Η μπέσα και η μπαμπεσιά

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα—

Όλα άρχισαν όταν ο παράταιρος εταίρος της κυβέρνησης έβγαζε τα προεκλογικά σποτάκια με το σπασμένο αριστερό χέρι του «μικρού Αλέξη» και ο ΣΥΡΙΖΑ ένιωθε πως η έφοδος στην εξουσία περνούσε υποχρεωτικά από τις ράγες του τρένου που οδηγούσε ένας ακροδεξιός μηχανοδηγός. Στην αρχή, λίγοι κατάλαβαν ότι ο εναγκαλισμός των δύο αρχηγών θα μπορούσε να εκθέσει ανεπανόρθωτα την «πρώτη φορά Αριστερά». Η Βουλή ωστόσο ήταν το πραγματικό πεδίο της δοκιμασίας. Οι ΑΝΕΛ δεν ψήφισαν κανένα από τα λεγόμενα προοδευτικά νομοσχέδια του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η επιλεκτική στήριξη της κυβέρνησης μετατράπηκε γρήγορα σε μια πολιτική τερατογένεση. Κάποιες φορές, ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητούσε συμμαχίες στην Κεντροαριστερά και στο ευρύτερο «δημοκρατικό τόξο», ενώ κάποιες άλλες απλώς έπρεπε απλώς να «καταπιεί» τις ασυνάρτητες εκρήξεις των «ψεκασμένων». Οι πρόσφατες δηλώσεις του κ. Καμμένου ωστόσο στην Αμερική οδήγησαν τα πράγματα σε ένα πραγματικό αδιέξοδο. Τα πυρά που εξαπολύθηκαν εναντίον του κ. Καμμένου από μερίδα του φιλοκυβερνητικού Τύπου αλλά και από σημαίνοντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν πως πλέον το πολιτικό διαζύγιο είναι προβλέψιμο και ίσως και σκηνοθετημένο.

Ενδεχομένως άλλωστε η ρήξη των κυβερνητικών εταίρων να αποτελέσει και ένα βολικό άλλοθι για το προεκλογικό παιχνίδι της επιβίωσης: από τους όρκους φιλίας με τον «έντιμο συνεταίρο» περάσαμε πια στις κατηγορίες για τον πολιτικό εκτροχιασμό του ανεύθυνου υπουργού, που εκθέτει συνολικά την κυβέρνηση και τη χώρα. Εδώ και καιρό, το μοναδικό άλλοθι για όλη αυτή την ακατανόητη συμμαχία ήταν η «μπέσα» του κ. Καμμένου και ο έντιμος χαρακτήρας μιας συγκυβέρνησης, που θα φτάσει μέχρι το τέλος. Παρ’ όλα αυτά είναι πολύ δύσκολο να δημιουργεί κανείς συνεχώς ένα άλλοθι και να θεωρεί πως αρκεί μόνο αυτό για να είναι το συγκολλητικό στοιχείο της κυβερνητικής πολιτικής.

Όλα αυτά τα χρόνια, η κυβέρνηση στηρίζεται πάνω σε ένα μάλλον προνεωτερικό συμβόλαιο «μπέσας», το οποίο φαίνεται να τελειώνει με μια «μπαμπεσιά». Αυτά που είπε ο κ. Καμμένος στο ταξίδι του στην Αμερική ανατρέπουν πλήρως τη συμφωνία των Πρεσπών, δημιουργούν ένα νέο τοπίο για την αμυντική πολιτική της χώρας (νέες αμερικάνικες βάσεις σε Βόλο, Λάρισα, Αλεξανδρούπολη), ενώ ταυτόχρονα ο εκπρόσωπος των ΑΝΕΛ, Θεόδωρος Τοσουνίδης, μιλώντας στην ΕΡΤ είπε πως το κόμμα του ενδεχομένως να στηρίξει μια πρόταση δυσπιστίας της ΝΔ κατά της κυβέρνησης, αν δεσμευτεί ο κ. Μητσοτάκης «πως δεν θα δώσει το όνομα» της Μακεδονίας. Με άλλα λόγια, μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες, οι ΑΝΕΛ «άδειασαν» πλήρως όλο τον κορμό της κεντρικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο, ο υπουργός Άμυνας θα είχε «θέσει τον εαυτό του εκτός κυβερνήσεως», το ίδιο βράδυ που το αεροπλάνο θα προσγειωνόταν στην πατρίδα. Σε άλλες εποχές, μάλιστα, ακόμα και σε αυτή τη χώρα, οι παραιτήσεις θα γίνονταν ακόμη και κατά τη διάρκεια της πτήσης.

Σε αυτή την περίπτωση, ωστόσο, ο πολιτικός διπολισμός —με την ψυχαναλυτική έννοια του όρου— εκτόνωσε τη δύσκολη κατάσταση με κάτι κορώνες σε κεντρικές επιτροπές και σε κάτι αδιάφορες πολιτικές γραμματείες των δύο κομμάτων που συγκυβερνούν. Προφανώς, ο χρόνος και ο τρόπος των εκλογών ρύθμισε και τη βαλβίδα αποσυμπίεσης της μικρής κυβερνητικής κρίσης: ρητορικές ασκήσεις διαφωνίας που όμως τελειώνουν σε μια συμφωνία για να μην επανέλθει το «παλιό πολιτικό σύστημα». Είναι σαφές ωστόσο ότι όλα αυτά προετοιμάζουν την αποδρομή της κυβέρνησης και την πολιτική απόδραση της προς τις κάλπες. Από αυτή την άποψη, η «μπέσα» και η «μπαμπεσιά» είναι οι δύο όψεις του ίδιου συστήματος. Αυτό που ήταν πριν η έντιμη συμφωνία των αδελφοποιτών ηγετών θα πρέπει να γίνει τώρα το σωσίβιο που θα τους σώσει από την εκλογική φουρτούνα. Το σενάριο είναι ενδιαφέρον για όσους αντέχουν να βλέπουν κωμωδίες β΄ διαλογής, αλλά δεν θα λειτουργήσει πολιτικά. Αν σπάσει το παλιό «αντιμνημονιακό μέτωπο», ο μεν κ. Καμμένος θα παλεύει για την επιβίωσή του εναποθέτοντας τις ελπίδες του στα «αζήτητα» της Δεξιάς, ενώ ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να πείσει τους ψηφοφόρους του ότι παίρνει τη «σοσιαλδημοκρατική» στροφή κάπως ανοιχτά∙ συνομιλώντας παράλληλα με διάφορους «Ρουβίκωνες» που στήνουνε τραπεζάκια για στρατολόγηση στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ.

Το πεδίο της προεκλογικής καμπάνιας που ανοίγεται για τα δύο κόμματα θα είναι από εδώ και πέρα εξαιρετικά θολό, εξαιτίας του πολιτικού ημερολογίου αλλά και της αποδυνάμωσης των νέων συμμαχιών. Ο κ. Καμμένος μπορεί να μην προλάβει να κεφαλαιοποιήσει την ηρωική υπεράσπιση της Μακεδονίας και ο κ. Τσίπρας μπορεί να μην προλάβει να ακούσει τα χειροκροτήματα των ευρωπαίων εταίρων για την επίλυση του ζητήματος. Αυτό που μπορεί να μένει ως μόνη πιθανή διέξοδος είναι οι απλοί καθημερινοί καυγάδες: για τον Μεγαλέξανδρο, για τα σχολικά βιβλία, για τη νέα αμερικανική βάση στο Βόλο, για τις τελικές μεταγραφές των βουλευτών. Όσο η εξουσία χάνεται, οι διαφορές θα τονίζονται ολοένα και πιο πολύ. Με τη διαφορά ότι, το τοπίο της επόμενης ημέρας, τόσο για τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και για τους ΑΝΕΛ, θα διαμορφώνεται πάνω στις εύθραυστες ισορροπίες μιας διαλυμένης κυβέρνησης μειοψηφίας, που δεν θα έχει πια «μπέσα» και θα σκέφτεται μόνο την επόμενη «μπαμπεσιά».

 

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ανώμαλα ρήματα

from dimart https://ift.tt/2yH77Vm
via IFTTT

Yтверждение

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1430
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Τσακνιάς

Περιμένοντας φίλους απόψε μαγείρευα διάφορα, μεταξύ των οποίων μανιτάρια α λα κρεμ. Η εν λόγω κρεμ δεν είναι και η αγαπημένη μου επιλογή όταν μαγειρεύω, ωστόσο το συγκεκριμένο πιάτο ομολογώ πως είναι δυνατό — άριστος μεζές για κρασί, ως εκ τούτου το φτιάχνω πότε πότε. Και, βεβαίως, τα μανιτάρια α λα κρεμ θέλουν σκόρδο. Με το σκόρδο επίσης δεν έχω την καλύτερη σχέση· εν προκειμένω επέλεξα να μην το παραλείψω, ωστόσο έβαλα μια σκελίδα ολόκληρη με σκοπό να την αφαιρέσω στο τέλος, μην τη χάψει κανείς κι έχουμε άλλα. Έλα όμως που, όταν μπήκε η κρέμα, η όψη του φαγητού έγινε ένα γενικό μπλιατς (να ένας λόγος που δεν τρελαίνομαι για την cream fresh: ισοπεδώνει το φαγητό και εικαστικά, όχι μόνο γευστικά) και η σκελίδα δεν ξεχώριζε από τα μανιτάρια. Βρε αμάν, έψαχνα με την κουτάλα, τσίμπαγα με το πιρούνι — τίποτα.

Κόντευα να παραιτηθώ και να ρισκάρω την κατάποση ολάκερης σκελίδας όταν κάποια στιγμή εντόπισα κάτι που θεώρησα πως ήταν το σκόρδο. Το τσίμπησα θριαμβευτικά, το αφαίρεσα αλλά, προτού το πετάξω, είπα να βεβαιωθώ. Η εικόνα δεν ήταν ακριβώς εικόνα σκελίδας σκόρδου. Βέβαια, ούτε εικόνα μανιταριού ήταν — ούτε φυσικά εικόνα ψιλοκομμένου μαϊντανού, που είχα προσθέσει στο τέλος. Το πλησίασα στη μύτη, σκεπτόμενος ότι θα με πάρει η σκορδίλα: τίποτα. Εν πάση περιπτώσει, το πέταξα, δεχόμενος πως ήταν το σκόρδο το οποίο με το μαγείρεμα είχε αλλάξει μορφή και είχε χάσει τη μυρωδιά του.

Αναρωτήθηκα αν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο. Απέρριψα την πιθανότητα να ήταν ζουζούνι που έπεσε μέσα κάποια στιγμή που δεν κοιτούσα — σε καμία περίπτωση δεν έμοιαζε με ζουζούνι. Σκέφτηκα λοιπόν το μόνο λογικό: ότι δεν αποκλείεται να ήταν κάποιος εξωγήινος οργανισμός —και ποιος δηλαδή εγγυάται ότι όταν έρθουν θα είναι πράσινα ανθρωπάκια; Μόνο το Χόλιγουντ— ο οποίος, παρά την περίεργη αυτή μορφή είναι νόημων, και πολύ μάλιστα, και ο οποίος ήρθε στη Γη ίσως όχι εχθρικά —και πάλι, μόνο η επιστημονική φαντασία στη λογοτεχνία και στο σινεμά στήνει πολέμους με εξωγήινους, και ποιος λέει ότι αποκλείεται να έρθουν ειρηνικά;— αλλά με φιλική διάθεση, για να πιάσει επαφή. Μπορεί η σκελίδα —αυτό που νόμισα πως ήταν σκελίδα— να ήταν στην πραγματικότητα ένας απεσταλμένος, ένας πρεσβευτής, από κάποιον ανώτερο πολιτισμό ο οποίος έχει λύσει το ζήτημα του διαστημικού ταξιδιού μεγάλων αποστάσεων (πιο πέρα από το φεγγάρι, δηλαδή) και ήρθε στη Γη για να μας πει ότι δεν είμαστε μόνοι μας, ότι οι κάτοικοι του τάδε πλανήτη στο σύστημα, ξερωγώ, του Ντενέμπ ή του Αλτνεμπαράν ή του Βέγα θέλουν να γίνουμε φίλοι κι ότι ξέρουν το φάρμακο για τον καρκίνο και τη λύση στο ζήτημα της κλιματικής αλλαγής, αλλά έπεσε σε έναν βλαμμένο που μαγείρευε ακούγοντας σοβιετική τζαζ που, όχι μόνο δεν πήρε χαμπάρι τίποτα από όλα αυτά γιατί είχε τη μουσική στο τέρμα, αλλά σε μια επίδειξη ακραίας και κυνικής βαρβαρότητας πέταξε τον Κύριο Πρέσβη μέσα σε ένα καυτό σκεύος με πράγματα που τσιτσίριζαν και άρα οι τύποι είναι καθίκια και καλύτερα να στείλουμε μια μοίρα διαστημοθωρηκτών να ισοπεδώσει σε ντε τε τον γαμωπλανήτη τους που, εδώ που τα λέμε, ψιλοάχρηστος φαίνεται, ούτως ή άλλως. Και μάλλον επικίνδυνος.

Αν είναι όντως έτσι —ποιος μπορεί να το αποκλείσει; Μόνο το Χόλιγουντ— ζητώ συγγνώμη από την ανθρωπότητα. Γιαυτό δεν πρέπει κανείς να έχει βεβαιότητες.

Yтверждение — «βεβαιότητα», άλμπουμ του Igor Nazaruk από το μακρινό 1978 και από την επίσης μακρινή ΕΣΣΔ.

* * *

Ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com
για να γίνετε ο Dj της ημέρας.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

from dimart https://ift.tt/2CGAs6V
via IFTTT

Κινούμενη άμμος 7.10.2018

Στην Κινούμενη Άμμο αυτή τη φορά ήταν καλεσμένος ο συγγραφέας Γιώργος Στόγιας. Αφορμή, το τελευταίο του βιβλίο: Ο τελευταίος τροχός της αμάξης, που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό, από τις εκδόσεις Μελάνι. Η συζήτηση των Πήττα και Στόγια ευτυχώς κάθε τόσο διακόπτεται από τις εξαιρετικές μουσικές επιλογές, που συνδέονται και με τις τρεις ιστορίες του βιβλίου.

Ακούστε την εκπομπή:

Κινούμενη άμμος

Κάθε Κυριακή 21.00-23.00 ζωντανά στον Astra 92,8 (Κύπρος).
Λίγες μέρες αργότερα, στο dim/art.

Μουσική. Κυρίως στις περιοχές του κλασικού ροκ και της αφροαμερικάνικης μπλουζ σκηνής.

Λόγος. Που επιδιώκει να είναι συνεκτικός και ανθρώπινος. Απέναντι όμως σε κάθε είδους διακρίσεις και ρατσισμούς.

Η Κινούμενη Άμμος βαφτίστηκε έτσι κυρίως για να παρέχει την ελευθερία που επιθυμεί ο παραγωγός της, προκειμένου να κινείται σε διαφορετικά επίπεδα και διαθέσεις. Ορκισμένος εχθρός των «κατηγοριοποιήσεων» του τύπου «μουσική για νέους, μουσική για πένθος, για χαρούλες, για το καλοκαίρι, το απόγευμα, το πρωί», ο παραγωγός απλά ακούει αυτά που επιλέγει στο σπίτι του και στο αυτοκίνητό του και ελπίζει το ακροατήριο που τον τιμά να μην έχει πρόβλημα με άλματα που μπορεί να ξεκινούν από μια φυτεία του αμερικάνικου νότου και να καταλήγουν στον Pfitzner. Εμμονές στην εκπομπή, υπάρχουν. Ακούνε στα ονόματα Bob Dylan & Beatles. Επίσης, κατά καιρούς, η Κινούμενη Άμμος γλιστράει στα Μονοπάτια του Γαλαξία. Αυτός ήταν ο τίτλος εκπομπής που έκανε ο παραγωγός «μια φορά κι’ έναν καιρό» στο πρώτο πρόγραμμα της ΕΡΤ και κατά καιρούς επανέρχεται, με σκοτεινές ιστορίες συνοδευμένες από σκοτεινότερες μουσικές.

* * *

Εδώ κι άλλη Κινούμενη άμμος

from dimart https://ift.tt/2CFqZwB
via IFTTT

Το κουτί της νύχτας

Βιβλία για παιδιά: προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς

—της Αγγελικής Μποζίκη—

Πρόσφατα χαζεύοντας τις νέες κυκλοφορίες την προσοχή μου τράβηξε ένα νέο βιβλίο από τις εκδόσεις Διόπτρα με τον τίτλο Το κουτί της νύχτας που, όπως λέει στο οπισθόφυλλο, θα βοηθήσει τα παιδιά με νυχτερινές φοβίες. Ψάχνοντας το λίγο παραπάνω είδα ότι έχει κερδίσει το Kate Greenaway Medal, ένα από τα μεγαλύτερα βραβεία παιδικού βιβλίου στη Βρετανία, ενώ η συγγραφέας του και ποιήτρια Louise Greig έχει επίσης έχει τιμηθεί με το Caterpillar Children’s Poetry Prize για το ποίημα της «Dοn’t think of an elephant».

Ο ήρωας της ιστορίας μας, ο Μαξ, βλέπει τη μέρα να γλιστρά και το σκοτάδι να έρχεται. Είναι η ώρα του ύπνου και η μαμά του έρχεται με ένα ποτήρι γάλα κι ένα τραγούδι. Τον φιλά. Φιλά και τον αρκούδο και ύστερα φεύγει. Μόλις η μαμά του φεύγει, ο Μαξ θα γυρίσει απαλά το κλειδί του στο κουτί της νύχτας. Κλικ και άλλο ένα κλικ. Το κουτί ανοίγει και θα υποδεχτεί τη μέρα ελευθερώνοντας ταυτόχρονα τη νύχτα, που πετάγεται έξω. Ο Μαξ την καλωσορίζει και την παρακολουθεί να κάνει τις σκανταλιές της. Κι η νύχτα μένει στο δωμάτιό του όλο το βράδυ, κλείνοντάς τον στην αγκαλιά της και κάνοντας τον να αισθάνεται ασφαλής. Μέχρι που κι αυτή κάποτε νυστάζει. Και όταν η νύχτα αποκοιμηθεί… θα έρθει ξανά η σειρά της μέρας να ορμήσει έξω και να φέρει το φως.

Μια τρυφερή ιστορία, γραμμένη με λυρισμό, που θα πάρει από το χέρι τους μικρούς αναγνώστες — οι οποίοι ίσως να φοβούνται το σκοτάδι, ίσως και όχι—, σε μια νυχτερινή περιπλάνηση στην υπέροχη φύση. Η Greig με την ποιητική γραφή της δημιουργεί μια μαγική ατμόσφαιρα, που έρχεται να ενδυναμώσει  η υπέροχη εικονογράφηση της Ashling Lindsay, που επιλέγει να παίξει με το σκοτάδι και το φως, προκαλώντας τη παιδική φαντασία να ταξιδέψει μαζί με τον Μαξ στις ομορφιές της νύχτας και να την αγαπήσει τελικά όσο και τη μέρα.

Ένα βιβλίο ιδανικό για να το διαβάσετε μαζί με τα παιδάκια σας πριν από τον ύπνο και να ανακαλύψετε μαζί τους πόσο μαγική μπορεί να είναι η νύχτα. Και μπορεί ο Πέτρος να μεγάλωσε πια, αλλά ακόμα θέλει να διαβάσουμε μαζί πριν κοιμηθεί. Είναι εκείνη η ώρα που με αφορμή ένα βιβλίο θα μιλήσουμε, θα προβληματιστούμε, θα αγκαλιαστούμε.

Το κουτί της νύχτας απευθύνεται σε παιδιά από τεσσάρων ετών και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα. Διαβάστε το και αφήστε το να σας παρασύρει στη μαγεία του.

* * *

Εδώ άλλες Προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς

 

from dimart https://ift.tt/2CCSwPr
via IFTTT

Ο Έρωτας

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1429
Dj της ημέρας, η Τσαμπίκα Χατζηνικόλα

Ο Έρωτας
μόνο σε χρόνο ενεστώτα μπορεί να υμνηθεί.
Μα διαρκεί πολύ
και γίνεται αιώνιος,
όταν πια είναι παρελθόν και μας στοιχειώσει.
Ο Έρωτας
του πάντα,
του τώρα,
του πριν
και του μετά˙
άγιος,
ζωοποιός
και σαρκοβόρος.
Και γω
που πόθησα να είμαι έρωτας για σένα,
έγινα ο θάνατος του εαυτού μου.

* * *

Ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com
για να γίνετε ο Dj της ημέρας.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

from dimart https://ift.tt/2pN5GAL
via IFTTT

Το ποίημα της εβδομάδας 10/10

Υπάρχει

—André Spire—
Μετάφραση:  Γεώργιος Πράτσικας

Φτωχοί,
Τι έχω να σας πω;
Σας αγαπούσα.
Τα βιβλία μου, Θεέ μου, μου είχαν μιλήσει για σας.
Ήρθα σε σας για να σας φέρω τη δύναμή μου.
Αλλ’ είδα τις στρογγυλές σας πλάτες, τα κυρτά σας γόνατα,
Τα μάτια σας σαν του δαρμένου σκύλου που παραφύλαγαν το χέρι μου.
Τι έχω να σας πω;
Υπάρχει η βαθουλή παλάμη σας μεταξύ μας.

Πλούσιοι,
Τι έχω να σας πω;
Σας αγαπούσα.
Οι ποιητές μου, οι ζωγράφοι μου μου είχαν μιλήσει για σας.
Ήρθα σε σας για να σας φέρω τα τραγούδια μου.
Είδα τα σκληρά σας κολάρα πάνω στους αλύγιστους λαιμούς σας,
Και τα μάτια σας που παραφύλαγαν το χέρι μου,
Το χέρι μου, που τόσο λίγο υπακούει.
Τι έχω να σας πω;
Υπάρχουν τ’ άδεια μάτια σας μεταξύ μας.

Γυναίκες,
Τι έχω να σας πω;
Σας αγαπούσα.
Ήρθα σε σας για να σας φέρω το μέτωπό μου,
Συνομιλούσατε με την κορσετιέρα σας,
Περάσατε ένα σωληνάρι πάνω στα χείλη σας,
Και τα μάτια σας δεν είδαν το χέρι μου,
Το τρεμάμενο χέρι μου.
Γυναίκες,
Τι έχω να σας πω;
Υπάρχει πολύ παχύ κοκκινάδι μεταξύ μας.

Παιδιά,
Τι έχω να σας πω;
Δεν ήρθα σε σας.
Κανένα από σας δεν κούρασε τα μπράτσα μου, ούτε τα γόνατά μου.
Κανένα από σας δεν σταμάτησε το χέρι μου που έγραφε
Και δε μελάνωσε τη σελίδα μου.
Παιδιά, μικρά παιδιά,
Τι έχω να σας πω;
Υπάρχουν πολλά φιλιά που δεν δόθηκαν μεταξύ μας.

* * *

Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

from dimart https://ift.tt/2Nzc8oy
via IFTTT

Fake news: εντοπισμός της πηγής

Tα fake news βρίσκονται στο επίκεντρο της επικαιρότητας τον τελευταίο καιρό – οπότε και σε εξέλιξη είναι οι προσπάθειες για την αντιμετώπισή τους. Όπως αναφέρει το MIT News, σε αυτό το πλαίσιο, ερευνητές του Computer Science and Artificial Intelligence Lab (CSAIL) του ΜΙΤ και του Qatar Computing Research Institute (QCRI) ανέπτυξαν ένα σύστημα machine learning το οποίο επικεντρώνεται όχι μόνο στους μεμονωμένους ισχυρισμούς, αλλά στις πηγές τους, για τις οποίες καθορίζει εάν είναι ακριβείς και έγκυρες ή προκατειλημμένες.

«Αν μια ιστοσελίδα έχει δημοσιεύσει fake news στο παρελθόν, υπάρχει μια καλή πιθανότητα ότι θα το κάνει ξανά» λέει ο μεταδιδακτορικός Ραμί Μπαλί, lead author του σχετικού paper. «Εξετάζοντας αυτόματα δεδομένα για αυτά τα sites, ελπίζουμε πως το σύστημά μας μπορεί να βοηθήσει στο να εξακριβωθεί ποια είναι πιο πιθανόν να το κάνουν εξαρχής».

Σύμφωνα με τον Μπαλί, το σύστημα χρειάζεται μόνο περίπου 150 άρθρα για να διαπιστώσει με αξιοπιστία εάν μια πηγή ειδήσεων είναι έγκυρη- κάτι που σημαίνει πως μια τέτοια προσέγγιση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον εντοπισμό και την κατάδειξη ιστοσελίδων- πηγών fake news πριν αυτά εξαπλωθούν ευρύτερα.

Το σύστημα αποτελεί καρπό συνεργασίας μεταξύ επιστημόνων υπολογιστών του CSAIL του ΜΙΤ και του QCRI, που υπάγεται στο Hamad Bin Khalifa University στο Κατάρ. Οι ερευνητές σε πρώτη φάση πήραν δεδομένα από το Media Bias/Fact Check (MBFC), μια ιστοσελίδα με ανθρώπους fact-checkers, οι οποίοι αναλύουν την ακρίβεια/ εγκυρότητα και τα επίπεδα προκατάληψης άνω των 2.000 ενημερωτικών ιστοσελίδων, και από χαμηλού traffic «φάρμες» περιεχομένου. Στη συνέχεια έδωσαν αυτά τα στοιχεία σε έναν αλγόριθμο machine learning, προγραμματίζοντάς τον να καταχωρεί τις ενημερωτικές ιστοσελίδες με τον ίδιο τρόπο όπως το MBFC. Όταν του δινόταν μια νέα πηγή ειδήσεων, το σύστημα είχε επίπεδο ακριβείας 65% στο να διαπιστώσει εάν ήταν υψηλού, μεσαίου ή χαμηλού επιπέδου εγκυρότητας, και περίπου 70% ακρίβεια στο να διαπιστώσει εάν ήταν αριστερών, δεξιών ή μετριοπαθών τάσεων.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο πιο αξιόπιστος τρόπος εντοπισμού των fake news και της προκατειλημμένης αναφοράς ειδήσεων ήταν η εξέταση των κοινών γλωσσικών χαρακτηριστικών στις ειδήσεις της πηγής, περιλαμβανομένων των επιπέδων συναισθήματος, πολυπλοκότητας και της δομής. Για παράδειγμα, οι ιστοσελίδες fake news διαπιστώθηκε πως ήταν πιο πιθανόν να χρησιμοποιήσουν «υπερβολική», υποκειμενική και συναισθηματική γλώσσα. Από άποψης προκαταλήψεων, τα «αριστερά» sites ήταν πιθανότερο να έχουν γλώσσα που σχετιζόταν με βλαπτικότητα/ φροντίδα και με δικαιοσύνη/ αμοιβαιότητα.

Ο Πρέσλαβ Νάκοφ, επιστήμονας του QCRI και ένας εκ των ερευνητών, τονίζει πως το σύστημα εξελίσσεται ακόμα, και ότι, ακόμα και με βελτιώσεις στα επίπεδα ακριβείας του, θα λειτουργούσε καλύτερα σε συνεργασία με «συμβατικούς», ανθρώπους fact-checkers.

Πηγή: Ναυτεμπορική

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Επιστήμη

from dimart https://ift.tt/2QFcQCE
via IFTTT