Athens Film Factory 2018

Η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, σε συνεργασία με το Ωδείο Αθηνών, διοργανώνει το 7^ο Film Factory, από 14 ως 17 Δεκεμβρίου, στις εγκαταστάσεις του Ωδείου. Ένα τετραήμερο αφιερωμένο στον κινηματογράφο και σε όσους εργάζονται μπροστά και πίσω από την κάμερα, για σπουδαστές, νέους κινηματογραφιστές και σινεφίλ. Η είσοδος είναι ελεύθερη και δωρεάν για το κοινό.

Όπως κάθε χρόνο, οι βραβευμένοι κινηματογραφιστές της χρονιάς, θα είναι εκεί για να μοιραστούν αφιλοκερδώς με το κοινό τις γνώσεις και την εμπειρία τους, να απαντήσουν σε ερωτήσεις και να συνθέσουν το παζλ της δημιουργικής διαδικασίας μιας ταινίας:

(με σειρά εμφάνισης)

Θανάσης Παπαγεωργίου/ Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου (Ο Γιος της Σοφίας)
Ανδρέας Κωνσταντίνου / Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου (Το Τελευταίο Σημείωμα)
Ρέα Αποστολίδη & Γιούρι Αβέρωφ / Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ (Dolphin Man)
Ελίνα Ψύκου / Βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου (Ο Γιος της Σοφίας)
Γιώργος Τελτζίδης / Υποψήφιος για το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Φράγμα)
Αλέξης Μηταδόπουλος & Θέμης Κατάκαλος / Βραβείο Ειδικών Εφφέ (Do it Yourself)
Claudio Bolivar / Βραβείο Φωτογραφίας (Πολυξένη)
Γιώργος Γεωργίου / Υποψήφιος για το Βραβείο Σκηνογραφίας (Πολυξένη)
Λευτέρης Χαρίτος / Βραβεία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ και Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη (Dolphin Man)
Στέφανος Ευθυμίου / Βραβείο Ήχου (Το Τελευταίο Σημείωμα)
Κάτια Γκουλιώνη / Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου (Πολυξένη)
Λάμπης Χαραλαμπίδης / Βραβείο Μοντάζ (Do it Yourself)
Λυδία Φωτοπούλου / Βραβεί Β’ Γυναικείου Ρόλου (Πολυξένη)
Γιώργος Καρναβάς / Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μυθοπλασίας (Ο Γιος της Σοφίας)
Νίκος Κυπουργός / Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής (Πολυξένη)

Η πρώτη μέρα του Film Factory (14/12), είναι αφιερωμένη στους σπουδαστές του Ωδείου Αθηνών. Συγκεκριμένα, θα πραγματοποιηθεί άσκηση κινηματογραφικής υποκριτικής, αποκλειστικά για τους σπουδαστές της δραματικής σχολής του Ωδείου Αθηνών, από τους Γιώργο Φρέντζο και Γιώργο Τελτζίδη.

Επίσης, τρεις γνωστοί Casting Directors, οι Σωτηρία Μαρίνη, Μάκης Γαζής και Σοφία Δημοπούλου, θα κάνουν ένα διαδραστικό σεμινάριο για το Casting με τη συμμετοχή των σπουδαστών του Ωδείου, που θα είναι ανοιχτό στο κοινό.

Επίσημος προσκεκλημένος του φετινού Film Factory, είναι ο βραβευμένος σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, Tomer Heymann, που θα πραγματοποιήσει masterclass με τίτλο «How to build relationship with a documentary character”? Το masterclass, γίνεται σε συνεργασία με το Cine Doc.

Στις παράλληλες εκδηλώσεις του Film Factory, εντάσσεται μια έκθεση φωτογραφίας με τίτλο Hollywood Greek Fire, του γνωστού φωτογράφου Σάκη Λάλα. Πρόκειται για μια σειρά πορτρέτων, επαγγελματιών του σινεμά που διαπρέπουν στο Hollywood και είναι ελληνικής καταγωγής: Από τον παραγωγό Jim Gianopulos και την Ειρήνη Παππά, ως τον προσφάτως βραβευμένο με Όσκαρ, Alexandre Desplat, και πολλούς άλλους.

Το φετινό Film Factory, θα ολοκληρωθεί τη Δευτέρα 17/12, με το γνωστό κουαρτέτο εγχόρδων L’Anima και τον Νίκο Κυπουργό, που θ’αναλάβουν να κλείσουν μελωδικά το τετραήμερο.

Το Film Factory αποτελεί την κύρια εκπαιδευτική δράση της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Επιπλέον, είναι πεδίο συνεργασίας με εκπαιδευτικούς,  πολιτιστικούς και άλλους φορείς, στοχεύοντας σε μια διαρκή ποιοτική αναβάθμιση του περιεχομένου του.

Το Film Factory ευχαριστεί θερμά το Ωδείο Αθηνών για τη ζεστή φιλοξενία, το Ίδρυμα Ωνάση για την ουσιαστική υποστήριξη, το Cine Doc για την άψογη συνεργασία, την εταιρία παραγωγής Προσέγγιση για την τεχνική υποστήριξη και κυρίως τους Βραβευμένους κινηματογραφιστές της χρονιάς, που τιμούν με τη συμμετοχή τους το Film Factory και μοιράζονται την πολύτιμη εμπειρία τους με τους αυριανούς συναδέλφους και τους λάτρεις του σινεμά.

Εδώ το αναλυτικό πρόγραμμα

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Κινηματογραφικά αφιερώματα

from dimart https://ift.tt/2rGSf6B
via IFTTT

Το ποίημα της εβδομάδας 12/12

[Είμαι το ρεύμα της άμμου που γλιστράει…]

—Σάμιουελ Μπέκετ—
Μετάφραση: Βασίλης Κουγέας

Είμαι το ρεύμα της άμμου που γλιστράει
ανάμεσα στο χαλίκι και την ακροθαλασσιά
η βροχή του καλοκαιριού πέφτει επάνω στη ζωή μου
πάνω μου η ζωή μου που με αποφεύγει μ’ ακολουθεί
και θα τελειώσει τη μέρα της αρχής της

αγαπημένη στιγμή σε βλέπω
στην κουρτίνα αυτή της ομίχλης που τραβιέται
όπου δεν θα ‘χω πια να συνθλίψω
αυτά τα μακρινά κινούμενα κατώφλια
και θα ζήσω το χρόνο μιας πόρτας
που ανοίγει και ξανακλείνει

[Περιοδικό Χάρτης, τεύχος 15, Απρίλιος 1985]

* * *

Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

 

from dimart https://ift.tt/2QRtti0
via IFTTT

Ξέρεις από Πρέσπα;

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα—

Καθώς η «συμφωνία των Πρεσπών» πλησιάζει ολοένα και πιο κοντά στην επικύρωσή της τόσο στα Σκόπια όσο και στην Ελλάδα, γίνεται φανερό πως, εκτός από το «ονοματολογικό», το πραγματικό πρόβλημα είναι και παραμένει ο «Μακεδονισμός»: η πλειοδοσία στον εθνικισμό και στον αλυτρωτισμό. Τον τελευταίο καιρό τον γνωρίσαμε στη διπλή του όψη. Από τη μια μεριά, στη χώρα μας είδαμε ορισμένες, μειοψηφικές έστω, μαθητικές καταλήψεις που ξεκίνησαν με δήθεν ανώνυμα (και πιθανώς χρυσαυγίτικα) sms. Προφανώς η Ιστορία δεν διδάσκεται με sms. Όπως και η εξωτερική πολιτική της χώρας δεν ασκείται με συλλαλητήρια και καταλήψεις. Ανεξάρτητα λοιπόν με το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τη «συμφωνία των Πρεσπών», η εκπαιδευτική πράξη είναι μια ζωντανή διαδικασία που εμπεριέχει το λόγο και τον αντίλογο, τη γνώση και την εξέταση των πηγών, τον κριτικό έλεγχο της βιβλιογραφίας. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί —και δεν πρέπει— να συρρικνώνεται σε μια σύγκρουση αντίθετων μαθητικών «παρατάξεων» για το ποιος θα είναι πρωταγωνιστής στην πατριδοκαπηλία και στην τυφλή σύγκρουση. Αν βιαστούμε μάλιστα να διαιρέσουμε τους μαθητές σε «πατριώτες», σε «φασίστες», σε «ξεπουλημένους», σε «προοδευτικούς» και σε «antifa», ήδη αφήνουμε κρίσιμο πολιτικό έδαφος στη Χρυσή Αυγή για να βγάλει κομματικό μεροκάματο στο όνομα του Μεγαλέξανδρου. Έτσι και αλλιώς, το «κλειστό σχολείο» είναι ένα νεκρό σχολείο, που μοιραία οδηγεί στη γοητεία της σκοτεινής συνομωσιολογίας, του πολιτικού ανορθολογισμού, της εύκολης συνθηματολογίας, του διχασμού και της βίας. Το σύνθετο πρόβλημα της εξωτερικής πολιτικής δεν θα λυθεί λοιπόν με μαθητικές καταλήψεις και αντι-καταλήψεις.

Από την άλλη μεριά, η σαφής αναφορά του, κατά τα άλλα, «μετριοπαθούς» πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ σε «Μακεδόνες» της Ελλάδας, οι οποίοι μάλιστα θα έχουν το δικαίωμα να διδάσκονται και τη «μακεδονική» γλώσσα, προκάλεσε δικαιολογημένη ανησυχία στην Αθήνα, καθώς, με τη δήλωσή του, ο κ. Ζάεφ θέτει ουσιαστικά θέμα αναγνώρισης  «μακεδονικής μειονότητας» στη χώρα μας. Πρόκειται για άλλη μια ρητορική έξαρση ή για τεκμηριωμένη διαβεβαίωση; Η ίδια η «Μακεδονική ταυτότητα», πάντως, έτσι όπως περιγράφεται στη συμφωνία, εξαντλείται σε μια απλή περιγραφική επισήμανση που τη διαχωρίζει από τον ελληνικό πολιτισμό και την ιστορία του. Πουθενά δεν γίνεται λόγος για την οριοθέτηση της ταυτότητας αυτής σε ό,τι αφορά τον αυτοπροσδιορισμό μειονοτήτων. Μέσα στο γενικό ενθουσιασμό της κυβέρνησης για την «ιστορική συμφωνία», πέρασε ίσως και αυτό, όπως και τόσα άλλα, στα ψιλά. Η ευκαιρία δεν έμεινε αναξιοποίητη στη Βουλή των Σκοπίων. Πρόκειται ωστόσο  για μια μείζονα περίπτωση αλυτρωτισμού, καθώς οι «Μακεδόνες του Αιγαίου» δεν συνιστούν μόνο μια περιγραφή μειονοτικού αλυτρωτισμού αλλά και εδαφικού αλυτρωτισμού, για τον οποίο ο κ. Ζάεφ έθεσε έμμεσα ήδη τις βάσεις μιας μελλοντικής διεκδίκησης σε ό,τι αφορά ζητήματα γλώσσας, ταυτότητας και δικαιωμάτων. Αναμφισβήτητα, λοιπόν, η δήλωση Ζάεφ αποτελεί ένδειξη κακοπιστίας όχι μόνο για τη μελλοντική συμφωνία αλλά και την ισχύουσα, καθώς παραβιάζει την ήδη υπάρχουσα «ενδιάμεση συμφωνία».

Ο παραιτηθείς υπουργός Εξωτερικών κ. Κοτζιάς έσπευσε αμέσως να διαμαρτυρηθεί για αυτές τις εξελίξεις, λέγοντας ότι αν ήταν ο ίδιος υπουργός εξωτερικών θα «τράβαγε τα αυτιά» του κ. Ζάεφ. Η δήλωσή του μοιάζει σχεδόν κωμική, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς πως ο κ. Καμμένος τράβηξε τα αυτιά του κ. Τσίπρα, που με τη σειρά του τράβηξε τα αυτιά του κ. Κοτζιά, ο οποίος τώρα θα ήθελε να τραβήξει τα αυτιά του κ. Ζάεφ. Ο κ. Ζάεφ γνωρίζει άλλωστε πως δεν υπάρχει καμιά «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα, αναγνωρισμένη από κάποια διεθνή συνθήκη. Για αυτό άλλωστε και στις τροποποιήσεις του Συντάγματος θα συμμορφωθεί τελικά με κάποια εκσυγχρονισμένη διατύπωση περί προστασίας της «διασποράς» ή της «ομογένειας», όπως ισχύει στα περισσότερα ευρωπαϊκά συντάγματα. Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι η διαρκής διολίσθηση από τον παλαιό συνταγματικό αλυτρωτισμό της ΠΓΔΜ στο σύγχρονο συμβολικό αλυτρωτισμό των ερμηνειών της «συμφωνίας των Πρεσπών». Για αυτό και η δήλωση του κ. Ζάεφ δεν είναι απλώς για μια ατυχής δήλωση ούτε μια ερμηνευτική υπέρβαση της «συμφωνίας των Πρεσπών». Αλλά αποτελεί τον πυρήνα της αμφισημίας της και των νομικών τετελεσμένων που θα προκαλέσει, όπως σωστά έχει επισημάνει ένα μεγάλο μέρος της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, που επιθυμεί λύση του προβλήματος, χωρίς όμως ένα ακρωτηριασμένο και υποθηκευμένο «erga omnes».

Είναι πραγματικά θλιβερό το γεγονός ότι η κυβέρνηση της «πρώτη φορά Αριστεράς» παρακολουθεί σιωπηρή, αμήχανη και αιχμάλωτη από τον εταίρο της τα γεγονότα να διαμορφώνονται ερήμην της. Και είναι εξίσου ανησυχητικό πως ένα μεγάλο κομμάτι της Δεξιάς παρασύρεται από το εγχώριο αλυτρωτικό παρακράτος, που επιθυμεί να μεταφέρει τη σύγκρουση μέσα στα σχολεία. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως, στο δρόμο προς τις εκλογές, η «συμφωνία των Πρεσπών» θα αποκτήσει ισχυρό ιδεολογικό φορτίο ως επίδικο «εθνικό θέμα». Πολλές φορές άλλωστε στο παρελθόν τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» χρησιμοποιήθηκαν για να εδραιωθεί το «βαθύ κράτος» του εθνικισμού, για να ανακαλυφθούν «εσωτερικοί εχθροί», για να φτιαχτούν ιδεολογικά στρατόπεδα διχασμού, για να ενταθεί η εσωτερική καταστολή σε μειονότητες, για να διευρυνθεί το χάσμα μεταξύ του «λαού» και των «ελίτ», για να ενισχυθεί εντέλει ο απομονωτισμός της χώρας. Για πολλά χρόνια η «σκοπιανοποίηση» της εξωτερικής πολιτικής ήταν ένα μόνιμο σύνδρομο της εθνικής μας «ιδιαιτερότητας». Τώρα που εκ των υστέρων στην Ελλάδα εξετάζονται πιθανές διπλωματικές λύσεις με πρόσθετα «ερμηνευτικά έγγραφα» ως συμπλήρωμα της «συμφωνίας των Πρεσπών» γίνεται κατανοητό πως η διπλωματική οδός που ακολούθησαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν μάλλον πρόχειρη και τουλάχιστον αναποτελεσματική. Απ’ ό,τι φαίνεται, το επόμενο —και νομικά προβληματικό— στάδιο της «ιστορικής συμφωνίας» θα θυμίζει μάλλον την παραφθορά της γνωστής ατάκας του Θανάση Βέγγου: «Ξέρεις από Πρέσπα;»

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ανώμαλα ρήματα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

from dimart https://ift.tt/2Qm9ust
via IFTTT

Ντελίβερι

—του Στέλιου Φραγκούλη—

Έβρεχε. Το πεύκο έπεσε. Ένα σεντόνι είχε πιαστεί στα κλαδιά του κυπαρισσιού (ακόμη εκεί είναι). Χτυπάει κουδούνι.

— Παρακαλώ;
— Ντελίβερι, μήπως ξέρετε το όνομα …όπουλος σε ποιο κουδούνι είναι;
— Δεν ξέρω, φίλε, δυστυχώς δεν ξέρω.
Ξανά κουδούνι.
— Ναι;
— Ο ντελίβερι είμαι, ξέρετε σε ποιον όροφο μένει ο …όπουλος;
— Στο δεύτερο.
— Μπορείτε να μού ανοίξετε γιατί δεν απαντάει;
— Μα, αν δεν απαντάει δε θα είναι μέσα!
— Μα αφού πήρε τηλέφωνο και παράγγειλε καφέ!
— Και πού ξέρω ‘γω ότι δεν είσαι κλέφτης;
— Έχεις δίκιο και συ, ρε φίλε… Όμως και ‘γω είμαι μούσκεμα, έρχομαι απ’ το Μικέλ της Μεσογείων με τόση βροχή. Και έχω το μηχανάκι στη γωνία γιατί έπεσε το πεύκο. Ο δρόμος έχει γίνει ποτάμι.
— Περίμενε, θα κατέβω να του χτυπήσω, εντάξει;
— Ευχαριστώ.

Κατεβαίνω, χτυπάω κουδούνι, χτυπάω πόρτα, τίποτε. Την ίδια στιγμή ανοίγει ένας καινούργιος νοικάρης από το τέρμα του διαδρόμου και έρχεται κοντά. Φοράει ένα παλαιού τύπου σώβρακο, από πάνω φανέλα παραλλαγής, είναι τρομερά αδύνατος, μικροσκοπικός, σαν κατσαρίδα. Αλλά έχει μια φωνή που σε αφήνει κατάπληκτο, σαν τον Ντον Κορλεόνε. Εν ολίγοις, του είχε μιλήσει κι αυτουνού ο ντελίβερι. Μου λέει: «Εγώ πάω μέσα». Κρίμα, σκέφτηκα, θα χάσω τέτοια παρέα…

Κατεβαίνω έτσι όπως ήμουνα στο ισόγειο και βρίσκω άλλον έναν ένοικο να μιλάει με τον ντελίβερι. Η βροχή ήταν πραγματικά βίαιη, παντού έβλεπες σπασμένα κλαδιά. Ο τύπος ήταν ένας συμπαθέστατος εξηντάρης, τον πόνεσα, ήταν απίστευτα ταλαιπωρημένος και δεν ήξερε τι να κάνει. Οπότε τον κάλεσα να έρθει πάω να περιμένει να κόψει η βροχή και να πάρω εγώ τον καπουτσίνο (που δεν έχω πιει ποτέ).

Βγάζει μπότες, αδιάβροχα, γεμίζει το πάτωμα νερά. Κάθεται —δεν πρόφτασα— εκεί που κάθομαι πάντα εγώ. Και αρχίζει ένα μικρό δράμα. Ο τύπος δε μιλάει καθόλου. Προσπαθώ να πούμε καμιά κουβέντα, μα αυτός είναι σοβαρός και κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Α, ξέχασα, έδειξε και έντονη ενόχληση όταν το σκυλί μου πλησίασε να τον μυρίσει. Πραγματικά μού ερχόταν να πάω στην κουζίνα, να πάρω τον πλάστη και να τού ανοίξω το κεφάλι, να τον στείλω στον άλλο Πλάστη. «Ρε πούστη», σκεφτόμουν, «κάτω στην είσοδο ωραία τα έλεγες και εδώ πουλάς μούρη; Εγώ φταίω, που κάνω υπερβολές». Κάτι τον ρωτούσα και αυτός απαντούσε μονολεκτικά, κόβοντας την κουβέντα και με ένα τρόπο σα να ήμουν κάποιος ιδιαίτερα λίγος μπροστά του. Ακολούθησε μια ολιγόλεπτη, καθώς λένε, σιγή, από πείσμα δικό μου και ενόσω πάλευα την αμηχανία μου και σιχτίριζα που κατάφερα από το πουθενά και τίποτα να βρεθώ στο ίδιο μου το σπίτι ζαρωμένος ψυχολογικά μπροστά σε έναν άσχετο που μού έπιανε και την αγαπημένη μου πολυθρόνα:

— Μου λες, σε παρακαλώ, που είναι η τουαλέτα;
— ;;;;;;;;;

Τον οδήγησα. Γύρισα στο σαλόνι και κάθισα για λίγο στην πολυθρόνα ΜΟΥ. Άρχισα να ατσαλώνομαι. Όταν έρθει δε θα σηκωθώ, ας κάτσει όπου θέλει.

— Μάστορα! τον ακούω στο βάθος. «Παναγία μου», σκέφτομαι, «τι ζω;»
— Τι θες; ρωτάω.
— Χτύπησε το κινητό μου;

«Άντε γαμήσου», σκέφτομαι και δεν απαντάω. Έπειτα από κάποια ώρα που μού φάνηκε αρκετή, ακούω καζανάκι. Έξω ακόμη βρέχει. Έρχεται στο σαλόνι και μού ρίχνει μια φευγάτη και συνάμα επίμονη ματιά, που του πήρα, προφανώς, την καρέκλα. Κάνει μια έτσι και χύνεται στον καναπέ.

—Μάθε, μού λέει, ότι εγώ δεν είμαι ντελίβερι, είμαι σεκιούριτι και με χώσανε…

Τον κοίταζα και παρακαλούσα το Θεό να πάθει ανακοπή. Και στο καπάκι σηκώνεται βαριά, βαριά κι αμίλητα πάει και βάζει τα αδιάβροχα κι ανοίγει να φύγει.

— Πάντως, μού λέει, δε γκζηγήθηκες καλά…
— Τι δε γκζηγήθηκα, ρε φίλε! Μόνο μπάνιο δεν έκανες εδώ μέσα!

Ήταν έτοιμος να μπει στο ασανσέρ, γύρισε και με κοίταξε με τέτοια βαθιά κι απέραντη πείρα ζωής συγκεντρωμένη με τον ιδεώδη σχηματισμό ρυτίδων γύρω από ένα βλέμμα γλυκό, σοφό και συνάμα απογοητευμένο από μια πραγματικότητα που εγώ άθελά μου εκπροσωπούσα, ώστε έμεινα εμβρόντητος. Μπήκα μέσα. Τίποτε δε μαρτυρούσε την παρουσία του, ούτε νερά στο πάτωμα, ούτε το κυπελάκι του καπουτσίνο, ούτε τα σκατά που περίμενα να βρω στα τοιχώματα της λεκάνης. Κατάλαβα λοιπόν πως την πάτησα. Κάποιος από κάποιο ιερό πάνθεο κατέβηκε θέλοντας να με δοκιμάσει, ίσως ήμουν υποψήφιος κάποιας ανώτερης τιμής, κάποιας ανάληψης από τη φήμη της ηθικής μου. Όμως τα νεύρα μου με πρόδωσαν και η ετυμηγορία ακούστηκε στην πόρτα του σπιτιού μου: «Πάντως δε γκζηγήθηκες καλά…»

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις του Ρακοσυλλέκτη

from dimart https://ift.tt/2QIYl49
via IFTTT

Κινούμενη Άμμος 2.12.2018

—με τον Γιώργο Πήττα—

Ταξίδι στο Λαβκραφτικό σύμπαν. Στη διαδρομή για την Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ, θα κάνουμε στάση στους «Άλλους Θεούς«.  Στο δεύτερο μέρος, επειδή υπήρξε χρόνος, έγινε ανάγνωση και των Γατών της Ουλθάρ από το ίδιο βιβλίο. Εκ του προχείρου.

Playlist:

1. 2001 A Space Odyssey Opening
2. Dimitri Mitropoulos conducts the Funeral-March from Götterdämmerung by Richard Wagner New York Philharmonic Orchestra (New York 1955)
3. Tchaikovsky – Hymn of the Cherubim
4. Henryk Górecki – Agnus Dei Totus Tuus
5. Oleg Buloshkin – Sacrament
6. Edvard Grieg – Solveig’s Song
7. Sofia Gubaidulina – Vivente-non Vivente
8. Blackfilm – Blackfilm
9. Bohren & Der Club of Gore – Constant Fear
10. Edward Artemiev – Mosaic
11. Richard Wagner – Tristan und Isolde ( Prelude )
12. Blackfilm – Blackfilm
13. Edward Artemiev – Twelve Looks At The World Of Sound
14. Dale Cooper Quartet and the Dictaphones – Parole de Navarre
15. Vangelis – La petite fille de la mer

Ακούστε την εκπομπή:

Κινούμενη άμμος

Κάθε Κυριακή 21.00-23.00 ζωντανά στον Astra 92,8 (Κύπρος).
Λίγες μέρες αργότερα, στο dim/art.

Μουσική. Κυρίως στις περιοχές του κλασικού ροκ και της αφροαμερικάνικης μπλουζ σκηνής.

Λόγος. Που επιδιώκει να είναι συνεκτικός και ανθρώπινος. Απέναντι όμως σε κάθε είδους διακρίσεις και ρατσισμούς.

Η Κινούμενη Άμμος βαφτίστηκε έτσι κυρίως για να παρέχει την ελευθερία που επιθυμεί ο παραγωγός της, προκειμένου να κινείται σε διαφορετικά επίπεδα και διαθέσεις. Ορκισμένος εχθρός των «κατηγοριοποιήσεων» του τύπου «μουσική για νέους, μουσική για πένθος, για χαρούλες, για το καλοκαίρι, το απόγευμα, το πρωί», ο παραγωγός απλά ακούει αυτά που επιλέγει στο σπίτι του και στο αυτοκίνητό του και ελπίζει το ακροατήριο που τον τιμά να μην έχει πρόβλημα με άλματα που μπορεί να ξεκινούν από μια φυτεία του αμερικάνικου νότου και να καταλήγουν στον Pfitzner. Εμμονές στην εκπομπή, υπάρχουν. Ακούνε στα ονόματα Bob Dylan & Beatles. Επίσης, κατά καιρούς, η Κινούμενη Άμμος γλιστράει στα Μονοπάτια του Γαλαξία. Αυτός ήταν ο τίτλος εκπομπής που έκανε ο παραγωγός «μια φορά κι’ έναν καιρό» στο πρώτο πρόγραμμα της ΕΡΤ και κατά καιρούς επανέρχεται, με σκοτεινές ιστορίες συνοδευμένες από σκοτεινότερες μουσικές.

* * *

Εδώ κι άλλη Κινούμενη άμμος

from dimart https://ift.tt/2BYAFAV
via IFTTT

Γκριντς, ο κατεργάρης των Χριστουγέννων

Βιβλία για παιδιά: προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς

—της Αγγελικής Μποζίκη—

Τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα είναι ο καιρός που βγάζουμε τα γιορτινά μας βιβλία από το ράφι και ταυτόχρονα ψάχνουμε για καινούρια, περνώντας αρκετό χρόνο στα βιβλιοπωλεία. Εκεί ανακαλύψαμε το Γκριντς, ο κατεργάρης των Χριστουγέννων, ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1957. Συγγραφέας του, ο Θιόντορ Σους Γκάισελ, ένας από τους μεγαλύτερους και διασημότερους συγγραφείς παιδικών βιβλίων παγκοσμίως, που οι περισσότεροι τον γνωρίζουμε με το ψευδώνυμο Dr. Seuss. Ο Dr. Seuss έγραψε πάνω από 40 παιδικά βιβλία για παιδιά και το 1984 τιμήθηκε με ειδικό βραβείο Πούλιτζερ για τη συμβολή του στην εκπαίδευση και στην ψυχαγωγία των παιδιών της Αμερικής και των γονέων του για πάνω από μισό αιώνα.

Στην Κάποιων-πόλη όλοι λατρεύουν τα Χριστούγεννα, εκτός από τον Γκριντς που δεν θέλει να τα βλέπει. Δεν μπορεί τα έλατα, τους στολισμούς, τα δώρα… Δεν του αρέσει τίποτα και είναι αποφασισμένος να βάλει ένα τέλος στα Χριστούγεννα και να βρει επιτέλους λίγη ησυχία. Εκεί λοιπόν που σκέφτεται, του έρχεται μια ιδέα. Μια φανταστικο-απαίσια ιδέα. Ντύνεται Αϊ-Βασίλης, κάνει τάρανδο τον σκύλο του, τον Μαξ, και ανεβαίνει στο έλκηθρό του, αποφασισμένος να εξαφανίσει όλα τα δώρα από όλα τα σπίτια της πόλης. Και εκεί που δεν έχει αφήσει τίποτε και αποφασίζει να εξαφανίσει και το χριστουγεννιάτικο δέντρο, ακούει κάτι που του κόβει τη φόρα. Ήταν η μικρή κόρη τον Κάποιων, που τον κοιτούσε με απορία. Την ξεγελά όμως ο Γκριντς και παίρνει μέχρι και το κούτσουρο από το τζάκι. Αδειάζει όλα τα σπίτια των Κάποιων και παίρνει τον δρόμο της επιστροφής με το έλκηθρό του φορτωμένο, χαρούμενος που είχε πετύχει το σχέδιο του. Ώσπου αρχίζει να ακούει κάτι από την κατεύθυνση της πόλης. Μήπως τελικά το σχέδιο απέτυχε;

Ένα πολύ όμορφο χριστουγεννιάτικο βιβλίο, που πλέον είναι κλασικό. Ο Γκριντς έχει χαρακτηριστεί ως «το καλύτερο χριστουγεννιάτικο παλιοτόμαρο μετά τον Σκρούτζ». Γραμμένο έμμετρα, το κείμενο έχει ρυθμό και χιούμορ. Απόλυτα ταιριαστή η ασπρόμαυρη εικονογράφηση με τις κόκκινες λεπτομέρειες. Η ιστορία μάς δείχνει πιο είναι το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων. Οι μικροί αναγνώστες παρακολουθούν τον ήρωα να αλλάζει, να κάνει χώρο στην καρδιά του, να συναισθάνεται τους άλλους και να καταλαβαίνει τελικά γιατί τόση «φασαρία» για τις γιορτές.

Ο Πέτρος έχει αγαπήσει πολύ τον Γκριντς και τον διαβάζει σχεδόν κάθε μέρα. Μιλήσαμε για το πόσα χρόνια πριν έχει γραφτεί αυτό το βιβλίο. Και φυσικά ετοιμαζόμαστε να πάμε να δούμε την ταινία, που κάνει πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στο σινεμά με τον Benedict Cumberbatch να δανείζει τη φωνή του στον Γκριντς. Το βιβλίο γυρίστηκε για πρώτη φορά σε ταινία μικρού μήκους το 1966 από το CBS.

Ένα βιβλίο που 60 χρόνια μετά την έκδοσή του παραμένει κλασικό και πολύ αγαπημένο. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και απευθύνεται σε παιδιά από τριών ετών.

* * *

Εδώ άλλες Προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς

from dimart https://ift.tt/2L1syGw
via IFTTT

Το χωριό

Ένα μικρό χωριό με ήσυχους και ευσεβείς κατοίκους — «νοικοκυραίους». Ή μήπως όχι; Μια ιστορία για την επαρχιώτικη υποκρισία. Μια ταινία του 1993, σε σενάριο, σκηνοθεσία και animation του Μαρκ Μπέικερ.

Ο Μαρκ Μπέικερ γεννήθηκε το 1959 στο Λονδίνο. Άρχισε να κάνει animation μόνος του, έφηβος ακόμα, σε φιλμ των 8mm. Εν συνεχεία έκανε σχετικές σπουδές στο  West Surrey College of Art and Design, όπου και δημιούργησε την ταινία Οι τρεις ιππότες (The Three Knights, 1982) και έκτοτε ζει κάνοντας ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και διαφημίσεις. Πιο γνωστά του δημιουργήματα είναι μάλλον οι παιδικές τηλεοπτικές σειρές Πέπα το γουρουνάκι (Peppa Pig, 2004-) και Μπεν και Χόλι (Ben and Hollie’s Little Kingdom, 2009-2014). Οι ταινίες του Η φάρμα του λόφου (The Hill Farm, 1988) και Το χωριό (The village, 1993) ήταν υποψήφιες για Όσκαρ animation.

 

from dimart https://ift.tt/2rxeufb
via IFTTT