Τ’ άλλα, που είχες να μου πεις
στης ψυχής σου το σκοτάδι βύθισέ τα…
Θα ‘ρθει αυγή που θα τα ιδώ σε μια βιολέττα.
Μην τα πεις.
Θα ‘ρθει η ώρα να τα μάθω τον Απρίλη
στο περιβόλι, από τα μάτια, από τα χείλη
της σιωπής.
Τ’ άλλα, που είχα να σου πω,
μην τα θέλεις, ούτε λόγια, ούτε σκοπό.
Παρηγόρια στης φωνής μας τους θανάτους
και στης σκέψης μας τις θείες λιποθυμιές
αγριολούλουδα μας δίνουν οι ερημιές…
Όσα θα ‘λεγα, από σκίνους κι από βάτους
θα τα μάσεις μιαν ημέρα — κυκλαμιές.
Αυτό δεν είναι τραγούδι #1434
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Γλυκοφρύδης
Η τέχνη που φτιάχνεις ποτέ δεν θα είναι όπως την φαντάστηκες πριν την φτιάξεις.
Το ίδιο το καλλιτέχνημά σου, καταρχήν, ποτέ δεν προκύπτει όπως το φαντάστηκες όταν αποφάσισες να το δημιουργήσεις.
Όμως, η προσωπική τραγωδία του καλλιτέχνη, τις περισσότερες φορές, συμβαίνει όταν ευθύνονται απολύτως εξωτερικοί παράγοντες για την αποτυχία της δημιουργίας του και όχι δικά του ατοπήματα και αστοχίες, πάντα σε σχέση με αυτό που είχε φανταστεί αρχικά.
Όταν το 1966 το NBC αποφάσισε να κόψει την σειρά Star Trek μετά από δύο επιτυχημένους κύκλους επειδή η ακροαματικότητα έπεφτε, ο William Shatner, ο πασίγνωστος Captain Kirk, έμεινε άνεργος. Κι ανάμεσα σε αυτά που έκανε στην μακρά περίοδο της ανεργίας του ήταν η ηχογράφηση ενός δίσκου με τον τίτλο The Transformed Man. Ο δίσκος αυτός περιείχε εκτελέσεις και διασκευές γνωστών κομματιών όπως το Lucy in the Sky with Diamonds και το Mr. Tambourine Man, καθώς και θεατρικούς μονολόγους.
Ο δίσκος είχε τόσο τραγική υποδοχή, κυρίως από την κριτική, που θα μπορούσε άνετα να οδηγήσει τον William σε κατάθλιψη. Αλλά ήταν τόσο εμφανές πως ουδείς αντιλαμβανόταν το πώς και το γιατί των διασκευών του, που απλά το άφησε να περάσει. Πιθανόν να γνώριζε πως το μόνο που χρειάζεται είναι ο χρόνος.
Έτσι, μετά από δέκα χρόνια εξαιρετικά χαμηλόμισθης εργασίας, το Star Trek αναστήθηκε. (Το γιατί δεν θα μας απασχολήσει εδώ.) Και μαζί του και ο Captain Kirk. Η σειρά απογειώθηκε και μαζί της και ο William Shatner.
Το 2004 επιστρέφει, οπλισμένος με την απόλυτη καταξίωση και διασημότητα και οικονομική άνεση ενός Star Trek που έχει ενταχθεί στην Παγκόσμια Ιστορία και όχι μόνο ως έργο τέχνης, και ηχογραφεί ξανά ένα άλμπουμ με διασκευές διάσημων τραγουδιών.
Μία από αυτές είναι το περίφημο Common People των Pulp.
Κατάπληκτη η κριτική βρίσκεται μπροστά σε εξαιρετικά αιρετικές διασκευές, με βαθιά αίσθηση της ειρωνείας και του χιούμορ αλλά και ενίοτε σπαρακτικές· κάποιες από αυτές έχουν θεωρηθεί σημαντικότερες των αυθεντικών εκτελέσεων, καθώς φωτίζουν πράγματα της αρχικής δημιουργίας με έναν μοναδικό τρόπο.
Αλήθεια, το εκπληκτικό ταλέντο του Shatner υπήρχε και στις διασκευές του 1966, αλλά άσημος ων και χωρίς ικανούς παραγωγούς στις ηχογραφήσεις δεν μπόρεσε να το φωτίσει, ή μήπως η κριτική (όπως συχνότατα της συμβαίνει) αδυνατεί να δει κάποιες δημιουργίες που ξεφεύγουν κατά πολύ των δεδομένων;
Πιστεύω στο δεύτερο. Γιατί το έχω δει ξανά και ξανά.
Απολαύστε το Common People στο cover του William Shatner, σε ένα clip φτιαγμένο από fan του Star Trek.
Κι επειδή το clip αυτό ναι μεν παραμένει στα επίπεδα του ύφους του cover αλλά την ίδια την διασκευή ως μουσική δημιουργία μπορεί να την θαμπώσει, και όντως κατά την γνώμη μου το σπάραγμα που μεγαλώνει όσο το τραγούδι πλησιάζει προς το τέλος του το clip δεν το καταφέρνει καθόλου, ακούστε αυτό το cover του Common People με τα μάτια κλειστά._
Ευχαριστώ την Ασπασία Δασκαλοπούλου, Επίκουρο Καθηγήτρια στο Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών, Τηλεπικοινωνιών και Δικτύων του Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας
* * *
Ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com
για να γίνετε ο Dj της ημέρας.
Με μια ενστικτώδη ορμή εξολόθρευσης η αγέλη των λύκων έπεσε πάνω στο μοναχικό άτομο του είδους τους και μετά από ένα τέταρτο δεν είχε μείνει άλλο από ένα σκονισμένο τομάρι. Αμύνθηκε όσο μπορούσε αλλά στο τέλος εγκατέλειψε και αφέθηκε στα δαγκώματα και στα τινάγματα. Είχε πια πάψει να πονάει. Γελούσε. Έβλεπε που παίζαν το πτώμα του και χαιρόταν μαζί τους. Πού να γεννήθηκε, άραγε; Θα ήταν μάλλον στο απέναντι βουνό που το νέμονται άλλες αγέλες. Μέσα σε μια λυκότρυπα άνοιξε τα μάτια του, θήλασε το γάλα της μάνας του, κυνήγησε την ουρά του, ξεπετάχτηκε. Ο φυσικός νόμος σαν κληματαριά με χιλιάδες φύλλα και κληματσίδες τον περιείχε και τον έστειλε μακριά σε άλλη μια πράξη αχρειότητας του Θεού. Μπορεί και όχι. Τώρα η ψυχή του σα νιφάδα χιονιού πέφτει στον ουρανό, πνέει μια μουσική και τη σπρώχνει. Οι λύκοι σήμερα γελάνε με την καρδιά τους κάτω απ’ τη βελανιδιά. Τα ξυρισμένα κεφάλια τους γέρνουν στο πλάι και κοιτάζονται με μάτια υγρά. Είναι σύντροφοι. Θα δώσω τη ζωή μου για σένα. Θα πεθάνω για την αγέλη. Λένε. Και νυχτώνει. Το κουφάρι με ανοιχτό στόμα βλέπει το φεγγάρι και νοσταλγεί τον εαυτό του από ‘κει ψηλά.
— Αούουουου…
Ακούγονται τα πονεμένα χρόνια που μοίρασε ο Θεός στο κάθε είδος, στο κάθε πλάσμα. Ένα υπερμέγεθες μαχαίρι σκίζει τον ουρανό και μπαίνει στον κόσμο.
— Πιστεύω εις ένα Θεό, Πατέρα, Παντοκράτορα…
Είναι Χριστούγεννα και είμαστε το δώρο. Το παιδί πήρε το πρωινό του και τώρα σκίζει τη συσκευασία μας. Είμαστε μια κάμπια κάτω απ’ τα πεύκα μέσα στην μακρά σειρά κάμπιες και πάμε. Τι θα γίνουμε, ένας θεός ξέρει. Πιστές η μια την άλλη ακολουθάμε μια προσευχή.
— Κύριε, μην παίζεις άλλο μαζί μας, μη μας κατασκευάζεις άλλο, κατέβασε το μοχλό Σου, κατέβασε τα ρολά και φύγε, χωράει το ταξίδι Σου μακριά μας.
* * *
Εικόνα εξωφύλλου: Francis Bacon, Painting of a Dog, 1952
Στη μετα-μνημονιακή Ελλάδα συμβαίνει το εξής παράδοξο: τα θέματα που, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να συγκεντρώνουν τις μεγαλύτερες δυνατές συναινέσεις και συνεννοήσεις (εξωτερική πολιτική, συνταγματική αναθεώρηση, παιδεία, υγεία, οικονομία) εξελίσσονται σε πεδία σύγκρουσης και πόλωσης, με φόντο τις επικείμενες εκλογές. Ολοένα και περισσότερο είναι εμφανές πως, στους επόμενους μήνες, η Βουλή θα εξελιχτεί σε μια αρένα, με διαρκείς ψηφοφορίες, προανακριτικές επιτροπές, με μπόλικη σκανδαλολογία και με κορώνες για αποστασίες. Την «ατζέντα», όπως πάντα, τη βάζει η ίδια η κυβέρνηση. Δεν έχει άλλωστε τίποτε να χάσει∙ ούτε καν τη συνοχή της. Ακόμα και αν αποχωρήσουν οι ψεκασμένοι εταίροι της θα αναζητήσει ενδεχομένως μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να παρατείνει τη θητεία της, μέχρι τα προβλεπόμενα όρια. Αλλά ούτε και η αξιωματική αντιπολίτευση έχει να χάσει κάτι. Οι υψηλοί τόνοι βολεύουν ενίοτε όσους θέλουν να κρυφτούν πίσω από τη λαϊκή δυσαρέσκεια ή τον εθνοκάπηλο στόμφο. Το είδαμε στην πράξη μετά από την ανακοίνωση που έβγαλε η ΝΔ για τον αδόκητο θάνατο του Κωνσταντίνου Κατσίφα στην Αλβανία, επειδή δήθεν «ύψωσε την ελληνική σημαία», στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.
Ας υποθέσουμε πώς όλα αυτά είναι μέρος του πολιτικού παιχνιδιού και της υγιούς πολιτικής αντιπαράθεσης. Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες ευτυχώς τα κόμματα διαφωνούν και συγκρούονται, επικρίνοντας συνήθως τους κομματικούς αντιπάλους για έλλειψη πολιτικής αποτελεσματικότητας. Ωστόσο, όπως σωστά παρατήρησε πρόσφατα ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος, σε αυτή τη φάση διχαζόμαστε ακόμα και «για το ποιος διχάζει».[1] Και είναι ακριβώς αυτός ο τύπος της πόλωσης που παραπέμπει σε παλαιοκομματικές πρακτικές, οι οποίες υπονομεύουν το μέλλον της χώρας και της δημόσιας διοίκησης. Η πραγματική απάντηση για το τι στα αλήθεια συμβαίνει στη μετα-μνημονιακή Ελλάδα» είναι μία: τίποτα. Αν υπάρχει ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει τον δρόμο προς τις κάλπες είναι η αναδίπλωση ενός κομματικού συστήματος που έχει παγιδευτεί σε μια λογική στασιμότητας και φτωχοποίησης, με ευκαιριακά επιδόματα, «τακτοποιήσεις» ημετέρων και προβλέψιμη παροχολογία.
Από αυτή την άποψη, ο δρόμος προς τις εκλογές δεν είναι μόνο μια πρόβα εξουσίας για τον επόμενο νικητή των εκλογών αλλά μια συνολικότερη οπισθοδρόμηση για την ποιότητα της ίδιας της Δημοκρατίας. Το γεγονός αυτό έχει τη δική του αυτόνομη σημασία. Τα τελευταία χρόνια, η πόλωση δεν ήταν απλώς το πολιτικό άλλοθι μιας, έτσι κι αλλιώς, ανύπαρκτης συναίνεσης αλλά κεντρικό στοιχείο όξυνσης της κρίσης. Ο έντονα συγκρουσιακός χαρακτήρας της κομματικής αντιπαράθεσης απομάκρυνε το ενδεχόμενο της ανάκαμψης, ενώ η μόνιμη εχθροπάθεια οδήγησε σε μια εργαλειακή χρήση των θεσμών και σε μια γενικευμένη καταγγελτική αντίληψη για την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Η απουσία ενός οργανωμένου «εθνικού σχεδίου» για την υπέρβαση της κρίσης δεν στοίχισε μόνο στα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» που είδαν το ακροατήριό τους να συρρικνώνεται ή να χάνεται στο σκοτάδι της «αδιευκρίνιστης ψήφου»∙ στοίχισε ακριβά στην ίδια την πολιτική που, παράλληλα με την οικονομική κρίση, γνώρισε τη μεγαλύτερη κρίση της δημοκρατικής αντιπροσώπευσης, από τη μεταπολίτευση και μετά. Δεν έχει κανείς να δει το πραγματικό ποσοστό των πολιτών που προσήλθαν στην κάλπη στις τελευταίες εκλογές για να καταλάβει πως η αποχή μπορεί να δημιουργήσει υπόγεια και ίσως επιθετικά ρεύματα απονομιμοποίησης της μελλοντικής διακυβέρνησης αλλά και των πολιτικών θεσμών. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ένα πιθανό ερώτημα αρχίζει ολοένα και περισσότερο να σχηματίζεται στο νου του απογοητευμένου πολίτη. «Να φύγουν αυτοί» λοιπόν, αλλά για «να έρθουν οι άλλοι»; Το φαινόμενο το βλέπει κανείς παντού: από τις δημοσκοπήσεις μέχρι το Ευροβαρόμετρο, σταθερά εντοπίζεται η απόσυρση των πολιτών από την πολιτική.
Το πρόβλημα θα μπορούσε ίσως να αντιμετωπιστεί με τη συνταγματική αναβάθμιση της «κοινωνίας των πολιτών». Προξενεί μάλιστα εντύπωση για το πόσο συχνά η σχετική πρόσφατη συζήτηση στρέφεται σε άλλα ζητήματα της συνταγματικής αναθεώρησης (σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας, μη κρατικά πανεπιστήμια, θητείες βουλευτών, νόμος περί ευθύνης υπουργών, πρόταση για την απευθείας εκλογή του ΠΤΔ από τους πολίτες κλπ) ενώ δεν γίνεται καθόλου λόγος για νέους υπαρκτούς, αυτόνομους, ανεξάρτητους και δοκιμασμένους θεσμούς που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στην αλληλεπίδραση μεταξύ κομμάτων και νόμιμων κοινωνικών οργανώσεων. Δεν πρόκειται για θεσμούς που υποκαθιστούν τα κόμματα, αλλά για θεσμούς που αναλαμβάνουν τη διαμεσολάβηση της στοιχειώδους συναίνεσης αλλά και τον εκσυγχρονισμό των σχέσεων μεταξύ κράτους, κομμάτων και κοινωνίας. Ας σκεφτεί κανείς ενδεικτικά τη θετική συμβολή του «Συνήγορου του Πολίτη» στην καταπολέμηση κοινωνικών αδικιών και αποκλεισμών.
Ο αντίλογος είναι ήδη γνωστός και εκφρασμένος: στη δημοκρατία, η μόνη δυνατή πολιτική αντιπροσώπευση επιτελείται μέσα από τα πολιτικά κόμματα. Πράγματι, έτσι είναι. Με μια διαφορά∙ το Σύνταγμα διαπερνάται από μια λογική, η οποία αναφέρεται συνολικά στις δημόσιες πολιτικές που παράγονται ήδη από τη δράση της κοινωνίας των πολιτών και περιγράφει δημόσιες υποθέσεις και σχέσεις που δεν είναι στατικές και παγιωμένες. Η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα που δεν στηρίζεται μόνο σε δικαιώματα και υποχρεώσεις αλλά στην πολιτική αίσθηση της συμμετοχής. Αν χαθεί αυτή η αίσθηση, δεν θα οδηγηθούμε απλώς στην αποδυνάμωσή της αλλά στη διαρκή εξάρτηση των πολιτών από ευκαιριακές και συγκυριακές κυβερνητικές επιλογές. Και, επειδή συνήθως στην Ελλάδα η «κοινωνία των κολλητών» είναι ισχυρότερη από την «κοινωνία των πολιτών», ο θεσμικός εκσυγχρονισμός θα παραπεμφθεί για άλλη μια φορά σε εκείνο το μακρινό μέλλον, που δεν θα έρθει ποτέ. Θα ήταν ιδιαίτερα θετικό αν ο χώρος της Κεντροαριστεράς, ένας χώρος που έχει προσφέρει πολλά στις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, αναλάμβανε μια μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία για την υπέρβαση του παλαιοκομματισμού οδηγώντας ξανά τους «πολίτες στην πολιτική». Διαφορετικά, οι «πολίτες της σιωπής» θα πληθαίνουν.
Mε μία νομίζω ενδιαφέρουσα μουσική παλέτα που δένει για παράδειγμα τον Fazil Say και την Συμφωνία της Ιστανμπούλ με τον David Brubeck και το Koto, τα «Ρολόγια και Σύννεφα» ( Clocks and Clouds) του Ligeti, με το Cello του Schulze και το «Τελευταίο Αντίο» από το Κουαρτέτο του Bradford Marsalis. Ανάμεσα σε όλα αυτά, το εξαιρετικό «Άστρο» του Arthur C. Clarke,που εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1955 στο περιοδικό Infinity Science Fictionγια να τιμηθεί ένα χρόνο αργότερα με το κορυφαίο βραβείο για έργα Επιστημονικής Φαντασίας, το HugoAward. Ίσως ό,τι πιο σαρκαστικό έχει γραφτεί για τη χριστιανική θρησκεία, με τον βαθύ στοχασμό του συγγραφέα να αντικρίζει —τι άλλο;— έναν μονόλιθο.
Playlist:
1. Gortoz a ran – Denez Prigent and Lisa Gerrard
2. Gladiator- Blend from Honor Him, Elysium, and Now We Are Free.
3. Space Odyssey theme- Also sprach Zarathustra
4. Fazil Say – Istanbul Symphony Op.28
5. Dave Brubeck – Koto Song
6. Το Libera – Ave Maria του Caccini, επιβραδυμένο περίπου κατά 800 φορές.
7. Roy Buchanan – Fly… Night Bird
8. Karl Jenkins – Benedictus
9. Gyorgy Ligeti – Clocks and Clouds
11. Klaus Schulze – The Cello
12. Branford Marsalis Quartet -The Last Goodbye
Ακούστε την εκπομπή:
Κινούμενη άμμος
Κάθε Κυριακή 21.00-23.00 ζωντανά στον Astra 92,8 (Κύπρος).
Λίγες μέρες αργότερα, στο dim/art.
Μουσική. Κυρίως στις περιοχές του κλασικού ροκ και της αφροαμερικάνικης μπλουζ σκηνής.
Λόγος. Που επιδιώκει να είναι συνεκτικός και ανθρώπινος. Απέναντι όμως σε κάθε είδους διακρίσεις και ρατσισμούς.
Η Κινούμενη Άμμος βαφτίστηκε έτσι κυρίως για να παρέχει την ελευθερία που επιθυμεί ο παραγωγός της, προκειμένου να κινείται σε διαφορετικά επίπεδα και διαθέσεις. Ορκισμένος εχθρός των «κατηγοριοποιήσεων» του τύπου «μουσική για νέους, μουσική για πένθος, για χαρούλες, για το καλοκαίρι, το απόγευμα, το πρωί», ο παραγωγός απλά ακούει αυτά που επιλέγει στο σπίτι του και στο αυτοκίνητό του και ελπίζει το ακροατήριο που τον τιμά να μην έχει πρόβλημα με άλματα που μπορεί να ξεκινούν από μια φυτεία του αμερικάνικου νότου και να καταλήγουν στον Pfitzner. Εμμονές στην εκπομπή, υπάρχουν. Ακούνε στα ονόματα Bob Dylan & Beatles. Επίσης, κατά καιρούς, η Κινούμενη Άμμος γλιστράει στα Μονοπάτια του Γαλαξία. Αυτός ήταν ο τίτλος εκπομπής που έκανε ο παραγωγός «μια φορά κι’ έναν καιρό» στο πρώτο πρόγραμμα της ΕΡΤ και κατά καιρούς επανέρχεται, με σκοτεινές ιστορίες συνοδευμένες από σκοτεινότερες μουσικές.
Βιβλία για παιδιά: προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς
—της Αγγελικής Μποζίκη—
Είναι μερικά βιβλία που σε αιχμαλωτίζουν με την πρώτη ματιά. Έτσι συνέβη και με τούτο το βιβλίο που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα και φέρει τον ευφάνταστο τίτλο Ο Τρεχαλητής και η Τίποτα. Με την πρώτη ανάγνωση έκλεισα το βιβλίο πραγματικά συγκινημένη και είμαι σίγουρη ότι το ίδιο θα συμβεί και σ’ εσάς.
Ο ένας ήρωας της ιστορίας μας είναι ένα μικρό αγόρι, με δυο φωτεινά μπλε μάτια, δυο ανυπόμονα χείλη, δύο δυνατά χέρια. Στα όνειρα του είναι ο Τρεχαλητής. Όμως όταν ξυπνάει δεν είναι πια ο Τρεχαλητής και για πόδια έχει δύο μεγάλες ρόδες. Στο σχολείο είναι πολύ καλός αλλά όταν χτυπάει το κουδούνι δεν μπορεί να κάνει ό,τι τα άλλα παιδιά. Και νοιώθει μόνος. Από την άλλη έχουμε ένα μικρό κορίτσι, δυο σκούρα καστανά μάτια, δυο κοτσίδες που κουνιούνται όταν τρέχει, δυο λακκάκια στα μάγουλα, δυο πολύ αδύνατα πόδια. Είναι η Τίποτα και όλοι τη φωνάζουν έτσι. Μια μέρα ο δάσκαλος επιτρέπει στα παιδιά να καθίσουν με όποιον θέλουν. Και τότε ο Τρεχαλητής και η Τίποτα βρίσκονται δίπλα δίπλα. Και από εκείνη τη στιγμή ξέρουν ότι ποτέ πια δε θα είναι μόνοι. Ότι αποδώ και μπρος θα είναι δυο «Τα» ενωμένα και θα κάνουν μια καινούρια αρχή.
Ένα τρυφερό βιβλίο που αντιμετωπίζει με ενσυναίσθηση το θέμα της διαφορετικότητας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την καθημερινότητα του σχολείου. Ο Τρεχαλητής είναι ένα παιδί που τρέχει μόνο στα όνειρα του και η Τίποτα είναι ένα παιδί απομονωμένο, από εκείνα τα παιδιά που μοιάζουν αόρατα. Αντλούν δύναμη ο ένας από τον άλλο και οι δυο τους μαζί προσπαθούν να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια και να γίνουν για τον εαυτό τους και για τους άλλους δυο παιδιά σαν όλα τα άλλα.
Η πρωτομφανιζόμενη Κατερίνα Παπαγαρυφάλλου αποφάσισε να γράψει μια ιστορία για δυο παιδιά που αισθάνονται την ανάγκη να τα αποδεχτούν και να αγαπηθούν. Να γίνουν μέρος του συνόλου. Και το κάνει με έναν πολύ όμορφο, συγκινητικό και αισιόδοξο τρόπο. Το κείμενο συμπληρώνει η αέρινη εικονογράφηση της Θέντας Μιμηλάκη. Με όμορφα χρώματα έχει ντύσει το κείμενο με υπέροχες εικόνες.
Μια ιστορία με ήρωες δυο παιδιά που διαφέρουν αλλά διεκδικούν ότι αναλογεί στην ηλικία τους. Μια ιστορία όπου οι ρόδες γίνονται φτερά και ένα μικρό Κάτι μπορεί να κάνει τα Πάντα.
Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο και απευθύνεται σε παιδιά από 6 ετών.
Αυτό δεν είναι τραγούδι #1433
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Τσακνιάς
Το κομμάτι κυκλοφόρησε πριν από 21 χρόνια. Οι στίχοι είναι του Νίκου Γρίτση και η μουσική του Χάρη Καλούδη. «Κι είχε ένα φεγγάρι» της Άντζυς Σαμίου:
Κι είχε ένα φεγγάρι σαν κομμένο νύχι, άλλο να σ’ το λέω κι άλλο να σου τύχει. Είχε ένα φεγγάρι σαν κομμένο νύχι, στη δική μας σχέση δεν υπήρχε τύχη.
Ο δεύτερος στίχος είναι διαδικαστικός: τάχα μου υπογραμμίζει τον πρώτο, αλλά βασικά παραγεμίζει τη στροφή, χρειάζεται για να συμπληρωθεί το δίστιχο με ρίμα. Το δεχόμαστε με κάποια συγκατάβαση, με κατανόηση για τον στιχουργό που βρήκε την πρωτότυπη, αν μη τι άλλο, παρομοίωση και έπρεπε κάπως να την αξιοποιήσει.
Ο τέταρτος στίχος είναι αμφίσημος: σημαίνει άραγε ότι η δική μας σχέση ήταν άτυχη ή το αντίθετο, ότι δηλαδή τίποτα δεν ήταν τυχαίο στη σχέση μας, αυτό που λέμε «δεν έτυχε, πέτυχε»;
Ο πρώτος στίχος είναι, αν μη τι άλλο, ευρηματικός. Προφανώς παραπέμπει σε νέα σελήνη — εκτός αν το νύχι ήταν κομμένο από το χέρι του Φου Μαντσού ή της Ελένης από το Κωσταλέξη. Σε κάθε περίπτωση, ο ακροατής / αναγνώστης ίσως έχει άλλου είδους ενστάσεις: Τι διάολο παρομοίωση είναι αυτή; Δεν είναι λίγο αηδία η εικόνα του κομμένου νυχιού;
Δεν ξέρω. Η αισθητική δεν είναι κάτι στατικό. Πάντως, ό,τι απορρίπτουμε από το σώμα μας —κομμένα νύχια, κομμένα μαλλιά, σάλια, εκκρίσεις κ.ο.κ.— είναι, τουλάχιστον στον παραδοσιακό πολιτισμό, ταμπού, λόγω της μαγικής σύνδεσης με το κυρίως σώμα, βάσει δηλαδή της συμπαθητικής ιδιότητας — χαρακτηριστικό στοιχεία της προνεωτερικής σκέψης). Τι να πω, δεν ξέρω για το αισθητικό ζήτημα. Καιρό τώρα —το κομμάτι είναι του 1997— αναρωτιέμαι.
Και πρόσφατα πέφτω στο παρακάτω χαϊκού του Τζακ Κέρουακ:
The new moon Is the toe nail Of God
Τουλάχιστον ο Τζακ δεν του τα ‘κοψε τα νύχια, του Θεούλη.
* * *
Ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com
για να γίνετε ο Dj της ημέρας.
