Mission impossible

Αυτό δεν είναι τραγούδι #993
Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά

Ήρθε μια μέρα στα καλά καθούμενα, χωρίς να του έχω κάνει ποτέ κανένα κακό, και μου είπε: «Έχω γράψει ένα μυθιστόρημα και θέλω να το διαβάσεις». Γιατί εγώ; Γιατί σε μένα; Γιατί; «Γιατί ξέρω ότι διαβάζεις». Εμ, καλά να πάθω αφού πάω και διαβάζω στα φανερά. Έβγαλε από το σακίδιο μια εκτύπωση, ένα ολόκληρο πακέτο Α4, δεμένο με σπιράλ. Κρίνοντας από το τούβλο και τη δεδηλωμένη πρόθεση για «κονόμα», υπέθεσα κάτι σε ροζ. «Όχι, αστυνομικό είναι». Το άνοιξα στην τύχη: μονό διάστημα! Όχι μόνο δεν υπάρχει Θεός, αλλά και το σύμπαν διαστέλλεται υπερβολικά αργά. «Δεν βιάζει». Πάλι καλά.

Διάβασα –με κόπο– το πρώτο κεφάλαιο. Ναι, αστυνομικό ήταν. Της σκανδιναβικής σχολής. Φόνοι, οικογενειακά μυστικά, νοσηρότητα. Κι ένας μπάτσος τόσο στερεοτυπικός (χωρισμένος, αλκοολικός, καταραμένος) που ήθελα να πάρω ένα καλά ξυσμένο μολύβι και να το περάσω από το ένα μου αυτί στο άλλο. Διέτρεξα την αρχή όλων των κεφαλαίων. Όλα ξεκινούσαν με τον κακό μας τον καιρό: βροχή, κρύο, ομίχλη. Στην Αθήνα όλ’ αυτά. Τι λένε τώρα;

Οι επιλογές: (α) Keep your morning job. (β) Ξαναγράψ’ το – χωρίς τα μετεωρολογικά δελτία, την άρρωστη οικογένεια και τον μπάτσο. (γ) Δεν το διάβασα γιατί στο μεταξύ τυφλώθηκα. (δ) Αριστούργημα!

Στη βδομάδα πάνω, πήρε τηλέφωνο να ρωτήσει αν το είχα διαβάσει. Του είπα «όχι» για να κερδίσω χρόνο. Τι να του έλεγα; Δεν ήταν κολλητός μου, αλλά δεν ήθελα να μου κόψει και την καλημέρα. Καλό παλικάρι ήταν, κατά τα άλλα. Άρχισα να σκέφτομαι διάφορα σενάρια στρίβειν δια του αρραβώνος. Αν του έλεγα να το ξανάγραφε ως παρωδία; Αλλά ήταν ήδη παρωδία, κι αν το ξανάγραφε ήταν ικανός να το «χαλάσει». Αν του έλεγα ότι μπήκε στο σπίτι ένα ρακούν και μου έφαγε την εκτύπωση; Μπα, θα μου το ξανατύπωνε σε μαρμάρινες πλάκες. Αν του έλεγα να αλλάξει το τέλος και να βάλει, ας πούμε, τον δολοφόνο να σκοτώνει τον συγγραφέα και να κλέβει το μοναδικό αντίτυπο; Αυτό θα είχε την πλάκα του, γιατί ξαφνικά θα βρισκόταν χωρίς μυθιστόρημα – και νεκρός από πάνω. (Καλή ιδέα! Να άλλο ένα μυθιστόρημα που δεν θα γράψω.)

Δεν κατέληξα πουθενά. Ένα μήνα αργότερα, δεν γινόταν να το τρενάρω άλλο: «Αριστούργημα!» του είπα – και καθάρισα. Τώρα ψάχνει για εκδότη. Υπάρχει πιθανότητα να καταφέρει να το εκδώσει· δεν αποκλείεται να σκίσει κιόλας. Έχει ξανασυμβεί. Ήδη με βλέπω στην παρουσίαση, πρώτο τραπέζι πίστα, να φωνάζω «καλοτάξιδο!» (και, ει δυνατόν, με one–way ticket). Γι’ αυτό το σύμπαν διαστέλλεται τόσο αργά: γιατί αναλώνεται σε συνωμοσίες – εις βάρος μας.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι, Uncategorized Tagged: Adam Clayton, Μαρίκα Τσεβά, Μουσική, Larry Mullen Jr

from dimart http://ift.tt/2nUBBO5
via IFTTT

Sergei Prokofiev – Dance of the Knights

Αυτό δεν είναι τραγούδι #992
Dj της ημέρας, η Στου Κλόσερ

Ο Σεργκέι Προκόφιεφ πέθανε στις 5 Μαρτίου του 1953, την ίδια ημέρα με τον Στάλιν. Ήταν 61 ετών.

Ένα από τα κορυφαία σοβιετικά μουσικά περιοδικά της εποχής, ανέφερε την είδηση του θανάτου του Προκόφιεφ με μία μικρή παράγραφο στη σελίδα 116.

Οι προηγούμενες 115 είχαν αφιερωθεί στον θάνατο του Στάλιν.

Η κηδεία του, έγινε με χάρτινα λουλούδια γιατί όλα τα κανονικά λουλούδια είχαν δεσμευθεί για την κηδεία του Στάλιν.

 

 

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

 

 

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: Dance of the Knights, Στου Κλόσερ, Σεργκέι Προκόφιεφ, Sergei Prokofiev

from dimart http://ift.tt/2oRNhQN
via IFTTT

Καμιά προσευχή για τους πεθαμένους

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα—

Με αφορμή τις πρόσφατες εκδηλώσεις της Βουλής των Ελλήνων για τον Νίκο Μπελογιάννη, παρακολουθήσαμε έναν ακόμη σύντομο «πόλεμο της μνήμης», ανάμεσα στον μνημονιακό πλέον ΣΥΡΙΖΑ και στο σταθερά αντιμνημονιακό ΚΚΕ. Σε ποιον ανήκει τελικά ο Μπελογιάννης; Και κυρίως τι σημαίνει αλήθεια για εμάς σήμερα ο τραγικός θάνατός του; Τη θυσία ενός ανθρώπου που αγωνίστηκε για τη δημοκρατία ή το προβλεπόμενο τέλος ενός φανατικού οπαδού της δικτατορίας του προλεταριάτου; Το μουσείο αλλά και το πιστόλι του Μπελογιάννη έγιναν τα επίδικα σύμβολα της διεκδίκησης μιας αριστερής μνήμης, που συνέχισε τον δικό της μικρό εμφύλιο στην Αμαλιάδα. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο για την Αριστερά. Η διάσπαση του ’68 (ανάμεσα στο «δογματικό» ΚΚΕ και το «ανανεωτικό» ΚΚΕ εσ.) όρισε άλλωστε και τις διαδρομές αυτής της αναδρομικής γενεαλογίας. Όποιος παρακολούθησε πάντως τις σχετικές ειδήσεις του 20ού συνεδρίου του ΚΚΕ, δεν πρέπει να απόρησε για το φετιχισμό του πιστολιού. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στο συνέδριο «αναδείχθηκε η αποφασιστικότητα και η μαχητικότητα στην προσπάθεια ολόπλευρης ιδεολογικής — πολιτικής — οργανωτικής ισχυροποίησης του ΚΚΕ. Μεταφέρθηκε η σημαντική πείρα από τη δράση του Κόμματος, τα προηγούμενα χρόνια, όπου η στρατηγική του ΚΚΕ αναμετρήθηκε με επιτυχία σε δύσκολες και σύνθετες συνθήκες, διεθνείς και εσωτερικές». «Και τα λοιπά, και τα λοιπά. Λαμπρά ταιριάζουν όλα», όπως θα έλεγε ο Καβάφης.

Αν μεταφερθούμε, πάντως, έστω για λίγο, στην άλλη πλευρά του Γράμμου, ο «ήχος του όπλου» από το ξεχασμένο πιστόλι του Μπελογιάννη τάραξε τη βολική «ιδεολογία της εθνικής συμφιλίωσης». Μέσα στο γενικευμένο θόρυβο μιας κατά βάση αριστερής επετείου, ελάχιστοι πρόσεξαν την βουερή σιωπή ή μάλλον την αμήχανη τοποθέτηση της ΝΔ γύρω από το θέμα.  «Η θανατική ποινή είναι μια σκληρότατη πράξη. Αλλά δεν μπορεί εν ονόματι μιας σκληρότατης πράξης, που μπορεί κανείς να την κρίνει, αν ήταν άδικη ή δίκαιη, να θεωρούμε ότι η επιδίωξη επιβολής κομμουνιστικής δικτατορίας συνιστά πράξη υπέρ της Δημοκρατίας» είπε ένας βουλευτής της ΝΔ. Και κάποιος άλλος βουλευτής πρόσθεσε: «Και στην άλλη πλευρά υπάρχουν ήρωες». «Σε μια Δημοκρατία που σέβεται την αρχή της αξιακής ουδετερότητας θα έπρεπε —η Βουλή τουλάχιστον— να έχει αυτή την πρόνοια». Στη συζήτηση για τον Μπελογιάννη, η Δεξιά επέλεξε να ανασύρει τα φαντάσματα της μετεμφυλιακής εθνικοφροσύνης

Η ταραγμένη δεκαετία του ’40-’50, τις τελευταίες δύο δεκαετίες, έχει επανέλθει στο προσκήνιο προκαλώντας ιδιαίτερες συγκρουσιακές συζητήσεις στη δημόσια σφαίρα και στα ακαδημαϊκά περιβάλλοντα. Καλώς ή κακώς, άλλωστε, ένα μέρος της πολιτικής επικαιρότητας αντλεί ακόμα επιχειρήματα από τη διαχείριση, τη χρήση ή την κατάχρηση αυτής της μνήμης, που άλλοτε εκλαμβάνεται ως «ρεβάνς των ηττημένων» και άλλοτε επιβιώνει ως «μουμιοποίηση της ιστορίας».  Ο Αλ. Κοτζιάς, από πολύ νωρίς, (Πολιορκία, 1953) είχε αναδείξει άλλωστε το ανθρωπολογικό και ιστορικό βάθος του εμφυλίου πολέμου μέσα στη μεταπολεμική ελληνική κοινωνία: «Στα 1943 άρχισε στην πατρίδα μας ένας πόλεμος. […] Οπωσδήποτε αυτός ήτανε ο δικός μας ο πόλεμος […] Εδώ, γνωριζόμαστε και σφαχτήκαμε», λέει ο συγγραφέας στο ολιγόλογο σημείωμα που προτάσσει στην Πολιορκία. Δεν χρειάζεται να θυμίσω τις γνωστές γιατρειές του τραύματος. Το πώς φτάσαμε δηλαδή από την «αναγνώριση της εθνικής αντίστασης» (ΠΑΣΟΚ, 1982) στο «κάψιμο των φακέλων» («οικουμενική κυβέρνηση» 1989) για να επουλωθούν θεσμικά —αλλά πάντως ευκαιριακά— οι πληγές αυτής της διχασμένης μνήμης.

Σε όλη αυτή τη διαδικασία, η ΝΔ δεν είπε ποτέ καθαρά τη γνώμη της. Στην πραγματικότητα, υιοθέτησε σιωπηρά τα παλαιά «μέτρα λήθης» του Πλαστήρα (1952), διατηρώντας ωστόσο ως κεντρικό κορμό της ιδεολογίας της τον αντικομουνισμό. Για αυτό στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή, δεν έλειψαν οι δεξιές φωνές που γύρισαν τη «μηχανή του χρόνου» στον καιρό των «κοινωνικών φρονημάτων». Αν δηλαδή, για την Αριστερά, η κοινοβουλευτική συζήτηση κατέληξε σε μια  εργαλειακή χρήση της «αριστεράς της θυσίας», για τη Δεξιά εξελίχθηκε σε μια άσκηση γοητείας προς το ακροδεξιό της ακροατήριο. Πώς αλλιώς μπορεί να εκλάβει κανείς την απορία του αγορητή της ΝΔ για το αν ήταν τότε «δίκαιη ή άδικη» η επιβολή της θανατικής ποινής, την ώρα που όλη η δημοκρατική Ευρώπη σήκωσε το φέρετρο του Μπελογιάννη;

Αυτό όμως είναι ίσως και το πιο επικίνδυνο σημείο της πρόσφατης δημόσιας συζήτησης. Το ποιος τελικά θα συντηρεί ως αρχειακό τεκμήριο το πιστόλι του Μπελογιάννη ή το ποιος θα εγκαινιάσει το μουσείο του Μπελογιάννη έχει μικρή σημασία. Αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι τα κοινοβουλευτικά αντανακλαστικά της δημοκρατίας μας. Αν η ΝΔ νομίζει πως μπορεί να ξαναγράψει την ιστορία αυτού του τόπου μέσω της επανάληψης στερεοτύπων και ιδεολογημάτων μιας άλλης εποχής, τότε θα συνεχίζει να βουλιάζει κάτω από το βάρος του παρελθόντος. Η συζήτηση για τον Νίκο Μπελογιάννη ήταν μια ήττα για τους δήθεν «γνήσιους» εκφραστές του πολιτικού φιλελευθερισμού στη χώρα μας. Γιατί αν η Αριστερά μοίραζε μπαγιάτικα κόλλυβα από ένα διαφιλονικούμενο μνημόσυνο, η Δεξιά αρνήθηκε να πει, έστω εκ των υστέρων, μια «προσευχή για τους πεθαμένους» της άλλης πλευράς. Κάπως έτσι βρέθηκε να ταυτίζεται με ένα εφιαλτικό παρελθόν που προετοιμάζει ίσως ένα ζοφερό μέλλον.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ανώμαλα ρήματα

 

Στο:Ανώμαλα ρήματα Tagged: Αλέξανδρος Κοτζιάς, Γιάννης Παπαθεοδώρου, ΚΚΕ, ΝΔ, Νίκος Μπελογιάννης, Νικόλαος Πλαστήρας, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ

from dimart http://ift.tt/2oPuYf0
via IFTTT

Tenderly

Αυτό δεν είναι τραγούδι #991
Dj της ημέρας, ο Τάκης Φωτιάδης

Το Tenderly είναι κομμάτι του 1946 (στίχοι: Jack Lawrence, μουσική: Walter Gross). Η πρώτη εκτέλεση ήταν της Sarah Vaughan την ίδια χρονιά. Εν συνεχεία, το κομμάτι έγινε jazz standard — αλλά, για να καταλάβετε πόσο standard, ρίξτε απλώς μια ματιά στη λίστα (αντιγραμμένη από τη wikipedia) των μουσικών που το έχουν διασκευάσει έκτοτε:

Ray Anthony, Louis Armstrong, Chet Atkins, Chet Baker, Tex Beneke, Tony Bennett, George Benson, Shelly Berg, Stanley Black, Pat Boone on his Dot Records album Tenderly (1959), Lenny Breau, Les Brown and his Band of Renown, Clifford Brown, Royce Campbell, Benny Carter, Rosemary Clooney, Eddie Cochran, Nat King Cole, Natalie Cole, Bing Crosby on the 1965 album Bing Crosby’s Treasury – The Songs I Love, Vic Damone, Miles Davis, Buddy DeFranco, Johnny Desmond, Eric Dolphy, Dr. Teeth and The Electric Mayhem, Billy Eckstine, Duke Ellington, Bill Evans, Percy Faith, Dick Farney, Ella Fitzgerald on her Verve Records album Hello, Love (1960), Ella Fitzgerald & Louis Armstrong on Verve Records album Ella and Louis (1956), The Flamingos, Sergio Franchi on his 1964 RCA Victor album The Exciting Voice of Sergio Franchi, The Four Freshmen, Erroll Garner, Stan Getz & Johnny Smith Moonlight in Vermont compilation album «Tenderly» recorded 12/5/1952, Jackie Gleason, Stéphane Grappelli, Lionel Hampton, Jim Henson, Woody Herman, Eddie Heywood, Al Hirt, Billie Holiday on her 1956 Verve Records LP Solitude, Etta James, Harry James, Jose James, Bert Kaempfert, Stacey Kent – Tenderly (2015), Stan Kenton – Mellophonium Magic (1962), Gene Krupa – Four Classic Albums (2014), Cleo Laine – That Old Feeling (1988), James Last, Joe Liggins & The Honeydrippers (1954) on their Specialty Records CD compilation Vol. 2: Dripper’s Boogie (1992), Henry Mancini, Melissa Manchester, The Mantovani Orchestra, Paul Mauriat, Johnny Mathis, The McGuire Sisters, Carmen McRae, Bette Midler, Vaughn Monroe, Willie Nelson, Red Nichols, Red Norvo Trio, NRBQ, Anita O’Day, Berl Olswanger – Berl Olswanger at the Piano (1953), Patti Page, Joe Pass, Oscar Peterson, Bud Powell, Dianne Reeves, Santo & Johnny, Artie Shaw, George Shearing, Bobby Short, Frank Sinatra, Soulstice, Charlie Spivak, Tierney Sutton, Art Tatum, Toni Tennille, Mel Tormé, Caterina Valente, Sarah Vaughan – The Divine Sarah Sings (1954), Jorge Vercilo, Ben Webster, Roger Whittaker, Jackie Wilson, Amy Winehouse, Lester Young.

Δύσκολο να διαλέξεις. Ιδού η πρώτη:

Η ζωντανή εκτέλεση του Miles:

Η Billie:

Eric Dolphy:

Amy Whinehouse:

Willie Nelson:

Και ίσως η κορυφαία, κατά τη γνώμη μου, από τον Doctor Teeth στο Muppet Show (στη λίστα υπάρχει διπλοεγγραφή της εκτέλεσης αυτής, αφού αναφέρεται και ο Jim Henson, ο δημιουργός του Muppet Show, αλλά και το συγκρότημα Dr. Teeth and The Electric Mayhem):

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

 

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: Al Hirt, Amy Winehouse, Anita O'Day, Art Tatum, Artie Shaw, Ben Webster, Benny Carter, Berl Olswanger, Bert Kaempfert, Bette Midler, Bill Evans, Billie Holiday, Billy Eckstine, Bing Crosby, Bobby Short, Bud Powell, Buddy DeFranco, Carmen McRae, Caterina Valente, Charlie Spivak, Chet Atkins, Chet Baker, Clifford Brown, Dianne Reeves, Dick Farney, Dr. Teeth and The Electric Mayhem, Duke Ellington, Eddie Cochran, Eddie Heywood, Ella Fitzgerald, Eric Dolphy, Erroll Garner, Etta James, Frank Sinatra, Gene Krupa, George Benson, George Shearing, Harry James, Henry Mancini, Μουσική, Τάκης Φωτιάδης, Jack Lawrence, Jackie Gleason, Jackie Wilson, James Last, Jim Henson, Joe Pass, Johnny Desmond, Johnny Mathis, Jorge Vercilo, Jose James, Lenny Breau, Les Brown, Lester Young, Lionel Hampton, Louis Armstrong, Mel Torme, Melissa Manchester, Miles Davis, Nat King Cole, Natalie Cole, NRBQ, Oscar Peterson, Pat Boone, Patti Page, Paul Mauriat, Percy Faith, Ray Anthony, Red Nichols, Red Norvo Trio, Roger Whittaker, Rosemary Clooney, Royce Campbell, Sarah Vaughan, Sergio Franchi, Shelly Berg, Soulstice, Stacey Kent, Stan Kenton, Stanley Black, Stéphane Grappelli, Tex Beneke, The Flamingos, The Four Freshmen, The Mantovani Orchestra, The McGuire Sisters, Tierney Sutton, Toni Tennille, Tony Bennett, Vaughn Monroe, Vic Damone, Walter Gross, Willie Nelson, Woody Herman

from dimart http://ift.tt/2oOf5Wg
via IFTTT