Τα πούρα του Μπολίβαρ

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα— 

Αφού εξέφρασε τον θαυμασμό του για τον Έβο Μοράλες και αφού θυμήθηκε τα κοινά στοιχεία που τους ενώνουν, ο κ. Τσίπρας στην πρόσφατη ομιλία κατά την επίσκεψη του Βολιβιανού προέδρου, περιέγραψε το ιδεολογικό περιεχόμενο της Αριστεράς του 21^ου αιώνα ως εξής: «Μπορούμε να ονειρευόμαστε και να αγωνιζόμαστε μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία. Για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός. Αυτός ο άλλος κόσμος μπορεί να γίνει πράξη από δυνάμεις σταθερά προσανατολισμένες στην κοινωνική πρόοδο αλλά και σε ένα νέο μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης και ολιγαρκούς αφθονίας. Αυτός είναι ο “επαναστατικός ρεαλισμός” της κυβερνώσας Αριστεράς του 21ου Αιώνα, που προχωρά με ρήξεις και συμβιβασμούς».[1] Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Τσίπρας γοητεύεται από τους λατινο-αμερικάνους λαϊκιστές ηγέτες. Από μια ορισμένη σκοπιά άλλωστε, ακόμα και το σαρδάμ («αγαπητέ Έβο, φίλε Πρόεδρε της Βενεζου… της Βολιβίας»)[2], δεν είναι τυχαίο. Ο Μαδούρο, ο Τσάβες, ο Μοράλες, με όλες τις διαφορές μεταξύ τους, συγκρότησαν ένα ισχυρό πρότυπο για την ιδεολογική φυσιογνωμία και τις εκλεκτικές συγγένειες του ΣΥΡΙΖΑ, ήδη από τη δεκαετία του 2000.

Εκείνη την εποχή, ο κ. Τσίπρας και η παρέα του Μαξίμου («τα παιδιά της Γένοβας») γαλουχήθηκαν με τις ιδεολογίες της αντι-παγκοσμιοποίησης. Αγνοώντας (ή ίσως και περιφρονώντας) όλες τις προηγούμενες κληρονομιές του δυτικού μαρξισμού και της σοσιαλδημοκρατίας στράφηκαν γρήγορα στη Λατινική Αμερική, αναζητώντας το «θαύμα».  Στην πραγματικότητα, αυτό που ανακάλυψαν δεν ήταν κανένα θαύμα αλλά μια νέα πολιτική ιδεολογία: ο ριζοσπαστικός λαϊκισμός. Μια σαφής, δηλαδή, υποβάθμιση των δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών των πολιτών στο όνομα της μείωσης της φτώχειας του λαού. Στις χώρες αυτές, πίσω από το παλαιό υπόβαθρο της «Μπολιβαριανής» επανάστασης, συγκροτήθηκε ένα πολιτικό και πολιτισμικό αφήγημα με έντονο νατιβισμό και αντι-αποικιακό/αντι-ιμπεριαλιστικό πρόσημο. Δεν είναι τυχαίο ότι, στη ρητορική τους, όλα αυτά τα καθεστώτα χρησιμοποιούν διαρκώς την έννοια της επανάστασης ως αμεσοδημοκρατικό υποκατάστατο της πολιτικής εκπροσώπησης των μαζών, ενώ ταυτόχρονα η αντοχή των καθεστώτων ενισχύεται με συχνές εκλογές, συνεχή δημοψηφίσματα, διαρκείς πολιτικές καμπάνιες, τηλεοπτικά διαγγέλματα, «κινήματα-βάσης» και βέβαια «θεσμοποιημένες» σωματειακές οργανώσεις που ελέγχουν το ίδιο το πελατειακό κράτος. Μιλώντας διαρκώς στο όνομα του λαού και του έθνους, οι ριζοσπάστες λαϊκιστές της Λατινικής Αμερικής αναβάθμισαν το ρόλο του «χαρισματικού ηγέτη» (της «χαρισματικής προσωπικότητας», όπως είπε πρόσφατα κάποιος κληρονόμος ενός άλλου πριγκιπάτου), ο οποίος εκπροσωπεί περισσότερο μια κοινωνία «οργανωμένων οπαδών» παρά μια «κοινωνία πολιτών».

Με σταθερό κρατικό παρεμβατισμό στην οικονομία, ο λατινο-αμερικάνικος ριζοσπαστικός λαϊκισμός διεκδικεί ακόμη για τον εαυτό του το ρόλο ενός νέου προτύπου της αντι-παγκοσμιοποίησης και της «αναγέννησης» του σοσιαλισμού. Στις περισσότερες από αυτές τις χώρες, η πολιτική είναι ένας αγώνας υπεράσπισης των φτωχών, στη βάση ενός «ηθικού συμβολαίου», στο οποίο ο ηγέτης δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας πρωταθλητής μαχών και πολέμων με τις ολιγαρχίες, τις οποίες τελικά τις νικά για να δώσει ακόμη περισσότερα δώρα στους φτωχούς. Το μόνο ενδιαφέρον σε όλες αυτές τις πολιτικές πρακτικές, είναι ότι, ενώ τα αυταρχικά καθεστώτα είχαν αρκετές προϋποθέσεις να φτάσουν στον ολοκληρωτισμό, αντλούν διαρκώς την αίγλη τους από μια δήθεν ευρεία λαϊκή κυριαρχία, η οποία συνήθως παραπέμπει σε μια αισθητικού τύπου «πληβειακότητα» παρά σε ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο σώμα με πολιτική αυτονομία.  [3] Ο «λαϊκιστικός πυρετός» της Λατινικής Αμερικής διαδόθηκε πολύ γρήγορα στον ΣΥΡΙΖΑ, τα χρόνια που η παραζαλισμένη μετά την πτώση του τείχους Αριστερά, ζητούσε πρόχειρα ιδεολογικά μπαλώματα. Εκεί άλλωστε έγινε και η πιο σημαντική μετάλλαξη της ταυτότητάς της Ανανεωτικής Αριστεράς. Στα θερινά κάμπινγκ της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ άρχισαν να ακούγονται οι θεωρίες για την «απο-ανάπτυξη» και την «ολιγαρκή αφθονία».

Υπήρχαν (και υπάρχουν) βέβαια ευτυχώς πολλοί που διαφωνούν με όλα αυτά. Στη Βολιβία, ο επιδεικτικός πλούτος του καθεστώτος, η ακραία παιδική εργασία, ο έμφυλος αποκλεισμός και οι διακρίσεις, ο περιορισμός της ελευθερίας του λόγου στον Τύπο, η χειραγώγηση των θεσμών και οι επιθέσεις στις ΜΚΟ που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα κλπ έχουν ήδη διαμορφώσει ένα τουλάχιστον αμφιλεγόμενο πολιτικό κλίμα, που ελέγχεται για τις δημοκρατικές εγγυήσεις του.[4] Κάποιοι ωστόσο επιμένουν να βλέπουν, πίσω από όλα αυτά, ορισμένους χαρισματικούς ηγέτες να ανοίγουν ένα φωτεινό μονοπάτι για την πτώση του νεοφιλελευθερισμού. Κάποιοι άλλοι, μάλλον οι περισσότεροι, βλέπουν τα τελευταία πούρα στο Μαξίμου να σβήνουν. Ορισμένοι, τέλος, παρατηρούν, πως μαζί τις τελευταίες στάχτες, χάνεται ίσως και το ίδιο το ιστορικό μνημείο μιας άλλης εποχής: «Μετά την επικράτησιν της νοτιοαμερικανικής επαναστάσεως στήθηκε στ’ Ανάπλι και τη Μονεμβασιά, επί ερημικού λόφου δεσπόζοντος της πόλεως, χάλκινος ανδριάς του Μπολίβαρ. Όμως, καθώς τις νύχτες ο σφοδρός άνεμος που φυσούσε ανατάραζε με βία την ρεντιγκότα του ήρωος, ο προκαλούμενος θόρυβος είτανε τόσο μεγάλος, εκκωφαντικός, που στέκονταν αδύνατο να κλείση κανείς μάτι, δεν μπορούσε να γενή πλέον λόγος για ύπνο. Έτσι οι κάτοικοι εζήτησαν και, διά καταλλήλων ενεργειών, επέτυχαν την κατεδάφιση του μνημείου».^[5] Τα λόγια ανήκουν στον Νίκο Εγγονόπουλο, που μάλλον γνώριζε περισσότερα πράγματα για τον Μπολίβαρ από τον κ. Τσίπρα.

[1] https://www.in.gr/2019/03/14/politics/kyvernisi/omilia-tsipra-gia-tin-episkepsi-morales-stin-ellada/

[2] http://www.thetoc.gr/politiki/article/to-sardam-tou-tsipra-me-benezouela-anti-gia-bolibia

[3] https://www.researchgate.net/publication/289140624_Populism_in_Latin_American_Politics

[4] https://www.hrw.org/world-report/2018/country-chapters/bolivia

[5] http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=515&author_id=7

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ανώμαλα ρήματα

 

from dimart https://ift.tt/2Cn8uva
via IFTTT

Κινούμενη άμμος 10.3.2019

—με τον Γιώργο Πήττα—

Είναι χρόνια τώρα που ήθελα να κάνω ένα αφιέρωμα στον Ουόλτ Ουίτμαν.

Μαζί με μουσικές που γράφτηκαν είτε πάνω στα λόγια του είτε εμπνευσμένες από το έργο του. Τον αγαπώ βαθιά και με συγκινεί το σύνολο του έργου του, ο ψυχισμός του, ο παλμός του, η γήινη μεταφυσική του που είναι για μένα τελείως παγανιστική και άφησε καρπούς για τους μετέπειτα σπουδαίους ποιητές του Νέου Κόσμου. Από το αφιέρωμα απουσιάζουν ως συνήθως βιογραφικές λεπτομέρειες. Στις μέρες μας, με τα εργαλεία που έχουμε, όλοι μπορούμε πανεύκολα, αν κάτι μας γοήτευσε, να ψάξουμε πιο βαθιά μόνοι μας. Στο ραδιόφωνο, ας μείνουμε στο έργο.

Playlist:

1. Bob Dylan reading «I Hear American Singing» by Walt Whitman
2. Ola Gjeilo – Song of the Universal / Walt Whitman
3. Kurt Weill – «Oh Captain ! My Captain!»
4. Antonin Dvorak – New World Symphony ~Largo~
5. Iggy Pop Reading Walt Whitman from Leaves Of Grass
6. Lana Del Rey – Body Electric
7. Gustav Holst – Walt Whitman Overture
8. Billy Bragg & Wilco – Walt Whitman’s Niece
9. Orson Welles reading from Walt Whitman’s Song of Myself
10. Fred Hersch Ensemble – The Sleepers Album Leaves of Grass Poetry Walt Whitman
11. Paul Hindemith – When Lilacs Last in the Dooryard Bloom’d (Walt Whitman Poem)
12. William Schuman- Carols of Death / Walt Whitman
13. oseph Carl Breil – «The Birth of a Nation»
14. Hanging Of Georgie – Paul Joines
15. Bob Dylan – Wedding Song

Ακούστε την εκπομπή:

Κινούμενη άμμος

Κάθε Κυριακή 21.00-23.00 ζωντανά στον Astra 92,8 (Κύπρος).
Λίγες μέρες αργότερα, στο dim/art.

Μουσική. Κυρίως στις περιοχές του κλασικού ροκ και της αφροαμερικάνικης μπλουζ σκηνής.

Λόγος. Που επιδιώκει να είναι συνεκτικός και ανθρώπινος. Απέναντι όμως σε κάθε είδους διακρίσεις και ρατσισμούς.

Η Κινούμενη Άμμος βαφτίστηκε έτσι κυρίως για να παρέχει την ελευθερία που επιθυμεί ο παραγωγός της, προκειμένου να κινείται σε διαφορετικά επίπεδα και διαθέσεις. Ορκισμένος εχθρός των «κατηγοριοποιήσεων» του τύπου «μουσική για νέους, μουσική για πένθος, για χαρούλες, για το καλοκαίρι, το απόγευμα, το πρωί», ο παραγωγός απλά ακούει αυτά που επιλέγει στο σπίτι του και στο αυτοκίνητό του και ελπίζει το ακροατήριο που τον τιμά να μην έχει πρόβλημα με άλματα που μπορεί να ξεκινούν από μια φυτεία του αμερικάνικου νότου και να καταλήγουν στον Pfitzner. Εμμονές στην εκπομπή, υπάρχουν. Ακούνε στα ονόματα Bob Dylan & Beatles. Επίσης, κατά καιρούς, η Κινούμενη Άμμος γλιστράει στα Μονοπάτια του Γαλαξία. Αυτός ήταν ο τίτλος εκπομπής που έκανε ο παραγωγός «μια φορά κι’ έναν καιρό» στο πρώτο πρόγραμμα της ΕΡΤ και κατά καιρούς επανέρχεται, με σκοτεινές ιστορίες συνοδευμένες από σκοτεινότερες μουσικές.

* * *

Εδώ κι άλλη Κινούμενη άμμος

from dimart https://ift.tt/2XTCwjc
via IFTTT

Όταν το φως πεθαίνει

—του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα—

Ο Μπρέντον Τάραντ, που σκότωσε τόσους ανθρώπους στο Κράισττσερτς στη Νέα Ζηλανδία, ξεκινά το «μανιφέστο» του με το γνωστό ποίημα του Ντύλαν Τόμας “Do not go gentle into that good night”. Το ποίημα, που είναι μάλλον το πιο διάσημο του Ουαλού ποιητή, τελειώνει με το εξής δίστιχο: Μη στέργεις ήσυχα να πας σε νύχτα ευλογημένη. / Να μαίνεσαι, να μαίνεσαι όταν το φως πεθαίνει. (Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης, Μπαλάντες και Περιστάσεις, Άγρα, 1997). Ο Τάραντ προφανώς ταυτίζει το φως με τη λευκή φυλή, η οποία πιστεύει πως κινδυνεύει να αφανιστεί από προσώπου γης, εξαιτίας της υπογεννητικότητας και της πλημμυρίδας των αλλοφύλων.

Οι υπόλοιπες εβδομήντα τρεις σελίδες του «μανιφέστου» περιλαμβάνουν ένα παραλήρημα, με το οποίο ο συντάκτης του προσπαθεί να στηρίξει την παρανοϊκή ιδέα της «λευκής γενοκτονίας» («white genocide») και να αιτιολογήσει την αποτρόπαιη πράξη του.

«Λευκή γενοκτονία» είναι ο όρος που χρησιμοποιούν οι white supremacists για να σπείρουν τον φόβο της σταδιακής εξαφάνισης της λευκής φυλής. Στο μανιφέστο του Τάραντ παρουσιάζεται με πολύ απλά λόγια και με στατιστικά στοιχεία (τεκμηριωμένα με link στη wikipedia) το «πρόβλημα»: αφού σε όλες ανεξαιρέτως τις «λευκές» χώρες παρατηρείται υπογεννητικότητα, πώς είναι δυνατόν ταυτόχρονα ο πληθυσμός τους να αυξάνεται; Η απάντηση —σύμφωνα πάντα με αυτόν τον φοβικό φυλετικό τρόπο σκέψης— είναι απλή: για το παράδοξο της αύξησης του πληθυσμού σε συνθήκες υπογεννητικότητας ευθύνεται η μετανάστευση, η οποία ως εκ τούτου συνιστά εθνική, πολιτισμική και φυλετική αντικατάσταση (replacement). Κοινώς, οι «εισβολείς» («invaders»), λόγω αυτής της διαφοράς στους ρυθμούς των γεννήσεων («birthrates»), σταδιακά και ύπουλα παίρνουν τις χώρες των λευκών μέσα από τα χέρια τους, κάτω από τη μύτη τους.

Δεν είναι δύσκολο εδώ να εντοπίσουμε τα λογικά σφάλματα: από πού κι ως πού οι προβλέψεις για τον πληθυσμό της γης στο μέλλον και για τις αναλογίες μεταξύ των επιμέρους φυλών ή λαών σχετίζονται αυτομάτως και με «εθνικές» ή «πολιτισμικές αντικαταστάσεις;» Το φαινόμενο της μετακίνησης πληθυσμών είναι πολυσύνθετο ως προς τα αίτια και παλιό όσο κι ο άνθρωπος. Είναι επιεικώς αφελές να το αντιμετωπίζει κανείς με όρους συλλογικής ευθύνης. Παρακάτω στο μανιφέστο η αντίφαση είναι κραυγαλέα: ενώ ο συντάκτης ισχυρίζεται (όπως παραδοσιακά κάνουν οι ρατσιστές) ότι δεν τον ενοχλεί κανένας λαός ή πολιτισμός, αρκεί να μένει στη χώρα του και να μην έρχεται στις «δικές μας»), σε άλλο σημείο εγκαταλείπει αυτού του είδους την εκλογίκευση και ισχυρίζεται ότι «δεν έχει νόημα να κάνω κι εγώ οικογένεια προκειμένου να αυξηθούν οι λευκοί, αυτό είναι το παιχνίδι των εισβολέων κι εμείς δεν μπορούμε να τους κερδίσουμε, η μόνη λύση είναι να τους αντιμετωπίσουμε πρώτα με τη βία και μετά να κοιτάξουμε τις δικές μας γεννήσεις».

Εξίσου αυθαίρετα, ο δράστης της σφαγής του Κράισττσερτς , την οποία χαρακτηρίζει «εξ ορισμού τρομοκρατική, αλλά στην ουσία αντάρτικη πράξη εναντίον δύναμης κατοχής», διακηρύσσει πως ομιλεί και ενεργεί εξ ονόματος «εκατομμυρίων Ευρωπαίων και άλλων ethno-nationalist [αδυνατώ να κατανοήσω και να μεταφράσω αυτόν τον όρο] λαών που επιθυμούν να ζήσουν ειρηνικά ανάμεσα στους δικούς τους ανθρώπους, κρατώντας ζωντανές τις παραδόσεις τους και αποφασίζοντας μόνοι τους για το μέλλον τους». Αυτά, στο τμήμα εκείνο του μανιφέστου που έχει τη μορφή ερωταποκρίσεων, οι οποίες αποκαλύπτουν τον τεράστιο ναρκισσισμό του συντάκτη τους, που ουσιαστικά παίρνει συνέντευξη από τον εαυτό του. Παρακάτω αρχίζει το πραγματικό παραλήρημα, όπου απευθύνεται σε διάφορες κατηγορίες ανθρώπων (συντηρητικούς, χριστιανούς, κομμουνιστές κ.ά.), παρουσιάζει τις αρχές και τα πιστεύω του (φασίστας, οπαδός του Sir Oswald Mosley, θαυμαστής του Ντόναλντ Τραμπ «ως συμβόλου της νέας λευκής ταυτότητας, αλλά ως ηγέτη όχι, για όνομα του Θεού» κ.ά.) και παρέχει και μπόλικα link στη wikipedia σχετικά με βιασμούς λευκών γυναικών από μετανάστες στη Βρετανία.

Πρέπει επίσης να πούμε ότι ο Τάραντ έχει ένα κόλλημα με τους Τούρκους, οι οποίοι «πρέπει να μείνουν από τη σωστή [=ασιατική] πλευρά του Βοσπόρου, αλλιώς θα υποστούν τις συνέπειες» και με την Αγία Σοφία, η οποία «πρέπει να απαλλαγεί από τους μιναρέδες και να ξαναγίνει χριστιανική εκκλησία».

Ιδιαίτερη θέση στην προσπάθεια εκλογίκευσης της επίθεσης από τον δράστη κατέχει η Ebba Åkerlund, το εντεκάχρονο κοριτσάκι που σκοτώθηκε σε τρομοκρατική επίθεση στις 7 Απριλίου του 2017 στo κέντρο της Στοκχόλμης, όταν ο Ραχμάτ Ακίλοφ από το Ουζμπεκιστάν οδήγησε ένα κλεμμένο φορτηγό πάνω σε ανυποψίαστους ανθρώπους, σκοτώνοντας πέντε και τραυματίζοντας δεκατέσσερις. Η περίπτωση της Ebba έχει γίνει εμβληματική στην ξενοφοβική ρητορική στα διάφορα site, όπως ακριβώς οι φωτογραφίες νεκρών ή τραυματισμένων παιδιών από τη Γάζα ή τη Συρία στην προπαγάνδα του Ισλαμικού Κράτους. Ο Τάραντ είχε μάλιστα χαράξει το όνομά της σε έναν από τους γεμιστήρες του όπλου του. Ο Stefan Åkerlund, πατέρας του αδικοχαμένου κοριτσιού, δήλωσε: «Με έλουσε κρύος ιδρώτας όταν διάβασα πως είχε γράψει πάνω στα όπλα του το όνομα της κόρης μου. Πώς θα μπορέσουμε επιτέλους να την πενθήσουμε;»

Όχι, η μνήμη της Ebba Åkerlund ανήκει αποκλειστικά στους δικούς της ανθρώπους· σίγουρα δεν ανήκει σε έναν εν ψυχρώ μαζικό δολοφόνο. Το ίδιο και η ποίηση του Ντύλαν Τόμας και του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, ένα ποίημα του οποίου επίσης περιλαμβάνεται στο μανιφέστο του Τάραντ. Στον κόσμο των κανονικών ανθρώπων, στις παραδόσεις όλων των λαών, το σκοτάδι ταυτίζεται με τον θάνατο και το φως με τη ζωή — με την ανθρώπινη ζωή, όχι με τη λευκή ζωή. Όσο οι φανατικοί θα φαντασιώνονται ή και θα επιδιώκουν «συγκρούσεις πολιτισμών», εκατομμύρια κανονικοί άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν μια ήσυχη, απλή και ειρηνική ζωή, θα φροντίζουν να μην αφήσουν το φως να πεθάνει.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

 

from dimart https://ift.tt/2FgGDyz
via IFTTT

Επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι ανέστρεψαν τη ροή του χρόνου

Ερευνητές του Ινστιτούτου Φυσικής και Τεχνολογίας της Μόσχας (ΜΙΡΤ), καθώς και συνάδελφοί τους από τις ΗΠΑ και την Ελβετία, ανακοίνωσαν ότι για κλάσματα του δευτερολέπτου και με τη βοήθεια ενός αλγόριθμου αναστροφής του χρόνου επέστρεψαν την κατάσταση ενός κβαντικού υπολογιστή στο παρελθόν. Με άλλα λόγια, ανέστρεψαν το «βέλος του χρόνου» που υποτίθεται πως κινείται μόνο προς μια κατεύθυνση, το μέλλον.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Γκόρντεϊ Λεσόβικ, επικεφαλής του Εργαστηρίου Φυσικής της Κβαντικής Τεχνολογίας Πληροφοριών του ΜΙΡΤ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Scientific Reports, υπολόγισαν επίσης την πιθανότητα που έχει ένα ηλεκτρόνιο στο διαστρικό χώρο να ταξιδέψει αυθόρμητα πίσω στο χρόνο.

«Αυτή είναι μία από τις εργασίες μας πάνω στην πιθανότητα να παραβιαστεί ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής. Ο νόμος αυτός σχετίζεται στενά με την έννοια του βέλους του χρόνου που δείχνει προς μια μόνο κατεύθυνση: από το παρελθόν προς το μέλλον», δήλωσε ο Λεσόβικ. «Δημιουργήσαμε τεχνητά μια κατάσταση που εξελίσσεται προς μια κατεύθυνση αντίθετη από εκείνη του θερμοδυναμικού βέλους του χρόνου», πρόσθεσε.

Οι επιστήμονες, όπως ανέφεραν, έδειξαν ότι σε ένα κβαντικό υπολογιστή της ΙΒΜ ήταν δυνατό να αναστραφεί αυθόρμητα η εξέλιξη μιας κβαντικής κατάστασης και να κινηθεί προς το παρελθόν αντί προς το μέλλον. Με ένα ειδικό πρόγραμμα λογισμικού τροποποίησαν την κατάσταση του κβαντικού υπολογιστή, έτσι ώστε αυτή να εξελίσσεται προς τα πίσω, δηλαδή από το χάος προς την τάξη (το αντίθετο του δεύτερου νόμου της θερμοδυναμικής).

Όταν η κβαντική κατάσταση ενέπλεκε δύο κυβικά δυφία (qubits), τότε το ποσοστό επιτυχίας για την αναστροφή του χρόνου ήταν 85%, ενώ με τρία qubits —λόγω περισσοτέρων σφαλμάτων στον κβαντικό υπολογιστή— έπεφτε στο 50%.

^{Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ via Η Καθημερινή}

* * *

Σημείωση του dim/art: Η ανακοίνωση της επιστημονικής ομάδας του ΜΙΡΤ πυροδότησε ανά τον κόσμο πρωτοσέλιδα για «αναστροφή της ροής του χρόνου», ακόμη και αναζωπύρωση της προαιώνιας συζήτησης για την πιθανότητα ταξιδιού στον χρόνο. Φαίνεται ωστόσο πως η δημοσίευση στο Scientific Reports δεν αφορά ακριβώς αυτό και ίσως οι τίτλοι είναι ελαφρώς παρελκυστικοί ή, έστω, υπεραισιόδοξοι. Η ίδια η δημοσίευση (το link υπάρχει παραπάνω, στη δεύτερη παράγραφο αυτής της ανάρτησης) δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί από μη ειδικούς· εξαιρετικά κατατοπιστικό αλλά και αισθητά πιο ευνόητο είναι αυτό εδώ το άρθρο από το Technology review του MIT.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Επιστήμη

from dimart https://ift.tt/2HCHnzB
via IFTTT

Τρέξε σαν τον Διάβολο

Το βιβλίο της άμμου #69

Καθισμένος στη θέση του Ντερκ και συνομιλώντας με τη Σάλυ Μιλς ήταν ο νεαρός του οποίου είχε υπεξαιρέσει το μαχαίρι. Ο Ντερκ τής έγνεψε, αλλά ήταν απορροφημένη από τη συζήτηση με τον νέο φίλο της και δεν τον πρόσεξε.

«…Σε κώμα», του έλεγε, «που έπρεπε να μεταφερθεί σε ιδιωτική κλινική τα ξημερώματα. Ένας θεός ξέρει γιατί έπρεπε να γίνει αυτό το πράγμα τέτοια ώρα. Για περιττούς μπελάδες και μόνο. Με συγχωρείς που φλυαρώ γι’ αυτή την υπόθεση, αλλά αυτός ο άρρωστος είχε μαζί του έναν αυτόματο πωλητή Κόκα Κόλα και ένα σφυρί, και μπορεί όλα αυτά να είναι άνευ σημασίας για μια ιδιωτική κλινική, αλλά σ’ ένα δημόσιο νοσοκομείο, με την έλλειψη προσωπικού που υπάρχει, αυτά τα πράγματα με κουράζουν, κι όταν κουράζομαι μιλάω πολύ. Αν πέσω ξαφνικά αναίσθητη θα μου το πεις;

Ο Ντερκ τούς προσπέρασε, μετά όμως πρόσεξε ότι η Σάλυ Μιλς είχε αφήσει πάνω στο αρχικό της τραπέζι το βιβλίο που διάβαζε, και κάτι σ’ αυτό το βιβλίο τού τράβηξε την προσοχή.

Ήταν χοντρό και το έλεγαν Τρέξε σαν τον Διάβολο. Στην πραγματικότητα ήταν πολύ χοντρό και κάπως φθαρμένο κι έμοιαζε πιο πολύ με τούρτα σφολιάτα παρά με βιβλίο. Το κάτω μισό του εξωφύλλου έδειχνε την κλασική γυναίκα με το βραδινό φόρεμα στο στόχαστρο ενός ρεβόλβερ, ενώ στο πάνω μισό ήταν απλωμένο το όνομα του συγγραφέα, Χάουαρντ Μπελ, με ασημένια γράμματα.

Ο Ντερκ δεν μπόρεσε αμέσως να βρει τι είχε τραβήξει τη ματιά του σε αυτό το βιβλίο, ήξερε όμως ότι κάποια λεπτομέρεια στο εξώφυλλο είχε πατήσει κάποιο κουμπί στο μυαλό του. Έριξε ένα επιφυλακτικό βλέμμα στην κοπέλα της οποίας είχε υπεξαιρέσει αρχικά τον καφέ, καταλήγοντας όμως να της πληρώσει πέντε καφέδες και δύο κρουασάν, το ένα από τα οποία ποτέ δεν παραδόθηκε ούτε φαγώθηκε. Δεν κοίταζε προς το μέρος του κι έτσι ο Ντερκ προχώρησε και στην υπεξαίρεση του βιβλίου της, το οποίο και έχωσε στην τσέπη του δερμάτινου παλτού του.

Βγήκε έξω στο δρόμο, όπου ένας περαστικός αετός όρμησε κατά πάνω του από τα βάθη του ουρανού αναγκάζοντάς τον παρά λίγο να πέσει στις ρόδες ενός ποδηλάτη ο οποίος του φώναξε και τον έβρισε από το ηθικό ύψος όπου μόνον οι ποδηλάτες καταφέρνουν να κατοικούν.

* * *

Ντάγκλας Άνταμς, ΑΡΡΓΚ! Αδιάφοροι Ροκ Ρυθμοί για Γρήγορα Κέρδη. Μετάφραση: Μαρίνα Λώμη, Εκδόσεις Παρά πέντε / Μέδουσα, 1991.

 

Ανθολόγος σήμερα, ο Γιώργος Τσακνιάς

* * *

—Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται αποσπάσματα βιβλίων που μιλούν για άλλα βιβλία, πραγματικά ή φανταστικά. Εντοπίστε σχετικά αποσπάσματα και στείλτε τα στο dimartblog@gmail.com για να γίνετε ο ανθολόγος της ημέρας—

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Το βιβλίο της άμμου

from dimart https://ift.tt/2TQHE8D
via IFTTT

Ο νεοναζί που έμαθε ότι είναι Εβραίος

Το ποίημα της εβδομάδας 13/3

Από το βράχο του Μπέργκαμο

—Σαλβατόρε Κουαζιμόντο—
Μετάφραση: Κούλης Αλέπης

Άκουσες την κραυγή του πετεινού στον αέρα,
πίσω απ’ τα τείχη, πάνου απ’ τους πύργους
τους κρύους, από ένα φως που το αγνοούσες,
κραυγήν αιφνίδια ζωής, όμως και βούισμα
φωνών μες στα κελιά και κάλεσμα πουλιών,
που λες περιπολούν προτού η αυγή ροδίσει.
Και δεν είπες για σένα ούτε ένα λόγο.
Ήσουνα τώρα στης γοργής μαγείας τον κύκλο.
Κι έμειναν άφωνοι ο ερωδιός και η αντιλόπη,
αφανισμένοι από του κακού καπνού την εισπνοή,
φυλαχτά ενός καινούριου κόσμου που εγεννήθη.
Και πέρναε το γλυκό φεγγάρι του Φλεβάρη,
σάμπως χυτό πάνου στη γης, μα για σε σχήμα
της μνήμης, που η βαθιά σιωπή της το ‘χε ανάψει.
Και τώρα ειρηνικά, μέσα απ’ τα κυπαρίσσια
του βράχου κι εσύ πας· κι εδώ η οργή ησυχάζει,
στη χλωρασιά των νέων παιδιών πόχουν πεθάνει
κι είναι σχεδόν χαρά η παλιά συμπόνια.

* * *

Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

from dimart https://ift.tt/2VUv5qb
via IFTTT