Πολίτες της σιωπής

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα—

Στη μετα-μνημονιακή Ελλάδα συμβαίνει το εξής παράδοξο: τα θέματα που, υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να συγκεντρώνουν τις μεγαλύτερες δυνατές συναινέσεις και συνεννοήσεις (εξωτερική πολιτική, συνταγματική αναθεώρηση, παιδεία, υγεία, οικονομία) εξελίσσονται σε πεδία σύγκρουσης και πόλωσης, με φόντο τις επικείμενες εκλογές. Ολοένα και περισσότερο είναι εμφανές πως, στους επόμενους μήνες, η Βουλή θα εξελιχτεί σε μια αρένα, με διαρκείς ψηφοφορίες, προανακριτικές επιτροπές, με μπόλικη σκανδαλολογία και με κορώνες για αποστασίες. Την «ατζέντα», όπως πάντα, τη βάζει η ίδια η κυβέρνηση. Δεν έχει άλλωστε τίποτε να χάσει∙ ούτε καν τη συνοχή της. Ακόμα και αν αποχωρήσουν οι ψεκασμένοι εταίροι της θα αναζητήσει ενδεχομένως μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να παρατείνει τη θητεία της, μέχρι τα προβλεπόμενα όρια. Αλλά ούτε και η αξιωματική αντιπολίτευση έχει να χάσει κάτι.  Οι υψηλοί τόνοι βολεύουν ενίοτε όσους θέλουν να κρυφτούν πίσω από τη λαϊκή δυσαρέσκεια ή τον εθνοκάπηλο στόμφο. Το είδαμε στην πράξη μετά από την ανακοίνωση που έβγαλε η ΝΔ για τον αδόκητο θάνατο του Κωνσταντίνου Κατσίφα στην Αλβανία, επειδή δήθεν «ύψωσε την ελληνική σημαία», στην επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου.

Ας υποθέσουμε πώς όλα αυτά είναι μέρος του πολιτικού παιχνιδιού και της υγιούς πολιτικής αντιπαράθεσης. Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες ευτυχώς τα κόμματα διαφωνούν και συγκρούονται, επικρίνοντας συνήθως τους κομματικούς αντιπάλους για έλλειψη πολιτικής αποτελεσματικότητας. Ωστόσο, όπως σωστά παρατήρησε πρόσφατα ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος, σε αυτή τη φάση διχαζόμαστε ακόμα και «για το ποιος διχάζει».[1]  Και είναι ακριβώς αυτός ο τύπος της πόλωσης που παραπέμπει σε παλαιοκομματικές πρακτικές, οι οποίες υπονομεύουν το μέλλον της χώρας και της δημόσιας διοίκησης. Η πραγματική απάντηση για το τι στα αλήθεια συμβαίνει στη μετα-μνημονιακή Ελλάδα» είναι μία: τίποτα. Αν υπάρχει ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει τον δρόμο προς τις κάλπες είναι η αναδίπλωση ενός κομματικού συστήματος που έχει παγιδευτεί σε μια λογική στασιμότητας και φτωχοποίησης, με ευκαιριακά επιδόματα, «τακτοποιήσεις» ημετέρων και προβλέψιμη παροχολογία.

Από αυτή την άποψη, ο δρόμος προς τις εκλογές δεν είναι μόνο μια πρόβα εξουσίας για τον επόμενο νικητή των εκλογών αλλά μια συνολικότερη οπισθοδρόμηση για την ποιότητα της ίδιας της Δημοκρατίας. Το γεγονός αυτό έχει τη δική του αυτόνομη σημασία. Τα τελευταία χρόνια, η πόλωση δεν ήταν απλώς το πολιτικό άλλοθι μιας, έτσι κι αλλιώς, ανύπαρκτης συναίνεσης αλλά κεντρικό στοιχείο όξυνσης της κρίσης. Ο έντονα συγκρουσιακός χαρακτήρας της κομματικής αντιπαράθεσης απομάκρυνε το ενδεχόμενο της ανάκαμψης, ενώ η μόνιμη εχθροπάθεια οδήγησε σε μια εργαλειακή χρήση των θεσμών και σε μια γενικευμένη καταγγελτική αντίληψη για την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Η απουσία ενός οργανωμένου «εθνικού σχεδίου» για την υπέρβαση της κρίσης δεν στοίχισε μόνο στα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» που είδαν το ακροατήριό τους να συρρικνώνεται ή να χάνεται στο σκοτάδι της «αδιευκρίνιστης ψήφου»∙ στοίχισε ακριβά στην ίδια την πολιτική που, παράλληλα με την οικονομική κρίση, γνώρισε τη μεγαλύτερη κρίση της δημοκρατικής αντιπροσώπευσης, από τη μεταπολίτευση και μετά. Δεν έχει κανείς να δει το πραγματικό ποσοστό των πολιτών που προσήλθαν στην κάλπη στις τελευταίες εκλογές για να καταλάβει πως η αποχή μπορεί να δημιουργήσει υπόγεια και ίσως επιθετικά ρεύματα απονομιμοποίησης της μελλοντικής διακυβέρνησης αλλά και των πολιτικών θεσμών. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ένα πιθανό ερώτημα αρχίζει ολοένα και περισσότερο να σχηματίζεται στο νου του απογοητευμένου πολίτη. «Να φύγουν αυτοί» λοιπόν, αλλά για «να έρθουν οι άλλοι»; Το φαινόμενο το βλέπει κανείς παντού: από τις δημοσκοπήσεις μέχρι το Ευροβαρόμετρο, σταθερά εντοπίζεται η απόσυρση των πολιτών από την πολιτική.

Το πρόβλημα θα μπορούσε ίσως να αντιμετωπιστεί με τη συνταγματική αναβάθμιση της «κοινωνίας των πολιτών». Προξενεί μάλιστα εντύπωση για το πόσο συχνά η σχετική πρόσφατη συζήτηση στρέφεται σε άλλα ζητήματα της συνταγματικής αναθεώρησης (σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας, μη κρατικά πανεπιστήμια, θητείες βουλευτών, νόμος περί ευθύνης υπουργών, πρόταση για την απευθείας εκλογή του ΠΤΔ από τους πολίτες κλπ) ενώ δεν γίνεται καθόλου λόγος για νέους υπαρκτούς, αυτόνομους, ανεξάρτητους και δοκιμασμένους θεσμούς που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στην αλληλεπίδραση μεταξύ κομμάτων και νόμιμων κοινωνικών οργανώσεων. Δεν πρόκειται για θεσμούς που υποκαθιστούν τα κόμματα, αλλά για θεσμούς που αναλαμβάνουν τη διαμεσολάβηση της στοιχειώδους συναίνεσης αλλά και τον εκσυγχρονισμό των σχέσεων μεταξύ κράτους, κομμάτων και κοινωνίας. Ας σκεφτεί κανείς ενδεικτικά τη θετική συμβολή του «Συνήγορου του Πολίτη» στην καταπολέμηση κοινωνικών αδικιών και αποκλεισμών.

Ο αντίλογος είναι ήδη γνωστός και εκφρασμένος: στη δημοκρατία, η μόνη δυνατή πολιτική αντιπροσώπευση επιτελείται μέσα από τα πολιτικά κόμματα. Πράγματι, έτσι είναι. Με μια διαφορά∙ το Σύνταγμα διαπερνάται από μια λογική, η οποία αναφέρεται συνολικά στις δημόσιες πολιτικές που παράγονται ήδη από τη δράση της κοινωνίας των πολιτών και περιγράφει δημόσιες υποθέσεις και σχέσεις που δεν είναι στατικές και παγιωμένες. Η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα που δεν στηρίζεται μόνο σε δικαιώματα και υποχρεώσεις αλλά στην πολιτική αίσθηση της συμμετοχής. Αν χαθεί αυτή η αίσθηση, δεν θα οδηγηθούμε απλώς στην αποδυνάμωσή της αλλά στη διαρκή εξάρτηση των πολιτών από ευκαιριακές και συγκυριακές κυβερνητικές επιλογές. Και, επειδή συνήθως στην Ελλάδα η «κοινωνία των κολλητών» είναι ισχυρότερη από την «κοινωνία των πολιτών», ο θεσμικός εκσυγχρονισμός θα παραπεμφθεί για άλλη μια φορά σε εκείνο το μακρινό μέλλον, που δεν θα έρθει ποτέ. Θα ήταν ιδιαίτερα θετικό αν ο χώρος της Κεντροαριστεράς, ένας χώρος που έχει προσφέρει πολλά στις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, αναλάμβανε μια μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία για την υπέρβαση του παλαιοκομματισμού οδηγώντας ξανά τους «πολίτες στην πολιτική». Διαφορετικά,  οι «πολίτες της σιωπής» θα πληθαίνουν.

[1] http://www.ananeotiki.gr/el/articles.asp?tid=10555

* * *

Εικόνα εξωφύλλου: Lynn Hershman Leeson, Phantom Limb Test 5: Silenced Cyborg, 1987

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ανώμαλα ρήματα

 

from dimart https://ift.tt/2qrUTfH
via IFTTT

Κινούμενη άμμος 28.10.2018

—με τον Γιώργο Πήττα—

Mε μία νομίζω ενδιαφέρουσα μουσική παλέτα που δένει για παράδειγμα τον Fazil Say  και την Συμφωνία της Ιστανμπούλ με τον David Brubeck και το Koto,  τα «Ρολόγια και Σύννεφα» ( Clocks and Clouds) του Ligeti, με το Cello του Schulze και το «Τελευταίο Αντίο» από το Κουαρτέτο του Bradford Marsalis. Ανάμεσα σε όλα αυτά, το εξαιρετικό «Άστρο» του  Arthur C. Clarke,  που εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1955 στο περιοδικό Infinity Science Fiction για να τιμηθεί ένα χρόνο αργότερα με το κορυφαίο βραβείο για έργα Επιστημονικής Φαντασίας, το HugoAward . Ίσως ό,τι πιο σαρκαστικό έχει γραφτεί για τη χριστιανική θρησκεία, με τον βαθύ στοχασμό του συγγραφέα να αντικρίζει —τι άλλο;— έναν μονόλιθο. 

Playlist:

1. Gortoz a ran – Denez Prigent and Lisa Gerrard
2. Gladiator- Blend from Honor Him, Elysium, and Now We Are Free.
3. Space Odyssey theme- Also sprach Zarathustra
4. Fazil Say – Istanbul Symphony Op.28
5. Dave Brubeck – Koto Song
6. Το Libera – Ave Maria του Caccini, επιβραδυμένο περίπου κατά 800 φορές.
7. Roy Buchanan – Fly… Night Bird
8. Karl Jenkins – Benedictus
9. Gyorgy Ligeti – Clocks and Clouds
11. Klaus Schulze – The Cello
12. Branford Marsalis Quartet -The Last Goodbye

Ακούστε την εκπομπή:

Κινούμενη άμμος

Κάθε Κυριακή 21.00-23.00 ζωντανά στον Astra 92,8 (Κύπρος).
Λίγες μέρες αργότερα, στο dim/art.

Μουσική. Κυρίως στις περιοχές του κλασικού ροκ και της αφροαμερικάνικης μπλουζ σκηνής.

Λόγος. Που επιδιώκει να είναι συνεκτικός και ανθρώπινος. Απέναντι όμως σε κάθε είδους διακρίσεις και ρατσισμούς.

Η Κινούμενη Άμμος βαφτίστηκε έτσι κυρίως για να παρέχει την ελευθερία που επιθυμεί ο παραγωγός της, προκειμένου να κινείται σε διαφορετικά επίπεδα και διαθέσεις. Ορκισμένος εχθρός των «κατηγοριοποιήσεων» του τύπου «μουσική για νέους, μουσική για πένθος, για χαρούλες, για το καλοκαίρι, το απόγευμα, το πρωί», ο παραγωγός απλά ακούει αυτά που επιλέγει στο σπίτι του και στο αυτοκίνητό του και ελπίζει το ακροατήριο που τον τιμά να μην έχει πρόβλημα με άλματα που μπορεί να ξεκινούν από μια φυτεία του αμερικάνικου νότου και να καταλήγουν στον Pfitzner. Εμμονές στην εκπομπή, υπάρχουν. Ακούνε στα ονόματα Bob Dylan & Beatles. Επίσης, κατά καιρούς, η Κινούμενη Άμμος γλιστράει στα Μονοπάτια του Γαλαξία. Αυτός ήταν ο τίτλος εκπομπής που έκανε ο παραγωγός «μια φορά κι’ έναν καιρό» στο πρώτο πρόγραμμα της ΕΡΤ και κατά καιρούς επανέρχεται, με σκοτεινές ιστορίες συνοδευμένες από σκοτεινότερες μουσικές.

* * *

Εδώ κι άλλη Κινούμενη άμμος

from dimart https://ift.tt/2QdzD8D
via IFTTT

Ο Τρεχαλητής και η Τίποτα

Βιβλία για παιδιά: προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς

—της Αγγελικής Μποζίκη—

Είναι μερικά βιβλία που σε αιχμαλωτίζουν με την πρώτη ματιά. Έτσι συνέβη και με τούτο το βιβλίο που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα και φέρει τον ευφάνταστο τίτλο Ο Τρεχαλητής και η Τίποτα. Με την πρώτη ανάγνωση έκλεισα το βιβλίο πραγματικά συγκινημένη και είμαι σίγουρη ότι το ίδιο θα συμβεί και σ’ εσάς.

Ο ένας ήρωας της ιστορίας μας είναι ένα μικρό αγόρι, με δυο φωτεινά μπλε μάτια, δυο ανυπόμονα χείλη, δύο δυνατά χέρια. Στα όνειρα του είναι ο Τρεχαλητής. Όμως όταν ξυπνάει δεν είναι πια ο Τρεχαλητής και για πόδια έχει δύο μεγάλες ρόδες. Στο σχολείο είναι πολύ καλός αλλά όταν χτυπάει το κουδούνι δεν μπορεί να κάνει ό,τι τα άλλα παιδιά. Και νοιώθει μόνος. Από την άλλη έχουμε ένα μικρό κορίτσι, δυο σκούρα καστανά μάτια, δυο κοτσίδες που κουνιούνται όταν τρέχει, δυο λακκάκια στα μάγουλα, δυο πολύ αδύνατα πόδια. Είναι η Τίποτα και όλοι τη φωνάζουν έτσι. Μια μέρα ο δάσκαλος επιτρέπει στα παιδιά να καθίσουν με όποιον θέλουν. Και τότε ο Τρεχαλητής και η Τίποτα βρίσκονται δίπλα δίπλα. Και από εκείνη τη στιγμή ξέρουν ότι ποτέ πια δε θα είναι μόνοι. Ότι αποδώ και μπρος θα είναι δυο «Τα» ενωμένα και θα κάνουν μια καινούρια αρχή.

Ένα τρυφερό βιβλίο που αντιμετωπίζει με ενσυναίσθηση το θέμα της διαφορετικότητας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την καθημερινότητα του σχολείου. Ο Τρεχαλητής είναι ένα παιδί που τρέχει μόνο στα όνειρα του και η Τίποτα είναι ένα παιδί απομονωμένο, από εκείνα τα παιδιά που μοιάζουν αόρατα. Αντλούν δύναμη ο ένας από τον άλλο και οι δυο τους μαζί προσπαθούν να ξεπεράσουν όλα τα εμπόδια και να γίνουν για τον εαυτό τους και για τους άλλους δυο παιδιά σαν όλα τα άλλα.

Η πρωτομφανιζόμενη Κατερίνα Παπαγαρυφάλλου αποφάσισε να γράψει μια ιστορία για δυο παιδιά που αισθάνονται την ανάγκη να τα αποδεχτούν και να αγαπηθούν. Να γίνουν μέρος του συνόλου. Και το κάνει με έναν πολύ όμορφο, συγκινητικό και αισιόδοξο τρόπο. Το κείμενο συμπληρώνει η αέρινη εικονογράφηση της Θέντας Μιμηλάκη. Με όμορφα χρώματα έχει ντύσει το κείμενο με υπέροχες εικόνες.

Μια ιστορία με ήρωες δυο παιδιά που διαφέρουν αλλά διεκδικούν ότι αναλογεί στην ηλικία τους. Μια ιστορία όπου οι ρόδες γίνονται φτερά και ένα μικρό Κάτι μπορεί να κάνει τα Πάντα.

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο και απευθύνεται σε παιδιά από 6 ετών.

* * *

Εδώ άλλες Προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς

from dimart https://ift.tt/2SH6eVX
via IFTTT

Νέα σελήνη και διακειμενικότητα

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1433
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Τσακνιάς

Το κομμάτι κυκλοφόρησε πριν από 21 χρόνια. Οι στίχοι είναι του Νίκου Γρίτση και η μουσική του Χάρη Καλούδη. «Κι είχε ένα φεγγάρι» της Άντζυς Σαμίου:

Κι είχε ένα φεγγάρι σαν κομμένο νύχι,
άλλο να σ’ το λέω κι άλλο να σου τύχει.
Είχε ένα φεγγάρι σαν κομμένο νύχι,
στη δική μας σχέση δεν υπήρχε τύχη.

Ο δεύτερος στίχος είναι διαδικαστικός: τάχα μου υπογραμμίζει τον πρώτο, αλλά βασικά παραγεμίζει τη στροφή, χρειάζεται για να συμπληρωθεί το δίστιχο με ρίμα. Το δεχόμαστε με κάποια συγκατάβαση, με κατανόηση για τον στιχουργό που βρήκε την πρωτότυπη, αν μη τι άλλο, παρομοίωση και έπρεπε κάπως να την αξιοποιήσει.

Ο τέταρτος στίχος είναι αμφίσημος: σημαίνει άραγε ότι η δική μας σχέση ήταν άτυχη ή το αντίθετο, ότι δηλαδή τίποτα δεν ήταν τυχαίο στη σχέση μας, αυτό που λέμε «δεν έτυχε, πέτυχε»;

Ο πρώτος στίχος είναι, αν μη τι άλλο, ευρηματικός. Προφανώς παραπέμπει σε νέα σελήνη — εκτός αν το νύχι ήταν κομμένο από το χέρι του Φου Μαντσού ή της Ελένης από το Κωσταλέξη. Σε κάθε περίπτωση, ο ακροατής / αναγνώστης ίσως έχει άλλου είδους ενστάσεις: Τι διάολο παρομοίωση είναι αυτή; Δεν είναι λίγο αηδία η εικόνα του κομμένου νυχιού;

Δεν ξέρω. Η αισθητική δεν είναι κάτι στατικό. Πάντως, ό,τι απορρίπτουμε από το σώμα μας —κομμένα νύχια, κομμένα μαλλιά, σάλια, εκκρίσεις κ.ο.κ.— είναι, τουλάχιστον στον παραδοσιακό πολιτισμό, ταμπού,  λόγω της μαγικής σύνδεσης με το κυρίως σώμα, βάσει δηλαδή της συμπαθητικής ιδιότητας — χαρακτηριστικό στοιχεία της προνεωτερικής σκέψης). Τι να πω, δεν ξέρω για το αισθητικό ζήτημα. Καιρό τώρα —το κομμάτι είναι του 1997— αναρωτιέμαι.

Και πρόσφατα πέφτω στο παρακάτω χαϊκού του Τζακ Κέρουακ:

The new moon
Is the toe nail
Of God

Τουλάχιστον ο Τζακ δεν του τα ‘κοψε τα νύχια, του Θεούλη.

* * *

Ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com
για να γίνετε ο Dj της ημέρας.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

from dimart https://ift.tt/2SGxT9R
via IFTTT

Το ποίημα της εβδομάδας 31/10

Τα Τέμπη

Σαν έχεις μπροστά σου τα Τέμπη,
σαν απαντέχεις τον παράδεισό τους,
κάθε άλλο
παρά που είναι προς θάνατο
να περάσεις το Δομοκό — κι ας είναι Ιούλιος,
και καταμεσήμερο,
κι ας καίονται όσο θέλουν οι καλαμιές,
κι ας πνίγουν ολόθυμο τον αγέρα
καπνιά και στάχτη.

Τέμπη είναι αυτά
κι αξίζουν ό,τι να πεις.

(Μόνο αν κατεβαίνεις από Θεσσαλονίκη
έρχονται όλα ανάποδα).

* * *

Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

from dimart https://ift.tt/2PuAsgh
via IFTTT

Ανάμνηση του πατέρα μου

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1432
Dj της ημέρας, η Μαρίκα Συμεωνίδου

Αυτός  ο Οκτώβρης είναι μια επιστροφή στο παρελθόν, στις ρίζες, στις πατρικές μνήμες.

Γυρίζεις στο παρελθόν για να μπορέσεις να προχωρήσεις στο μέλλον, γιατί το μέλλον περιέχεται στο παρελθόν.

ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

—Patrick Kavanagh—
μετάφραση: Μαρίκα Συμεωνίδου

Κάθε γέρος που βλέπω
Μου θυμίζει τον πατέρα μου
Όταν ερωτεύτηκε τον θάνατο
Μια φορά που συγκεντρώθηκαν τα ρολά από στάχυα.

Αυτός που είδα στην οδό Gardiner
Σκοντάψε στο περίπτερο ήταν ένας,
Με κοίταξε με μισό μάτι,
Ίσως να ήμουν γιος του.

Και θυμάμαι τον μουσικό
Φωτίζοντας πάνω από το βιολί του
Στο Bayswater του Λονδίνου.
Κι αυτός επίσης μου έθεσε  το γρίφο.

Κάθε γέρος που βλέπω
Τον Οκτώβριο-χρωματισμένο καιρό
Φαίνεται να μου λέει:
«Ήμουν κάποτε ο πατέρας σου».

MEMORY OF MY FATHER

Every old man I see
Reminds me of my father
When he had fallen in love with death
One time when sheaves were gathered.

That man I saw in Gardner Street
Stumbled on the kerb was one,
He stared at me half-eyed,
I might have been his son.

And I remember the musician
Faltering over his fiddle
In Bayswater, London,
He too set me the riddle.

Every old man I see
In October-coloured weather
Seems to say to me:
«I was once your father.»

* * *

Εικόνα εξωφύλλου: Zhang Xiaogang, «Ο πατέρας μου», 2012
Pace Gallery. Φωτό: Wang Xiang

* * *

Ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com
για να γίνετε ο Dj της ημέρας.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

from dimart https://ift.tt/2Qbs6rb
via IFTTT

Η αναπαράσταση της ζωής μας

—του Στέλιου Φραγκούλη—

Τα τζιτζίκια ήταν εκατοντάδες, απ’ τη ζέστη σ’ έπιανε πονοκέφαλος. Λυπόμουν τους ηλικιωμένους που πήγαιναν στη λαϊκή μές στη ντάλα να βρούν τα φρούτα και τα χόρτα φτηνά. Ενώ εγώ στο σπίτι μόνος και άνεργος πετάχτηκα στο μίνι μάρκετ να πάρω ένα οικογενειακό παγωτό καϊμάκι, να το φάω βλέποντας συνεντεύξεις του Αξελού. Α, οι γέροι, κοπαδάκι του θανάτου, ισχνοί, λες η ζωή που γεννήσαν και τους βύζαξε να τους απομύζησε έτσι σαν αράχνη; Μια αράχνη, αλήθεια, γεννάει και την τρώνε να παιδιά της. Τι θυσία! Αχ, βρε γέροι, πάτε λαϊκή; Πού είναι η φρέσκια σάρκα, σε καλύτερο σπίτι; Κάνει έρωτα μακριά σας; Έχει ένα νήπιο στο βυζί να την απομυζεί; Ο Τάδε απ’ το Μαραθώνα να σας δώσει καλό λάχανο να κάνετε ντολμάδες για την Κυριακή που περιμένετε να ΄ρθουν. Όμως οι πολύτιμοι ντολμάδες σας είναι γι’ αυτούς οίκτος. Πως θα ήτανε καλό να σταθείτε μπροστά τους, να βγάλετε το βαρύ μακιγιάζ και να δούνε την καρδιά σας πόσο δικαίωμα έχει ακόμη να ζει.

Γύρισα σπίτι βαρύς. Το παγωτό έλιωνε και το μάζευα περιμετρικά με το κουτάλι. Γκλουκ, βαρυκατάπινα μπροστά στον υπολογιστή. Αντί για Αξελό κοίταζα βικτωριανές φωτογραφίες νεκρών. Όταν πέθαινε ο άνθρωπός τους —συχνότερα παιδί—, καλούσαν φωτογράφο, τον έντυναν και τον έστηναν ανάμεσά τους σαν ζωντανό, βγάζοντας έτσι μια τελευταία —ή την πρώτη— φωτογραφία μαζί του. Είναι κάτι το πολύ άρρωστο για μας. Σκέφτεσαι, αναπόφευκτα, τι εποχές έχει ζήσει ο κόσμος, πόσο βασανισμένος είναι και παρόλα αυτά δεν αλλάζει. Πως να ευχαριστηθείς παγωτό έτσι; Το στομάχι γεμάτο καϊμάκι και η σκέψη γεμάτη θάνατο. Αλλά μια και είμαστε στα χρόνια της Βικτωρίας, γκουγκλάρησα εκείνη την παλιά καρέκλα που σώζονται ίχνη της ετικέτας της. Αρχές του 1900. Και τώρα ας ψάξω για αυτό το θαυμάσιο καπάκι από γλυκά που ξέμεινε στην άσφαλτο, αφού ο παλιατζής μάζεψε όλα τα υπόλοιπα χωρίς να προλάβω ούτε να τα δω. Βικτωριανό. Δυο παιδάκια που παίζουν στο χιόνι. Ζωγραφισμένα κουτάκια για τη χαρά, φωτογραφίες για το μακάβριο, όλα τα ακολουθεί μια παρουσίαση μέσω της οποίας επιτάσσονται τα αισθήματα. Ζούμε την αναπαράσταση της ζωής μας. Είμαστε άνθρωποι. Έβαλα ένα Μπαχ και αμέσως μετά έβαλα και τον Αξελό. Τώρα θα ήθελα να ήταν έντεκα τη νύχτα και να έβαζα ένα ουισκάκι.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις του Ρακοσυλλέκτη

from dimart https://ift.tt/2EZWB1M
via IFTTT