Vomit express

Αυτό δεν είναι τραγούδι #994
Dj της ημέρας, το dim/art

We know each other now twenty years,
seen murders, and we wept tears
Now we’re gonna take ourselves a little bit of free time
Wandering round the southern poverty clime

I’m going down to Puerto Rico
I’m going down on the midnight plane
I’m going down on the Vomit Express
I’m going down with my suitcase pain.

Οι στίχοι είναι του Άλεν Γκίνσμπεργκ, ο οποίος και τραγουδάει. Η κιθάρα είναι του Μπομπ Ντύλαν. Η ηχογράφηση έγινε στις 17 και 18 Νοεμβρίου 1971. Εκτός από τον Ντύλαν, συμμετείχαν τέσσερις μουσικοί, καθώς και ο ο Πίτερ Ορλόφσκι (φωνή).

Στη μνήμη του Άλεν Γκίσνμπεργκ, που πέθανε σαν σήμερα πριν από είκοσι χρόνια.

Ρόμπι Ρόμπερτσον (The Band), Μάικλ ΜακΚλιουρ, Μπομπ Ντύλαν και Άλεν Γκίνσμπεργκ, Σαν Φρανσίσκο, 1965

Εικόνα εξωφύλλου: Ντύλαν και Γκίνσμπεργκ στον τάφο του Κέρουακ, 1975

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: ποίηση, Άλεν Γκίνσμπεργκ, Λογοτεχνία, Μπομπ Ντύλαν, Μουσική, Πίτερ Ορλόφσκι

from dimart http://ift.tt/2oD18yu
via IFTTT

Η Κίνα τη νύχτα

Η Marilyn Mugot είναι graphic designer και φωτογράφος. Ζει και εργάζεται στο Παρίσι. Στη σειρά της με τίτλο Night Project περιλαμβάνονται πολλές φωτογραφίες τραβηγμένες στις έξι εβδομάδες που πέρασε στο Χονγκ Κονγκ, την Τσονκίν και τη Γκουιλίν. Τα αστικά τοπία της είναι ως επί το πλείστον τραβηγμένα λίγο μετά τη δύση του ήλιου, την ώρα που το λυκόφως μπερδεύεται με τις επιγραφές νέον και τα φώτα των κτηρίων και των δρόμων. Μια ματιά στις ατμοσφαιρικές της φωτογραφίες αρκεί για να καταλάβει κανείς γιατί η Marilyn αναφέρει ως επιδράσεις της όχι μόνο εικαστικούς (Philip-Lorca DiCorcia, James Clar, John Harris) αλλά και κινηματογραφιστές: Ridley Scott, Stanley Kubrick, David Cronenberg.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εικαστικά

 

 

Στο:Εικαστικά Tagged: Γιώργος Τσακνιάς, Κίνα, Φωτογραφία, εικαστικά, Marilyn Mugot

from dimart http://ift.tt/2o3h8bD
via IFTTT

Το ποίημα της εβδομάδας 5/4

Νυχτερινή Φαντασίωση

—Καίσαρ Εμμανουήλ—

Νύχθ’ υπό λυγαίαν
—Απολλώνιος ο Ρόδιος—

Ω! νάτο πάλι αυτό το ισχνό, φασματικό καράβι!
Βουβό, όπως πάντα, στα νεκρά νερά κυλάει απόψε,
ίσκιος θολός που εγέννησε μια νύχτα εβένινη, όταν
πίσσα και θειάφι η Τρικυμία μέσα στα χάη ξερνούσε.

Πέρα απ’ τα βάθη ερεβικών ξεκίνησε οριζόντων.
Στην πρύμη του, όπου ορθώνεται, όρνεο πανάρχαιο,
ο Χάρος,
μια μαύρη κι ανεμόδαρτη παντιέρα είναι στημένη
από τα νέφη της Νοτιάς τα θυελλικά υφασμένη.
Οι φύλακες, που εξόριστοι σ’ έρημους φάρους ζούνε,
βουβοί το βλέπουν, μες στο δέος των παγωμένων πόλων,
να πλέει, τεράστιο φάντασμα, ενώ ένα φως γαλάζιο
πένθιμα αυγάζει ως σπαραγμένη ελπίδα στον ιστό του.

Το άρμενο αυτό δε λίκνισαν του αρχιπελάγους οι αύρες
κι ούτε οι φαιδροί των αλμπατρός κρωγμοί σ’ αυτό
εμηνύσαν
πως κάτω απ’ τα σαπφείρινα των παραλλήλων τόξα,
καθώς αργά πέφτει η ζεστή, βαλσαμική αμφιλύκη,

σα μια γυναίκα ερωτική δίνεται αβρά το κύμα
μες στην αγκάλη ειρηνικών κι ευωδιασμένων κόλπων:
πάνω από θάλασσες στυγνές τα μαύρα ιστία του ορθρίζαν,
καθώς πικρές κι ανήμερες μελλοθανάτων σκέψεις.

Μες στους ατμούς της γαλανής κι απατηλής ομίχλης
οι πόλοι αλλάζαν κι έπαιρναν μια νέα τεράτινη όψη:

εκεί ήλιοι ωχροί, στις παναρχαίες τροχιές τους παγωμένοι,
λάμπαν στους άδειους ουρανούς σαν κρύα, φασμάτινα
άνθη.

Είδε νησιά μυστηριακά από σκοτεινό βασάλτη
κάτω απ’ την πύρινη βροχή να θάβονται ηφαιστείων,
και μ’ ένα βούισμα, σα ν’ αχούν σήμαντρα υπόγεια πλήθος,
στ’ άναστρα βάθη να κυλούν των ωκεανείων αβύσσων!

Στο πέρασμά του εκήδευε τους αυλωδούς ανέμους:
Αν κάτι εστέναζε πικρά στις αχερούσιες νύχτες,
δεν ήταν ο άνεμος: οι ωχρές ψυχές των ναυαγών του
στην πένθιμη άρπα ολόλυζαν των σκοτεινών ιστών του.

Το άρμενο αυτό δεν άραξε σε ειρηνικό λιμάνι
(η Ειρήνη απάνω του έφευγε σαν τρομαγμένη αλκυόνα!)
Προαιώνιο φάσμα αλητικό, οιωνός στυγνών θανάτων,
αδιάφορο είδε να γερνούν ήλιοι, ουρανοί και πόντοι.

Και πλέει, και πλέει αυτό το ισχνό κι εφιαλτικό καράβι.
Μόνοι του σύντροφοι, ουραγοί πιστοί των ταξιδιών του,
κάτι πουλιά φασματικά το ακολουθάνε πάντα–
μια συνοδεία από φέρετρα μετέωρα δίχως στάση!

* * *

Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Στο:Το ποίημα της εβδομάδας Tagged: ποίηση, Καίσαρ Εμμανουήλ, Λογοτεχνία

from dimart http://ift.tt/2nWjPdf
via IFTTT