Ελληνική Βουλή 2016, αγιασμός

 

Ο τίτλος του κειμένου αυτού, σε συνδυασμό με τις εικόνες από το χθεσινό φωτορεπορτάζ στο Κοινοβούλιο θα αρκούσαν για να πουν όλη την ιστορία μιας χώρας στην οποία εκκρεμεί ο χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους από τις αρχές του 20ού αιώνα. Κάτι που δίνει στον επικεφαλής της ελληνικής Εκκλησίας, Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, έναν κατά κοινή ομολογία συνετό και μετριοπαθή ιεράρχη, το δικαίωμα, έχοντας απέναντί του τους εκλεγμένους εκπροσώπους των ελλήνων πολιτών, να τους απευθύνεται πατερναλιστικά και με τη συγκατάβαση Γυμνασιάρχη της δεκαετίας του 1950, ο οποίος επιχειρεί να συνετίσει διά του λόγου τους άτακτους μαθητές του: «Σας ευχόμαστε καλή δύναμη, με πολλή φρόνηση και πολλή σύνεση σε ό,τι λέμε και ό,τι κάνουμε».

Εμείς πάλι ευχόμαστε να αξιωθούμε κάποτε να δούμε την Ελλάδα πραγματικό κοσμικό κράτος. Διότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν τολμά να προβεί στο αυτονόητο για μια κυβέρνηση που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως «αριστερή».

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Στο:Παροράματα και ημαρτημένα Tagged: Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος

from dimart http://ift.tt/2dt3l7k
via IFTTT

Dream on

Αυτό δεν είναι τραγούδι #817
Dj της ημέρας, η Χριστίνα Παπαβασιλείου

Η ποίηση καταρχήν αποζητά μια τραγωδία, νεανίσκου το σύνηθες να χωθεί και να λουφάξει, μένουμε λοιπόν πεινασμένοι στην αγραμματοσύνη μας να της στήνουμε φάκες. Η αγάπη έχοντας καταλάβει οχυρές θέσεις, επιτίθεται στους underground ποιητές προβάλλοντας απειλητικά όχι τα νύχια αλλά τα βλέφαρα ριπών του ανέμου. Δηλώνοντας αποχή από νυχτερινές αναζητήσεις, το ομολογώ, απλά το γράφω, η αδυναμία μου βρίσκεται παντού, πάνω στην μάταιη προσπάθεια για την δικτύωση της επιδίωξης και την αέρινη ύπαρξη της επιθυμίας για ηδονή. Κάποτε συγκρούστηκε ο μύθος με την πραγματικότητα, νικητής υπήρξε κάποιος τρίτος φανερά ευνουχισμένος από την εύφλεκτη σιωπή σας, τον έλεγαν απλούλη κι είχε καστανά μαλλιά και μάτια και κατέβαινε ασυλλόγιστα από τα τραίνα που περνούσαν. Αν θες, πες μου μια καληνύχτα και κοιμήσου, αν θες πάλι, χαμογέλασέ μου κι εγώ θα καταλάβω.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: Aerosmith, Χριστίνα Παπαβασιλείου

from dimart http://ift.tt/2cNLqLd
via IFTTT

Street (food) art

—της Stucano Closer και της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

Ο Chan Hon Meng είναι ένας καλλιτέχνης του δρόμου. Ο οποίος πριν από λίγους μήνες έλαβε την ανώτατη διεθνή αναγνώριση για την τέχνη του. Όχι, δεν πρόκειται για καλλιτέχνη του γκραφίτι ή για μουσικό — τίποτα τέτοιο.

Ο 50χρονος Chan Hon Meng είναι μάγειρας από τη Μαλαισία, ιδιοκτήτης ενός καταστήματος street food στη Σιγκαπούρη, με τη σαφή, ευθύτατη και χωρίς φιοριτούρες ονομασία «Hong Kong Soya Sauce Chicken Rice and Noodle», και από τον Ιούλιο κάτοχος ενός αστεριού Michelin.

Αστέρι Michelin σε street food; Αμέ!

Το ίδιο, πάντως, αναρωτήθηκε και ο ίδιος ο Chan Hon Meng όταν δέχτηκε το τηλεφώνημα από την επιτροπή με την πρόσκληση να παραστεί στην εκδήλωση για τη βράβευσή του (μόλις φέτος συμπεριλήφθηκε η Σιγκαπούρη στον Οδηγό της Michelin, με 29 συνολικά εστιατόρια). Η απάντηση που δέχτηκε λέει πολλά: «Δεν βραβεύουμε το κατάστημα, αλλά το φαγητό».

Η αλήθεια είναι ότι το φαγητό του Chan Hon Meng ήταν ανέκαθεν διάσημο σε όλη τη Σιγκαπούρη, μια μεγαλούπολη των 5,5 εκατομμυρίων κατοίκων. Κάθε πρωί που έρχεται να ανοίξει το μαγαζί του, βρίσκει να τον περιμένει ήδη μια ουρά δεκάδων ανθρώπων. Στη διάρκεια των 17 ωρών που δουλεύει, δίνει εκατοντάδες μερίδες, προς περίπου 1,50 ευρώ τη μία.

Προφανώς, λοιπόν, από φέτος ο οδηγός Michelin διαθέτει το νέο του φθηνότερο βραβευμένο κατάστημα.

Και το street food, τον νέο του ήρωα.

 

* * *

Καλλιτέχνες στην κουζίνα και σεφ με ανησυχίες:
μια στήλη για την τέχνη της γαστρονομίας και τη γαστρονομία της τέχνης.

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Η κουζίνα του dim/art

Στο:Η κουζίνα του dim/art Tagged: Chan Hon Meng, Hong Kong Soya Sauce Chicken Rice and Noodle, Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, Σιγκαπούρη, Michelin, Street Food, Stucano Closer

from dimart http://ift.tt/2dViocX
via IFTTT

Χαμένες ευκαιρίες

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα—

Όποιος παρακολούθησε την πρόσφατη κοινοβουλευτική συζήτηση για την Παιδεία, σίγουρα απογοητεύτηκε. Ο πρωθυπουργός παινευόταν επειδή υπήρξε «καταληψίας» στα νιάτα του, καταγγέλλοντας παράλληλα τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι δεν έχει περάσει ούτε απέξω από δημόσιο σχολείο και πανεπιστήμιο. Με τη σειρά του,  ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ρωτούσε τον πρωθυπουργό σε ποια (ιδιωτικά) σχολεία είναι γραμμένα τα παιδιά του, και ξανασήκωνε τη σημαία της αναθεώρησης του «άρθρου 16». Ούτε λίγο ούτε πολύ, η συζήτηση πήρε μια μανιχαϊστική τροπή, στην οποία η σύγκρουση επικεντρώθηκε γύρω από το δίπολο «δημόσιο- ιδιωτικό»∙ λες και η παιδεία, είτε είναι δημόσια είτε είναι ιδιωτική, έχει πάψει να είναι συλλογικό αγαθό και μακρόχρονη επένδυση σε μια χώρα. Από μια άλλη οπτική γωνία, ωστόσο, η συζήτηση ήταν διαφωτιστική για το πώς αντιλαμβάνεται ο «μικρός δικομματισμός» το πρόβλημα της παιδείας. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπλεκε τον ύμνο της ισότητας, περιγράφοντας και – το χειρότερο- εφαρμόζοντας μια πολιτική «χαμηλών προσδοκιών». Η Νέα Δημοκρατία έπλεκε τον ύμνο της αριστείας, χωρίς να μπορεί όμως να περιγράψει ούτε τις επενδυτικές προδιαγραφές ούτε και τις πολιτειακές εγγυήσεις για το δικό της πρότυπο.

Την πραγματική κατάσταση τη γνωρίζουμε όλοι, όσοι ασχολούμαστε με τα εκπαιδευτικά μας πράγματα: το «ολοήμερο σχολείο» σχολάει, προς το παρόν, στις 13.15, το πανεπιστήμιο είναι έρμαιο νυχτερινών τροπολογιών που τεμαχίζουν σε φωτογραφικές διατάξεις τη νέα πελατεία της κυβέρνησης, το επικείμενο νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά παραβιάζει το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων, τα Συμβούλια των Ιδρυμάτων παραιτούνται το ένα μετά το άλλο, τα πρότυπα και τα πειραματικά σχολεία διαλύονται, η αξιολόγηση «πάγωσε», και οι νέοι ερευνητές και επιστήμονες γίνονται πλέον ζητιάνοι στον κουμπαρά της μιζέριας ενόψει των νέων εικονικών προσλήψεων, που εξαγγέλλονται εδώ και ένα χρόνο, χωρίς καν να έχουν εγγραφεί στον προϋπολογισμό. Πρόκειται για μια ασύντακτη πορεία διάλυσης και παρακμής της δημόσιας παιδείας, με τη σφραγίδα ενός Υπουργείου, που παραπαίει ανάμεσα στην ανικανότητα και την ιδεοληψία.

Ας αφήσουμε όμως την κυβερνητική προχειρότητα και ας μεταφερθούμε στη «μεγάλη εικόνα». Σε όλες τις πρόσφατες διεθνείς εκθέσεις, η Ελλάδα καταγράφει επικίνδυνα χαμηλά ρεκόρ στην κατάταξη των ΑΕΙ, στον δείκτη «ψηφιακής ετοιμότητας» αλλά και στην ανταγωνιστικότητα. Προφανώς πρέπει πάντα να υπάρχουν κριτικά αντανακλαστικά για όλες αυτές τις ποσοτικοποιημένες μετρήσεις, που επηρεάζουν την εκπαίδευση. Αλλά η «μεγάλη εικόνα» δεν αλλάζει. Η ελληνική εκπαίδευση, εδώ και καιρό, έχει πάψει να υπηρετεί την αυταξία της γνώσης αλλά και να λειτουργεί ως μοχλός ανάπτυξης. Έχει γίνει απλώς ένα πεδίο άγονης αντιπαράθεσης ανάμεσα σε «καταληψίες» και σε «άριστους», που δεν κατανοούν το συμβολικό αλλά και το πρακτικό της κεφάλαιο για το μέλλον του τόπου. Αυτό άλλωστε που μάθαμε μέσα από την κρίση είναι ότι δίπλα στις παλιές προστέθηκαν και νέες παθογένειες. Η περικοπή των δαπανών για την παιδεία συνοδεύτηκε από την ασυνέχεια του νομικού πλαισίου, των μηχανισμών αξιολόγησης και κοινωνικής λογοδοσίας. Η αριστεία έγινε «ρετσινιά» και η κατάληψη έγινε επαναστατικό σπορ για τους προσωρινούς και μελλοντικά «αιώνιους φοιτητές», που κολακεύει διαρκώς ο κ. Φίλης.

Κάπως έτσι, το φετινό φθινόπωρο, η Βουλή αποφάσισε να συζητήσει για την παιδεία μέσα από ένα πλήρως αναχρονιστικό μανιχαϊσμό: «εξισωτισμός-ελιτισμός». Για πολλά χρόνια, ιδίως μέσα από τον μηχανισμό της δημοκρατικής μαζικής εκπαίδευσης, η δημιουργία των κοινωνικών ελίτ ήταν προϊόν των ίσων ευκαιριών, αλλά και οι ίσες ευκαιρίες προωθήθηκαν μέσα από μια διαδικασία κοινωνικής ανέλιξης, που διαπερνούσε την ιδεολογία όλων των σημαντικών εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων. Στην Ελλάδα της κρίσης, όλα αυτά τα αυτονόητα πράγματα συζητιούνται ξανά και ξανά μέσα από μια σκληρή και αδιέξοδη πόλωση. Όταν ο Γκόρκι χάνει την ευκαιρία να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο, γύρω στα 1884, γράφει: «Θα υπέμενα ακόμα και βασανιστήρια για να μου δοθεί η χρυσή ευκαιρία να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο». Αναρωτιέμαι αν μπορεί κανείς ζυγίσει το βάρος αυτής της φράσης, μέσα από τις διαρκείς χαμένες ευκαιρίες που εμποδίζουν την πολιτισμική ενηλικίωση μιας συναινετικής εκπαιδευτικής πολιτικής.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ανώμαλα ρήματα

Στο:Ανώμαλα ρήματα Tagged: Γιάννης Παπαθεοδώρου, Μαξίμ Γκόρκι, Νέα Δημοκρατία, Νίκος Φίλης, Παιδεία, ΣΥΡΙΖΑ

from dimart http://ift.tt/2dLKpk7
via IFTTT

Кавал свири

Αυτό δεν είναι τραγούδι #816
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Τσακνιάς

Кавал свири (kaval sviri), ήτοι «λαλάει η φλοέρα», ελληνιστί. Παραδοσιακό βουλγάρικο, που το έκανε διάσημο το 1988 η περίφημη γυναικεία χορωδία της βουλγαρικής τηλεόρασης στο άλμπουμ Le Mystère des Voix Bulgares #2. Το καβάλι είναι είδος φλογέρας που συναντιέται σε όλες τις βαλκανικές χώρες. Μεταφράζω το τραγούδι στο περίπου:

Παίζει το καβάλι, μάνα,
πιο κάτω, μάνα, πιο κάτω στην πλαγιά.
Παίζει το καβάλι, μάνα,
πιο κάτω, μάνα, πιο κάτω απ’ το χωριό.

Θα πάω να τ’ ακούσω, μάνα,
θα πάω να το δω και να τ’ ακούσω.

Άμα παίζει χωριανός μας,
θα τον αγαπώ απ΄το πρωί ως το βράδυ.
Άμα παίζει ξένος,
θα τον αγαπώ όλη μου τη ζωή.

Είχα την τύχη να ακούσω τη βουλγάρικη γυναικεία χορωδία το 1988 ή 1989, σε συναυλία στην αίθουσα τελετών του Α.Π.Θ. — συγκεκριμένα, στις 12/12: το θυμάμαι, διότι μετά τη συναυλία πήρα τηλέφωνο τον πατέρα μου στην Αθήνα, ενθουσιασμένος, και του περιέγραφα τη μουσική, ξέχασα όμως να του ευχηθώ για τη γιορτή του (ήταν του Αγίου Σπυρίδωνος).

Είχα την ακόμα μεγαλύτερη τύχη να την ακούσω (τη χορωδία, πάντα) στο Πλόβντιβ το 2002, σε προνομιακές πριβέ συνθήκες: σε ένα (φοβερό) εστιατόριο, μετά τη συναυλία του Σαββόπουλου με τους Mode Plagal, στην οποία συμμετείχαν και οι άπαιχτες Βουλγάρες.

Θυμήθηκα το κομμάτι σήμερα, διαβάζοντας τον «Θάνατο από δεύτερο χέρι» του Συφιλτζόγλου.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στοdimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: Γιώργος Τσακνιάς, Μουσική, Le Mystère des Voix Bulgares

from dimart http://ift.tt/2dC7Ssd
via IFTTT