zougla

Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2017

Shape of you

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1143
DJ της ημέρας, ο Αργύρης Μεθωνίτης

Ο Βρετανός Ed Sheeran είναι ένας pop star της τρέχουσας δεκαετίας. Παίζει κιθάρα, γράφει στίχους και μουσική, κάνει παραγωγές (παίζει και σε ταινίες): ζει γι’ αυτό που κάνει. Σε μια περίοδο που η μουσική βιομηχανία μοιάζει στριμωγμένη και ασταθής (όπως και οτιδήποτε άλλο κρίνεται από ισολογισμούς στις μέρες μας), εκείνος δείχνει να ξέρει πώς να το κάνει αυτό που ξέρει να κάνει. Λογικό: αλλάζει το παιχνίδι, προσαρμόζονται οι παίχτες (και, καθόλου παραδόξως, όλα τα ίδια μένουν – ίδια, αλλά σε σμίκρυνση).

Τα τραγούδια του έχουν λίγο απ’ όλα: folk, hip-hop, soul, rock, τη δισκοθήκη του μπαμπά, το μούλτι-μίξερ της μαμάς – κάτι απ’ όλη την οικογένεια, για να ’μαστε μέσα. Και φυσικά χορεύονται. Με μια λέξη: pop. Ο ίδιος είναι συμπαθής: ασχημούλης, κοκκινοτρίχης, διπλανοπορτάτος. Φαίνεται ξύπνιος. Η φωνή του όχι εξαιρετική αλλά καλή. Άλλωστε, δεν τραγουδάει μόνο: είναι πολυεργαλείο. Καλός είναι. (Και σε σύγκριση, λ.χ., με κείνον τον αχώνευτο τον Τζάστιν Κόρνα, άριστος.) Η μουσική του προσπαθεί ακόμα να ενηλικιωθεί, υπομονή. Μικρός είναι (γεν. 1991), μπορεί και να τα καταφέρει. Η ενήλικη, σκεπτόμενη pop είναι πολύ χρήσιμη – πάντα ήταν. Αλλά πρόκειται για εξαιρετικά δύσκολο είδος (δεν αναφέρομαι στις πωλήσεις – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η εμπορική επιτυχία είναι εύκολη· δεν είναι). Και μόνο να σκεφτεί κανείς τους πεσόντες στο πεδίο Madonna από καταβολής pop, τον κόβει κρύος ιδρώτας.

Τέλος πάντων, το θέμα μας δεν είναι ο Ed, αλλά ένα τραγούδι του, το “Shape of you” (2017). Και ούτε καν αυτό, αλλά μια (ας πούμε) διασκευή του. Ας ακούσουμε πρώτα το αυθεντικό:

Τσιχλόφουσκα, έτσι; Αλλά ευχάριστο, μη μου πείτε! (Αμάν πια με τους Grateful Dead! Αυτούς θ’ ακούμε μέχρι να πεθάνουμε, το ξέρω, αλλά να κάνουμε και κάνα διάλειμμα για σάμαλι, κοκ, ταμ-ταμ, ρε παιδιά!) Απλούστατη (πλην ευφυής) σύνθεση, ερωτικά στιχάκια μιας χρήσης, βιντεάκι που μοιάζει με τρέιλερ εφηβικής σούπας – με δυο λέξεις: χολιγουντιανό σαπούνι. Αλλά το τραγούδι δεν είναι κακό. Ακούγεται φρέσκο (γιατί είναι· έτσι πάει). «Feelin’ good, babe» φάση (κσιδάκι, pourockers!). Μάλλον θα ξεχαστεί όταν κάνει τον κύκλο του (λες και μιλάω για ιό ακούγεται αυτό – δεν το εννοώ έτσι, αν και έτσι είναι), όμως ο μικρός δείχνει να το ’χει. Μακάρι να μεγαλώσει όμορφα. Καλή τύχη, εύχομαι.

Και τώρα, μπαίνω στο κυρίως θέμα. Είναι κάτι Καναδοί διασκευατζήδες που τους λένε Walk off the Earth. Κάνουν καριέρα κυρίως στο YouTube (ω, ναι, συμβαίνει τώρα!). Καλοί είναι· ευφάνταστοι. Και παίζουν οτιδήποτε μπορεί να παιχτεί. Αυτοί, λοιπόν, πιάσανε το τραγουδάκι του Ed και το κάνανε ακόμα πιο χαριτωμένο. (Απαίσια λέξη, αν θέλετε τη γνώμη μου. Παρ’ όλα αυτά, δεν τη σβήνω γιατί γράφτηκε σαν από μόνη της. – A ghost in the keyboard, ναι!)

Τώρα θα παραμυθιαστώ λιγάκι, αν μου επιτρέπετε.

Έχω προλάβει την εποχή που σχεδόν σε όλες τις παρέες υπήρχε κάποιος (ή κάποιοι) που έπαιζαν ένα μουσικό όργανο (συνήθως κιθάρα). Μέρος της διασκέδασης μιας τέτοιας παρέας ήταν η μουσική ως πράξη. Στις καλύτερες των περιπτώσεων, ακόμα και όσοι δεν έπαιζαν απολύτως τίποτα, συμμετείχαν είτε τραγουδώντας είτε «παίζοντας» (– Βάζεις εισαγωγικά εδώ; – Βάζω!) κρουστά, καζού και διάφορα άλλα αυτοσχέδια της κατηγορίας ευγενής βαβούρα. Περνούσαν καλά κι αυτό δεν έβγαινε παραέξω από τους τέσσερις τοίχους τους (ευτυχώς).

Αυτά μου θύμισε το παρακάτω κλιπάκι. Οι Walk off the Earth, βέβαια, είναι επαγγελματίες. Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Είναι «κουρντισμένοι» και άψογα συντονισμένοι. Δε με νοιάζει. Εγώ θέλω να τους φαντάζομαι (προς στιγμήν, μη μου μείνει και κανένα κουσούρι) σαν μια παρέα που έτσι τους ήρθε κι έπαιξαν ένα τραγούδι με ό,τι βρισκόταν πρόχειρο (κάτι πλαστικούς σωλήνες, βότσαλα σε τάπερ, όστρακα-χαϊμαλιά, ένα οργανάκι της μιας οκτάβας, μια καραμούζα κ.λπ.). Ας αφήσουμε κατά μέρος τον ορθολογισμό για λίγο, μπορούμε; (– Πώς δε μπορούμε; Ειδικότης μας!) Άλλωστε, υπάρχει κι ένα πιτσιρίκι στον καναπέ (πίσω από το κεντρικό ζεύγος) που αποκλείεται να υπακούει σε σκηνοθετικές οδηγίες. Εκεί εστιάζω: στο πώς άκουσε το νήπιο τους γονείς του και τους φίλους τους να παίζουν εκείνες τις πέντε νότες του “Shape of you” με όργανα ό,τι να ’ναι (που δεν είναι καθόλου ό,τι να ’ναι, αλλά μη μου το χαλάτε!) και με αποτέλεσμα καλύτερο κι από το αυθεντικό – τουλάχιστον ως αίσθηση. Μια παρέα που περνάει καλά κάνοντας την πλάκα της: τόσο δύσκολο είναι να το φανταστούμε πια; (Μην απαντήσετε, ρητορική ήταν η ερώτηση.)

Πίσω στη Γη: Αυτή η «παρεΐστικη» αίσθηση κρύβει δουλειά πολλή. Κατά πάσα πιθανότητα, χρειάστηκαν λήψεις επί λήψεων γι’ αυτό το μονοπλάνο. (Και μόνο το άλμα που κάνει προς το τέλος ο τυπάκος με τα ποπκόρν στο φόντο για να κλωτσήσει τα πιατίνια αξίζει το χρυσό στις ασκήσεις εδάφους – κι αυτό θέλει πρόβες!) Λίγο υποψιασμένος να είναι κανείς για τα της showbiz, «βλέπει» τον καλά κρυμμένο κόπο. Αλλά τι σημασία έχει; (Κάποια σημασία έχει, εντάξει, το ξέρω ότι το ξέρετε. Μη δείτε ερώτηση εσείς, αμέσως ν’ απαντήσετε!) Καμία! Η εικόνα είναι όμορφη. Στημένη, αλλά όμορφη. (Κάπου εδώ κρύβεται κι ένα ηθικό δίδαγμα. Ας μείνει κρυμμένο για τα επόμενα 4 λεπτά. Το ψάχνουμε αργότερα, δε χάθηκε κι ο κόσμος.)

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι• αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: Ed Sheeran, Αργύρης Μεθωνίτης, μουσική, Walk off the Earth

from dimart http://ift.tt/2xZlK8t
via IFTTT

Κινούμενη άμμος 1.10.2017

—με τον Γιώργο Πήττα—

Μια επίκληση από την Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών ανοίγει την εκπομπή και κάνει χώρο για να περάσει ο Howard Phillips Lovecraft υπογραμμισμένος από μουσικές που δένουν μεταξύ τους εσωτερικά, είτε είναι ένα μαδριγάλι του 1300 που έρχεται σε αρμονία με την κιθάρα του Eric Clapton που ακολουθεί, είτε ο Erik Satie με τη Marianne Faithfull.

Playlist

1. Fenice Fu – Madrigal-1300/J.Da Bologna
2. Eric Clapton- Will Gaines
3. Jeremy Soule – Peace of Akatosh
4. Catholic Renaissance Hymns – Adoremus in Aeternum
5. Deep Purple- Lazy
6. Mozart – Requiem: Lacrimosa
7. Gregorian Chant – Da Pacem Domine
8. Pink Floyd- The Great Gig in The Sky
9. Pergolesi – Stabat Mater: Dolorosa
10. Samuel Barber – Agnus Dei
11. Plant / Page – Nobody’s Fault But Mine
12. Alan Parsons Project- Arrival
13. Erik Satie – Gymnopedie No. 1 (for Soprano)
14.Peter Gabriel – My body is a cage
14. Erik Satie – Gymnopédie No.1 (for piano)
15. Marianne Faithfull – Past Present Future
16. John Williams – Schindler’s List Main Theme
17. The Coral – Music at Night
18. Saint-Saens – Requiem Agnus
19. Jefferson Airplane- White Rabbit
20. Faure -Pavane – Bobby Mcferrin
21. Nick Cave and Warren Ellis – Song For Bob from assassination of Jesse James

Ακούστε την εκπομπή:

Κινούμενη άμμος

Κάθε Κυριακή 21.00-23.00 ζωντανά στον Astra 92,8 (Κύπρος).
Λίγες μέρες αργότερα, στο dim/art.

Μουσική. Κυρίως στις περιοχές του κλασικού ροκ και της αφροαμερικάνικης μπλουζ σκηνής.

Λόγος. Που επιδιώκει να είναι συνεκτικός και ανθρώπινος. Απέναντι όμως σε κάθε είδους διακρίσεις και ρατσισμούς.

Η Κινούμενη Άμμος βαφτίστηκε έτσι κυρίως για να παρέχει την ελευθερία που επιθυμεί ο παραγωγός της, προκειμένου να κινείται σε διαφορετικά επίπεδα και διαθέσεις. Ορκισμένος εχθρός των «κατηγοριοποιήσεων» του τύπου «μουσική για νέους, μουσική για πένθος, για χαρούλες, για το καλοκαίρι, το απόγευμα, το πρωί», ο παραγωγός απλά ακούει αυτά που επιλέγει στο σπίτι του και στο αυτοκίνητό του και ελπίζει το ακροατήριο που τον τιμά να μην έχει πρόβλημα με άλματα που μπορεί να ξεκινούν από μια φυτεία του αμερικάνικου νότου και να καταλήγουν στον Pfitzner. Εμμονές στην εκπομπή, υπάρχουν. Ακούνε στα ονόματα Bob Dylan & Beatles. Επίσης, κατά καιρούς, η Κινούμενη Άμμος γλιστράει στα Μονοπάτια του Γαλαξία. Αυτός ήταν ο τίτλος εκπομπής που έκανε ο παραγωγός «μια φορά κι’ έναν καιρό» στο πρώτο πρόγραμμα της ΕΡΤ και κατά καιρούς επανέρχεται, με σκοτεινές ιστορίες συνοδευμένες από σκοτεινότερες μουσικές.

* * *

Εδώ κι άλλη Κινούμενη άμμος

Στο:Κινούμενη άμμος Tagged: ραδιόφωνο, Γιώργος Πήττας, Λογοτεχνία, Μουσική

from dimart http://ift.tt/2ytyogk
via IFTTT

Όλα θα πάνε καλά — το τέλος του Λουδοβίκου

—της Όλγας Σελλά—

Όσοι βρισκόμασταν στην πλατεία συχνότατα νιώθαμε ότι ανασύρουμε μνήμες από φοιτητικά αμφιθέατρα, από κομματικές συνελεύσεις, από συνέδρια βίαια, διχαστικά και διασπαστικά, από φράξιες και μικρο-ίντριγκες. Ή κι από στιγμές ανάτασης, όπως εκείνες που δημιουργούν οι ιδέες που πραγματοποιούνται, τα πιστεύω που υλοποιούνται, η συνύπαρξη, η συλλογικότητα· αλλά κι από στιγμές απογοήτευσης, όπως εκείνες που δημιουργούν οι μισαλλοδοξίες, οι δημαγωγίες, οι κοντόφθαλμοι σχεδιασμοί, οι διαψεύσεις. Διότι το πρώτο μαγικό που έκανε ο Ζοέλ Πομερά, στην παράσταση που άνοιξε τη σεζόν στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση με τον διφορούμενο τίτλο «Όλα θα πάνε καλά (1) – Το τέλος του Λουδοβίκου», ήταν να ανεβοκατεβάζει κάποιους από τους ηθοποιούς και στην πλατεία, δίπλα στους θεατές, οι οποίοι, δίπλα μας συνέχιζαν τον ρόλο τους, συνέχιζαν τη ροή της παράστασης. Απλώνοντας δηλαδή την παράσταση στην… κοινωνία της πλατείας.

the-execution-of-king-louis-e1269752616856

Το σκεπτικό της παράστασης του Πομερά έμοιαζε απλό, αλλά δεν ήταν καθόλου. Απλό το έκαναν όλοι αυτοί οι εξαιρετικοί ηθοποιοί στη σκηνή και στην πλατεία, δίπλα μας, ανάμεσά μας, μπροστά μας, πίσω μας: παρακολουθούμε τη χρονολογική ροή των γεγονότων λίγο πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, παρακολουθούμε τις τρεις διαφορετικές τάξεις της γαλλικής κοινωνίας (τον Κλήρο, την Αριστοκρατία και την Τρίτη Τάξη, την πολυπληθέστερη), βλέπουμε πώς προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία το παλιό καθεστώς, βλέπουμε τις συνελεύσεις, τις αρχικές προσπάθειες συνεννόησης, εκείνους που επιδιώκουν το διαφορετικό, εκείνους που θέλουν τη ρήξη, εκείνους που προσπαθούν να γεφυρώσουν το χάσμα, εκείνους που επιχειρούν να αρθρώσουν τον ορθό λόγο κι εκείνους που γοητεύονται από τις ακραίες επιλογές. Βλέπουμε έναν «οργανισμό» που προσπαθεί να γεννηθεί. Έναν οργανισμό κράτους, με δομές, με νόμους, με αξίες και με μέριμνα για όλους τους πολίτες. Και την ίδια στιγμή βλέπουμε με δέος και έκπληξη το… σήμερα. Όσα διακυβεύονται σήμερα μεταξύ των πολιτών, των κρατών, των ιδέων, των κοσμοθεωριών.

Με ένα εξαιρετικής ευφυΐας χιούμορ και με εξίσου εξαιρετικούς υπαινιγμούς, όσα «ακούγονταν» πριν από 228 χρόνια, είναι το σήμερα. Όπως το βλέπουμε στα κοινοβούλια όλου του πλανήτη, στα τηλεοπτικά παράθυρα, στα κομματικά συνέδρια, στους διεθνείς οργανισμούς, στους δρόμους των πόλεων, στα κάθε λογής στρατόπεδα που δημιουργούνται διαρκώς και παντού: από τα social media μέχρι την πραγματική κοινωνία και πολιτική. Γιατί αυτός ήταν ο στόχος του Ζοέλ Πομερά: να κάνει «προσομοίωση» της πάλης των ιδεών πρωτίστως, σε κάθε εποχή. Όχι να θεατροποιήσει τη Γαλλική Επανάσταση. «Είναι περισσότερο μια παράσταση για την πολιτική, παρά ένα πολιτικό έργο, εάν με τον όρο αυτό εννοούμε κάτι στρατευμένο. Δεν δουλεύω αποσυνδεδεμένος από τον κόσμο που με περιβάλλει. Είμαι ευαίσθητος στα μηνύματα της εποχής και δεν μπορώ παρά να αντιδρώ στην κρίση των δημοκρατικών αξιών στην Ευρώπη, ωστόσο δεν είναι ο στόχος μου να δώσω μια διάλεξη γι’ αυτό το θεμα μέσα από το έργο», λέει σε μια συνέντευξή του που περιλαμβάνεται στο φροντισμένο και κατατοπιστικό πρόγραμμα της παράστασης. Η κοινωνία που τον περιβάλλει, λοιπόν, είναι οι συντεχνίες και τα συμφέροντά τους (σπαρταριστή η σκηνή της ζαχαροπλάστισσας που αντιδρά στα γλυκά που φτιάχνουν οι καλόγριες και τα πουλάνε φθηνότερα, ενώ δεν έχουν έξοδα επιχείρησης), η ατμοσφαιρική ρύπανση, η σάτιρα των διεθνών μέσων δίπλα στο κάθε μεγάλο γεγονός, η φιλαρέσκεια των πρωταγωνιστών, οι selfies. Όλα ήταν εκεί. Ίσως ήταν και τότε, αλλά σίγουρα αλλιώς.

Όταν λέει η βασίλισσα (Αντουανέτα προφανώς, αλλά το μόνο ιστορικό πρόσωπο που κατονομάζεται στην παράσταση είναι ο Λουδοβίκος) τη φράση «Ο κόσμος πάει πολύ άσχημα» νιώθεις ότι είναι μια φράση που θα μπορούσε να πει και ένα μέλος της Τρίτης Τάξης και είναι σαν να «τρολάρει», ασφαλώς, τον τίτλο της παράστασης· όταν λέει ο βουλευτής «μερικές φορές ακούω τους συναδέλφους μου να μιλούν και νομίζω ότι είμαι στο θέατρο» δεν ξέρει ο θεατής ποιο κοινοβούλιο να πρωτοσκεφτεί· όταν ακούμε τις φράσεις «παράνομος λαός», «καλή και κακή βία», «δυνάστης μονάρχης/δυνάστης λαός», αναγνωρίζουμε τις μοιρασμένες στα δύο κοινωνίες. Κι όταν ακούμε τη φράση «ο διάλογος μπορεί να νικήσει τη σύγκρουση» κουνάμε το κεφάλι και ξέρουμε ότι έχουμε πολύ δρόμο ακόμα…

Τόση ώρα ασφαλώς περιγράφω κάτι που άπτεται περισσότερο της πολιτικής παρά του θεάτρου, θα σκεφτούν ορισμένοι. Κι όμως ήταν θέατρο. Σύγχρονο θέατρο, εμπνευσμένο θέατρο, ταλαντούχο θέατρο, παρεμβατικό θέατρο, παιδευτικό θέατρο. Με διαφορετικές από τις συνήθεις συνθήκες. Με τους προβολείς συχνότατα στραμμένους προς την πλατεία· με τα τραπεζομάντηλα στα επί σκηνής τραπέζια να αλλάζουν σε κάθε μέρος και να σχηματίζουν, τελικά, τα χρώματα της γαλλικής σημαίας· με υπαινικτικές όσο και πανέξυπνες συνδέσεις σκηνικών στοιχείων, που παραπέμπουν σε στιγμές της τότε ιστορίας· με μια γοητευτικά ρεαλιστική θεατρική γλώσσα.

Όλη αυτή η εξιστόρηση διήρκεσε, μαζί με τα δύο διαλείμματα, 4,5 ώρες. Πολλές, θα πουν αρκετοί — ίσως με δόσεις πανικού. Σκεφτόμουν ότι θα μπορούσε να είχε «σφίξει» —όπως λέμε— ο Πομερά κάποιες στιγμές. Γιατί επέλεξε αυτή τη διάρκεια, αυτόν τον ρυθμό, αναρωτήθηκα. Έδωσα μιαν απάντηση, δεν ξέρω αν είναι η σωστή, καλύπτει όμως τη δική μου εμμονή να τα αναλύω όλα: ο Ζοέλ Πομερά εξιστορεί πολύ πυκνά γεγονότα, και μαζί κοινωνικές συμπεριφορές που καλούνται να σταθούν στο ύψος της ιστορίας, που διαφοροποιούνται, ανατρέπονται, διαδικασίες που δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Μ’ έναν τρόπο, θεωρώ, ότι παράσταση έδειξε, ακριβώς μέσω της διάρκειάς της, το πόσο πολύς καιρός χρειάζεται για να αλλάξουν συνειδήσεις, για να επιτευχθούν συνεννοήσεις, για να προχωρήσουν απλά πράγματα σε μια κοινωνία. Πόσο μάλλον μεγάλα…

Prise_de_la_Bastille

* Η παράσταση «Όλα θα πάνε καλά (1) – Το τέλος του Λουδοβίκου» συνεχίζεται στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης μέχρι την Κυριακή 8 Οκτωβρίου. Επιχειρήστε να βρείτε ό,τι εισιτήρια έχουν απομείνει —ελάχιστα ίσως είναι. Επιχειρήστε το, προσπαθήστε το, μπείτε σε λίστα αναμονής, κάτι… Είναι σπάνια εμπειρία.

* * *