Το κουτί και το αιδοίο

Η ετυμολογία ενός ευφημισμού

—του Παναγιώτη Πούτου—

Στο Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής (ΛΚΝ), στο ενδόλημμα κουτάκι του λήμματος κουτί, βρίσκουμε την ακόλουθη σημασία:

3. (οικ.) το γυναικείο αιδοίο.

(Η συντομογραφία (οικ.) δηλώνει το οικείο επίπεδο ύφους.)

Η σημασία αυτή απουσιάζει από όλα σχεδόν τα λεξικά. Δεν υπάρχει στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (ΛΝΕΓ), στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό (ΜΕΛ), στο Νέο Ελληνικό Λεξικό (ΝΕΛ) της Εκδοτικής Αθηνών, στο Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας (ΧΛΝΓ), αν και πρόκειται για γνωστή σημασία με καθιερωμένη χρήση, όπως διαπιστώνουμε παρακολουθώντας το ακόλουθο βίντεο.

Στο διαδικτυακό λεξικό της αργκό slang.gr υποστηρίζεται πως η μεταφορική, ευφημιστική χρήση του κουτιού (όχι του υποκοριστικού κουτάκι) για το αιδοίο προέρχεται από την αγγλική γλώσσα (προφανώς ως μεταφραστικό δάνειο), στην οποία επίσης η χρήση είναι αργκοτική. Πιστεύω ωστόσο πως η συγκεκριμένη ετυμολογική πρόταση δεν ευσταθεί, και αυτή η παρετυμολογία αποτελεί την κατάλληλη ευκαιρία για να ερευνήσουμε έναν τρόπο ερμηνείας ομοιοτήτων που δεν οφείλονται σε γλωσσική επαφή.

Πολλές φορές η γνώση της αγγλικής μάς παραπλανά και μας οδηγεί εύκολα και ανεξέταστα στο συμπέρασμα ότι κάποιες κοινές εκφράσεις ή μεταφορές μπορεί να προέρχονται από την επιρροή της αγγλικής, δεδομένου του ηγεμονικού ρόλου της. Στην προκειμένη περίπτωση πιθανότατα έχουμε μία μεταφορά που παράγεται αξιοποιώντας τις εννοιολογικές δομές της ανθρώπινης σκέψης με αποτέλεσμα να εμφανίζεται παράλληλα σε διαφορετικές γλώσσες (π.χ. doos, που σημαίνει επίσης «κουτί» στα Ολλανδικά, Scheide [=θήκη] στα Γερμανικά· ο ανατομικός όρος vagina προέρχεται από την αντίστοιχη λατινική, η οποία έχει τη σημασία «θήκη σπαθιού», ενώ και η λέξη κολεός της αρχαίας Ελληνικής σήμαινε θηκάρι σπαθιού και σήμερα είναι ανατομικός όρος για τον κόλπο (από τον οποίο παράγονται και σύνθετα, όπως ο κολεόσπασμος). Παρατηρούμε τη γλωσσική πραγμάτωση ενός αντιληπτικού σχήματος το οποίο συνδέει την έννοια του ατόμου με την έννοια του δοχείου, όπως υποστηρίζεται στο αγγλικό λεξικό της αργκό The Oxford Handbook of Taboo Words and Language του Keith Allan (σελ. 57, Oxford University Press, 2019). Ο συμβολισμός του αιδοίου με κάποια μορφή δοχείου παρατηρείται και από τον Φρόιντ, ο οποίος στο βιβλίο του Η ερμηνεία των ονείρων παρατηρεί: «Κουτιά κάθε σχήματος και χρήσης, κιβώτια, ερμάρια, θερμάστρες αντιστοιχούν στο γυναικείο σώμα, όπως επίσης σπηλιές, πλοία και όλα τα είδη δοχείων» (σελ. 315, μετάφραση: Λευτέρης Αναγνώστου, εκδόσεις  Επίκουρος, 1993)· ο Φρόιντ συνεχίζει αναφέροντας ένα παράδειγμα συμβολισμού του γυναικείου σώματος με κάστρο αναφερόμενος στο τραγούδι για τον «Κόμητα Έμπερσταϊν» του Ούλαντ: απόψε ένα κάστρο βρίσκεται σε κίνδυνο (Heut’ Nacht wird ein Schlößlein gefährdet sein).

Ευρεία χρήση της συγκεκριμένης μεταφοράς μπορούμε να διαπιστώσουμε και στην τέχνη. Στην αγγλική γραμματεία η μεταφορική χρήση του κουτιού ως γυναικείου γεννητικού οργάνου μαρτυρείται για πρώτη φορά σε ανώνυμο ποίημα των τελών του 15ου αι. με τίτλο Hey noyney: Ser John to me is proferyng / for hys plesure ryght well to pay / and in my box he puttes hys offryng / I have no powre to say hym nay (σελ. 143, Anthology of Ancient Medival Woman’s Song, Anne L. Klinck, εκδ. Palgrave Macmillan US, 2004). Επίσης απαντάται και στον Σέξπιρ (Τέλος Καλό, Όλα Καλά, πράξη 2η, σκηνή 3η):  He wears his honour in a box, unseen, / That hugs his kicky-wicky here at home. Στον κινηματογράφο, σε σύγχρονες ταινίες, διαπιστώνουμε τη χρήση του αργκοτικού όρου σε λογοπαίγνιο σχετικό με το κουτί της Πανδώρας στην ταινία Notting Hill (I knew a girl in school named Pandora. Never got to see her box though) και στο Ted (That’s cause everyone’s mouth is usually full of your wife’s box). Τέλος, στο τραγούδι Rider του Will Oldham ακούμε τους στίχους: lady’s got a box pressed into my face / and a belt of beads draped around her waist.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Οίνος φιλολόγους ποιεί

from dimart https://ift.tt/2V32Tmf
via IFTTT

Το ποίημα της εβδομάδας 4/1

Θηρίο αγαπημένο

—Ανέστης Ευαγγέλου—

Θηρίο αγαπημένο, πόσα χρόνια
περάσαμε μαζί, τι νύχτες
και τι αυγές, τι μεσημέρια,
τι απόβραδα.

Τι αίμα ήπιες
θηρίο μου, τι σάρκα έφαγες,
τι σπλάχνα σπάραξες ζεστά,
αχόρταγο πάντοτε και διψασμένο,
ακόρεστο—
κι εγώ ο τρελός ακόμα σ’ αγαπώ.

* * *

Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

 

from dimart https://ift.tt/2QVRfsb
via IFTTT

Χρόνος απόδημος

—του Γιάννη Κωνσταντίνου—

Ο χρόνος της πανδημίας είναι φθηνός και κακής ποιότητας, έχει λιμνάσει και ξεχειλίζει σαν βούρκος. Τον μαζεύεις και δεν έχεις τι να τον κάνεις. Δεν αποθηκεύεται, δεν στοκάρεται, μπαγιατεύει μόλις γίνεται. Κανείς δεν φαντάζεται ότι την επαύριον, όταν φύγει ο τωρινός φόβος του θανάτου, ο μετά-χρόνος θα καταναλώνεται αχόρταγα και βιαστικά, με βουλιμία κατοχική. Σαν είδος ανάγκης σε διαρκή ανεπάρκεια στα ράφια των σουπερμάρκετ. Η αναβολή θα γίνει ασέβεια, σχεδόν ύβρις, γιατί πάντα θα σκέφτεσαι ότι μπορεί ένας νέος θανατηφόρος φόβος να επιστρέψει. Ανίερα θα είναι τα μακροπρόθεσμα πλάνα, τα σχέδια «για του χρόνου», «για όταν μπορέσουμε», τα «άστο γι` αύριο». Οι προθεσμίες θα εξαντλούνται πριν καλά καλά αρχίσουν. Το «εδώ και τώρα» θα είναι η νέα επικρατούσα θρησκεία. Η καλοκάγαθη παροιμία «μην αφήνεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα» θα αναβαθμιστεί στην ενδεκάτη αδιαπραγμάτευτη εντολή της. Από τη γραμματική θα εξοβελιστεί λόγω αχρησίας ο συντελεσμένος μέλλων. Χωρίς μέλλον, παρόν είναι μόνο το βάρος της μνήμης. Η αναπόληση και η εξαντλητική διήγηση δείχνουν ότι έφτασε η ώρα της κρίσης. Τα νέα ιερατεία, όσοι δηλαδή θα έχουν το μονοπώλιο της νόμιμης ανάμνησης, θα σπείρουν τύψεις για ό,τι δεν προλάβαμε πριν και τώρα δεν γίνεται. Θα εξομολογούν ως δική μας αμαρτία κάθε τι που τάχα τους εμπόδισε από τότε να επιβάλουν τη σημερινή τους εξουσία. Ο νόμος τους θα τιμωρεί την καθυστέρηση ως αναδρομική αντίσταση. Δεν αποκλείεται να καούν τα αδιάβαστα βιβλία.

Μας βλέπω με κβαντική σκευή, αγορασμένη στη μαύρη, στριμωγμένους στα σύνορα εκείνου του χωρίς-μέλλον-μετά, να εκλιπαρούμε τους Άλλους για ασφαλή διέλευση στον δικό τους χωροχρόνο. Χαζοί δεν είναι και τα ψεύτικα χαρτιά δεν πείθουν πια κανέναν ότι είμαστε ασυμπτωματικοί στον ιό του τέλους. Γιατί κόστισαν την υπομονή και τις οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής.

* * *

Alighiero Boetti, «Οι δίδυμοι». Φωτομοντάζ 1968, εκτύπωση σε κάρτες 13Χ17 εκ., πενήντα αντίτυπα, τα οποία έστειλε ως καρτ ποστάλ σε φίλους του. Τον Alighiero Boetti απασχολούσε πολύ το ζήτημα του χρόνου, του εαυτού και της διαλεκτικής σχέσης των εαυτών στο πέρασμα του χρόνου. Στη συγκεκριμένη αυτοπροσωπογραφία, δύο εαυτοί του κρατιούνται χέρι χέρι. Το 1973, ο Boetti άλλαξε επισήμως το όνομά του σε Alighiero e Boetti (Αλιγκιέρο και Μποέτι),.

* * *

Εικόνα εξωφύλλου: θεατές παρακολουθούν το βίντεο του Christian Marclay με τίτλο  «Το ρολόι» στις 7 Ιουνίου του 2011 στη Μπιενάλε της Βενετίας. Φωτογραφία: Marco Secchi/Getty Images.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Διάφορες παρεκβάσεις

 

from dimart https://ift.tt/3dOR5wH
via IFTTT

Η ώρα άλλαξε

Κυριολεξίες #73

—της Εύης Τσακνιά—

Μέσα σ’ όλα, άλλαξε κι η ώρα

* * *

#tip: ανοίξτε την εικόνα σε νέα καρτέλα (tab) για να τη δείτε σε μεγάλο μέγεθος

Εδώ άλλες κυριολεξίες από την Εύη Τσακνιά και το dim/art

from dimart https://ift.tt/39r0Ldf
via IFTTT

Ο τοτεμικός χαρακτήρας του Σ. Τσιόδρα και άλλες αστείες ιστορίες

—του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα—

Από τον George Frazer και το εμβληματικό Golden Bough μέχρι τον Claude Lévi-Strauss και τον Παναγή Λεκατσά, οι ανθρωπολόγοι περιέγραψαν αναλυτικά και ερμήνευσαν το φαινόμενο του τοτεμισμού· ο καθένας με τα εργαλεία του και από τη σκοπιά του, προφανώς, συμφωνούν ωστόσο λίγο πολύ ότι το «τοτέμ» είναι κατά κανόνα ένα ζώο ή φυτό με μαγική (κυριολεκτικά) σημασία και λειτουργία για κάποια κοινότητα ανθρώπων. Φυσικά συνδέεται με τον ανιμισμό (την αντίληψη ότι «και τα άψυχα έχουν ζωή», για να το πούμε απλά). Συνδέεται επίσης με ταμπού που αφορούν κυρίως τον γάμο (εξωγαμία των μελών της κοινότητας) και με την τροφή: απαγόρευση κατανάλωσης τροφής προερχόμενης από το ζώο-τοτέμ ή το φυτό-τοτέμ, επειδή η κοινότητα «προέρχεται» από αυτό.

Αυτά, μέχρι προχθές. Διότι προχθές, η Κατέ Καζάντη ανέτρεψε τα δεδομένα και στο άρθρο της με τίτλο «Ο τοτεμικός χαρακτήρας του Σ. Τσιόδρα και άλλες σκοτεινές ιστορίες» μας πληροφορεί ότι κάθε λογής επιστήμονες, οι οποίοι κατέχουν γνώσεις λιγάκι απρόσιτες στο μέσο άνθρωπο —γιατροί, μαθηματικοί κ.ο.κ.— στις σύγχρονες κοινωνίες τείνουν να λάβουν θέση τοτέμ. Σημαία κάθε φυλής, αν πειράξεις την αυθεντία τους, είναι σαν να πειράζεις τη συλλογική υπερηφάνεια. Πίσω από αυτή την ιερότητα, και υπό τον ίσκιο της, λαμβάνουν χώρα, όμως, πάμπολλες, μικρές και μεγάλες, ιστορίες εκμετάλλευσης και κερδοφορίας. Όχι, ίσως, με τη συμμετοχή τους, σίγουρα όμως με την ανοχή τους. Επινοήματα της μεταμοντέρνας κοινωνίας, η οποία, συχνά πυκνά, χρειάζεται μυστικιστικά σύμβολα για να διατηρήσει τη συνοχή της, οι σύγχρονοι άνθρωποι – τοτέμ πέφτουν στην παγίδα: βάζουν πλάτες σε όλες εκείνες τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που πάντα λαμβάνουν χώρα στις καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης».

Δηλαδή, μετά τον κορονοϊό δεν θα τρώμε Τσιόδρα, ούτε θα παντρευόμαστε συγγενείς του.

Η Κατέ Καζάντη σε τρομαχτική σύγχυση ανακατεύει τις έννοιες «τοτέμ» (που δεν είναι αυτό που νομίζει), «αυθεντία» (που είναι το κατ’ αρχήν επίδικο του Διαφωτισμού, εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια μετά τα τοτέμ), «μυστικισμός» (που είναι κάτι επίσης ιστορικά άσχετο με την εποχή του τοτεμισμού), «επιστήμη» (που, όπως και να το κάνουμε, είναι η επιστήμη), «μεταμοντέρνα κοινωνία» (που δεν είναι τίποτα συγκεκριμένο) και «αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις» (που είναι αυτό εναντίον του οποίου θα ήθελε να επιχειρηματολογήσει), απλώς και μόνο διότι της φάνηκε ωραία ιδέα να τις βάλει όλες μαζί σε ένα άρθρο για τον Τσιόδρα. Από τη σούπα που προκύπτει δεν λείπει ούτε ο Νίκος Ζαχαριάδης, η αναφορά στον οποία είναι συγκαλυμμένα επικριτική, από τα αριστερά βέβαια, αλλά προσεχτικά: τόσο όσο.

Επιχειρήματα που να στηρίζουν αυτό που προσπαθεί να πει υπάρχουν ελάχιστα στο άρθρο. Στην πραγματικότητα, το πιο ισχυρό είναι η καθυστέρηση στο κλείσιμο των εκκλησιών, σε αντιδιαστολή με την ταχύτητα με την οποία έκλεισαν τα σχολεία — μια παρατήρηση, δηλαδή, που και ακριβής να είναι απέχει έτη φωτός από το να συνιστά επιχείρημα που στηρίζει όντως τις «διαπιστώσεις» της αρθρογράφου, πόσο μάλλον να «αποδομεί δημόσια» τον Σ. Τσιόδρα, πράγμα που θεωρεί «καθήκον», όπως δηλώνει στο κλείσιμο του κειμένου. Αν όντως ήθελε (και μπορούσε) να τον αποδομήσει, θα έπρεπε να αποδομήσει αποτελεσματικά τις πολιτικές που εκείνος εκπροσωπεί — για να χρησιμοποιήσω γλώσσα που ενδεχομένως καταλαβαίνει. Αλλά δεν το κάνει. Αντ’ αυτού, προσπαθεί να εξηγήσει την τοτεμική λειτουργία της αντιδραστικής μεταρρύθμισης.

Όλα αυτά θα ήταν άκρως «μεταμοντέρνα», αν δεν ήταν απλή αμορφωσιά.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

from dimart https://ift.tt/2vXYoB1
via IFTTT

Δεκάλογος συν μία εντολή, για αρχάριους λογοτέχνες

Ο Χουάν Κάρλος Ονέτι Μπόρχες γεννήθηκε υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ουρουγουανούς πεζογράφους. Γεννήθηκε το 1909 στο Μοντεβιδέο, όπου και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Το 1962 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας της πατρίδας του. Το 1974 φυλακίστηκε για έξι μήνες από το δικτατορικό καθεστώς της χώρας του επειδή, ως μέλος κριτικής επιτροπής, επέλεξε προς βράβευση και δημοσίευση ένα «λάθος» διήγημα. Μετά την αποφυλάκισή του κατέφυγε στην Ισπανία όπου και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1994. Το 1980 τιμήθηκε με το βραβείο Θερβάντες.

Ο Παναγιώτης Πούτος (filologiko.blogspot.com) μεταφράζει τον «Δεκάλογο συν μία εντολή, για αρχάριους λογοτέχνες» του Χουάν Κάρλος Ονέτι για το dim/art και τη στήλη «Οίνος φιλολόγους ποιεί».

1. Να μην επιζητούν να είναι πρωτότυποι. Το να είναι κανείς διαφορετικός είναι αναπόφευκτο όταν δεν τον απασχολεί αυτό.
2. Να μην αποσκοπούν στο να θαμπώσουν τους μεγαλοαστούς. Δεν φέρνει αποτέλεσμα πια. Αυτοί μόνο τρομοκρατούνται όταν απειλείται η τσέπη τους.
3. Να μην προσπαθούν να τα κάνουν περίπλοκα για τον αναγνώστη, ούτε να αναζητούν ούτε να απαιτούν τη βοήθειά του.
4. Να μη γράφουν ποτέ έχοντας στο μυαλό τους την κριτική, τους φίλους ή τους συγγενείς, τη γλυκιά νύφη ή σύζυγο. Ούτε καν τον υποθετικό αναγνώστη.
5. Να μη θυσιάζουν τη λογοτεχνική ειλικρίνεια για τίποτα. Ούτε για την πολιτική ούτε για τον θρίαμβο. Να γράφουν πάντα για εκείνον τον άλλο, τον σιωπηλό και ασυμβίβαστο, που κουβαλάμε μέσα μας και τον οποίο δεν είναι δυνατό να εξαπατήσουμε.
6. Να μην ακολουθούν μόδες, να απαρνούνται τον ιερό δάσκαλο πριν λαλήσει τρεις φορές ο πετεινός.
7. Να μην περιορίζονται στην ανάγνωση των ήδη καταξιωμένων βιβλίων. Ο Προυστ και ο Τζόις ήταν περιφρονημένοι όταν εμφανίστηκαν, σήμερα είναι ιδιοφυΐες.
8. Να μη λησμονούν την εύλογα διάσημη φράση*: «δύο και δύο κάνουν τέσσερα· όμως: τι θα γινόταν αν έκαναν πέντε;»
9. Να μην περιφρονούν διαβάσματα με παράδοξο αφηγηματικό ύφος, οποιαδήποτε κι αν είναι η προέλευσή τους. Να κλέβουν, αν είναι απαραίτητο.
10. Να ψεύδονται πάντοτε.
11. Να μην λησμονούν ότι ο Χεμινγουέι έγραψε**: «Και ακόμα διάβασα και ήδη έτοιμα τμήματα του μυθιστορήματός μου, κάτι το είναι το πιο χαμηλό σημείο στο οποίο μπορεί να πέσει ένας συγγραφέας».

* Αναφέρεται στο απόσπασμα από το Υπόγειο του Ντοστογέφσκι: «Συμφωνώ, δύο και δύο κάνουν τέσσερα, είναι ένα θαυμάσιο πράγμα· ε λοιπόν, και το δύο και δύο κάνουν πέντε, είναι καμιά φορά πιο χαριτωμένο.» (μετάφρ. Γιώργης Σημηριώτης, εκδ. Γράμματα (1990))

**Το απόσπασμα στο οποίο αναφέρεται ο Ονέτι βρίσκεται στο βιβλίο A moveable feast και είναι το ακόλουθο: «I even read aloud the part of the novel I had rewritten, which is as low as a writer can get».

Ευχαριστώ τη μεταφράστρια Μαρία Παλαιολόγου για τις πολύτιμες συμβουλές της.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Οίνος φιλολόγους ποιεί

Εδώ ο αντίστοιχος Δεκάλογος του Αουγκούστο Μοντερόσο

from dimart https://ift.tt/33TjL2H
via IFTTT

It’s a jungle out there

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1454
Dj της ημέρας, η Εύη Τσακνιά

It’s a jungle out there (ε,μα δεν είναι;) — το τραγούδι του Ράντι Νιούμαν με το οποίο ξεκίναγε η πετυχημένη τηλεοπτική σειρά Monk μού είχε κολλήσει όλη μέρα χθες.

Βγήκα για την εβδομαδιαία αποστολή μου στο outer space ειδοποιώντας το Κέντρο ελέγχου για διπλή μετακίνηση 2 (λαϊκή & σούπερ μάρκετ) και μετακίνηση 1 (φαρμακείο), βάλε και το βενζινάδικο που δεν ξέρω πού εμπίπτει και εν μέσω ασταμάτητης (ίσως και όξινης) βροχής, αντισηπτικών και γαντιών, τραγουδούσα από μέσα μου: It’s a jungle out there /
Disorder and confusion everywhere... — και το εννοούσα.

Ο χαρούμενος σκοπός αυτού του τζαζ τραγουδιού,που πραγματικά είναι δύσκολο να μην σου κολλήσει, παρά τον άκρως απειλητικό κόσμο που περιγράφουν οι στίχοι του, γράφτηκε από τον Ράντι Νιούμαν το 2003 και χρησιμοποιήθηκε στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά»Monk»από τη δεύτερη σεζόν και μετά. Κέρδισε μάλιστα και βραβείο Emmy το 2004,στην κατηγορία Καλύτερη Μουσική Τίτλων Αρχής.

Ο Άντριαν Μονκ,τον οποίον υποδύεται εκπληκτικά ο ηθοποιός Τόνι Σολούμπ, ήταν ντετέκτιβ στο αστυνομικό τμήμα του Σαν Φρανσίσκο, μέχρι που η αγαπημένη του γυναίκα,η Τρούντι, σκοτώθηκε από βόμβα σε παγιδευμένο αυτοκίνητο σε ένα πάρκινγκ. Ο Μονκ έπαθε βαρύτατο νευρικό κλονισμό και έκανε να βγει από το σπίτι του τριάμισι χρόνια.

Με τη βοήθεια της Σαρόνα,της νοσοκόμας και πολύτιμης βοηθού του, και παρά την καραμπινάτη ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή από την οποία υποφέρει, καταφέρνει σιγά-σιγά να βγει έξω στον κόσμο και να δουλέψει μάλιστα ως ιδιωτικός ντετέκτιβ και σύμβουλος της αστυνομίας σε δύσκολες υποθέσεις.

Όσα εμπόδια του βάζει η πάθησή του στην καθημερινή του ζωή, άλλες τόσες  ιδιαίτερες ικανότητες του χαρίζει, οι οποίες τον κάνουν αστέρι στη δουλειά του. Η εκπληκτική του μνήμη, οι εμμονές του και η εκνευριστική προσήλωσή του στις λεπτομέρειες γίνονται οι σύμμαχοί του, ενώ τα μικρόβια,η ασυμμετρία και οι κλειστοί χώροι, εχθροί του.

Καθώς τσεκάρω τη λίστα μου με τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, το μυαλό μου πηγαίνει στη λίστα με τα 312 καταμετρημένα πράγματα που φοβάται ο Άντριαν Μονκ, ανάμεσά τους και οι πασχαλίτσες — καθόλου τυχαίο,μια που κάπου πήρε το μάτι μου στα ράφια μια σχετική συσκευασία γεμάτη από δαύτες.

Γυρνώντας από τα ψώνια επιτέλους στο (ασφαλές;) σπίτι, καθώς πλένω τα χέρια μου,τις σακούλες,τα παπούτσια μου,τα πορτοκάλια κι ύστερα πάλι τα χέρια μου, πιάνω τον εαυτό μου να τραγουδάει: Poison in the very air we breathe / Do you know what‘s in the water that you drink? It’s a jungle out there / It’s a jungle here too…

Γιαυτό, όπως θα σας συμβούλευε κι ο Μονκ, να προσέχετε εκεί έξω, αλλά κι εδώ μέσα. Λίγη παραπάνω προσοχή, καταπώς λέει, σε βοηθάει να παραμείνεις ζωντανός τη σήμερον ημέρα.

For the record, το τραγούδι έχει κυκλοφορήσει επίσης σε διασκευή από τον ράπερ Snoop Dogg και το 2017 χρησιμοποιήθηκε στην τηλεοπτική σειρά  Dark Matter.

* * *

Ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com
για να γίνετε ο Dj της ημέρας.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

from dimart https://ift.tt/2QVLjzs
via IFTTT