικασία διαμόρφωσης γνήσιων και πραγματοποιήσιμων εναλλακτικών λύσεων.

Σύγχρονα, δημιουργείται μια ελίτ —κάστα θα ήταν ίσως πιο δόκιμος όρος— από την κορυφή των κρατικών λειτουργών και ορισμένα πρόσωπα που διαλέγει το κόμμα που κυβερνάει για τη διοίκηση των δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων, που ως κύρια ιδιότητα πρέπει να έχουν την ολοκληρωτική υποταγή σε αυτόν που τα διορίζει και φυσικά σ’ αυτούς που βρίσκονται πίσω και γύρω απ’ αυτόν.

[…]

* * *

Εδώ άλλες επετειακές αναρτήσεις από το dim/art

 

Στο:Επετειακά Tagged: Παύλος Μπακογιάννης

from dimart http://ift.tt/2cBI9JZ
via IFTTT

Μπαλώματα και απομιμήσεις

—του Τέλη Σαμαντά—

Υποψιάζομαι πως από το οπλοστάσιο των πολιτικών μας τελειώνουν οσονούπω οι ρητορικές κορυφώσεις με στίχους ελλήνων ποιητών. Δεν μπορώ να ερμηνεύσω διαφορετικά το ότι ο πρωθυπουργός, κλείνοντας την ομιλία του περί Παιδείας, δανείστηκε στίχους του Χαλίλ Γκιμπράν, αναφερόμενους στα παιδιά:

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες.

Μια πάντως που ο πρωθυπουργός επικαλέστηκε τον λιβανέζο ποιητή ας θυμίσουμε ένα άλλο, καταλληλότερο μάλλον για το εδώ και τώρα, ποίημα του:

Το έθνος να λυπάστε αν φοράει ρούχο που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι απ’ τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Στο:Παροράματα και ημαρτημένα Tagged: ποίηση, Αλέξης Τσίπρας, Τέλης Σαμαντάς, Χαλίλ Γκιμπράν

from dimart http://ift.tt/2dqEODP
via IFTTT

Το ποίημα της εβδομάδας 21/9

Η διαθήκη του ποιητή Κιούχελμπέχερ

—Αλέξανδρος Πούσκιν—
Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος

Φίλοι, σχωράτε με! Σ’ εσάς όλα τ’ αφήνω
όσα έχω και δεν έχω· σας παραδίνω
τις πίκρες, τα τραγούδια μου, τιμές και κλέη
— κι εσείς μου σβήνετε τα χρέη.

Αλέξανδρος Πούσκιν, αυτοπροσωπογραφία, 1820

* * *

Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Στο:Το ποίημα της εβδομάδας Tagged: ποίηση, Αλέξανδρος Πούσκιν, Λογοτεχνία, Μήτσος Αλεξανδρόπουλος

from dimart http://ift.tt/2djf8aD
via IFTTT

Πρωινή περίπολος

Αυτό δεν είναι τραγούδι #811
Dj της ημέρας, η Μαρίκα Συμεωνίδου

Μήπως είναι αυτή η μεγαλύτερη απόλαυση της ζωής, η φιλία, σαν το σίδερο που στρώνει τα τσαλακώματα της ψυχής, σαν το ζουμί της ζωής όταν διψάμε. Το πλεονέκτημα της φιλίας με ζωντανούς ή νεκρούς μήπως είναι πως νιώθεις ότι κατανοείς το νόημα της ζωής!

Aυτό που δεν αρχίζεις, η φιλία θα σε κάνει να το τελειώσεις κιόλας. Ό,τι γκρεμίζεται μέσα μας, ο φίλος-σκιά της επιθυμίας μας θα το ξαναχτίσει, διαφορετικά κινείται ο φίλος σε σχέση με το χρόνο. Σε κάνει να αναρωτιέσαι και να καταλαβαίνεις τον κόσμο όσο περνάει ο καιρός ή και από την πρώτη στιγμή. Όπως εκείνο το απόγευμα μπροστά από την λευκή πόρτα.

Φιλία, εκείνο το γέλιο που σε βγάζει από τη φυλακή σου, ανόθευτη αγάπη, νεράιδα των μαλλιών που σε χαϊδεύει λέγοντας σου «ΚΟΥΤΑΜΑΡΑ» έκανες στο χέρι σου να τη διορθώσεις. Ο καλύτερος φίλος είναι αυτός που πιστεύει σε όσους δεν πιστεύουν, σε όσους αναζητούν την αλήθεια αν υπάρχει, σε όσους πιστεύουν στο όνειρο, στα παιδιά, στο χαμόγελο!

Ο καλύτερος φίλος ένας καθρέφτης που αντανακλά κάθε αρχή και κάθε τέλος… μιας αρχής. Σε βάζει να σκεφτείς —δηλαδή, να ξαναδείς— κι επιμένει στο αντίθετο από αυτό που βλέπεις, μέχρι να δεις! Για να καταλάβεις το απάνθρωπο παιχνίδι της ζωής πρέπει να παρατηρείς με διορατικότητα ανθρωπινή, αυτό σου λέει ο καθρέφτης-φίλος που σε προκαλεί!

Ο καλός φίλος είναι η υπόκωφη δόνηση, κάτι σαν τον βόμβο του αίματός σου που σου λέει να χαίρεσαι την επιτυχία μέχρι εκεί που αρχίζει να γίνεται κραιπάλη, πάλη λοιπόν η φωνή του φίλου σου και πάλι ! Σε πειθαρχεί αυτή η φωνή μέσα στο λιμασμένο παιχνίδι για να δεις πως δεν υφίσταται πια!
Η-ΡΕ-ΜΙΑ.

Y.Γ.:
—Φίλε έχω στριμωχτεί… Θέλω να ξεχάσω να θυμάμαι
— Να είσαι επιεικής με τις πλάνες σου και προχώρα με χαμόγελο προς τη θάλασσα αν σώσεις και κανέναν στην Πρωινή περίπολο που ζούμε, θα τα πούμε στην κόλαση με τον Ν.Ν. — κι αυτό μας φτάνει!

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Στο:Uncategorized Tagged: Γιώργος Χατζηνάσιος, Μαρίκα Συμεωνίδου, Μουσική, Νίκος Νικολαΐδης

from dimart http://ift.tt/2cTtsTO
via IFTTT