Θάνατος από δεύτερο χέρι

Κυνηγετική περίοδος #1

—Ο Κυριάκος Συφιλτζόγλου βγαίνει για κυνήγι. Αν οι εικόνες είναι λαγοί, ο φακός μονόκαννος—

* * *

Νοτιοδυτική Βουλγαρία. Κάποιος φωνάζει «κολέγκααααα».
Ο πρώτος νεκρός κοιτάζει έντονα. Έχει κοντό μαλλί,
ξυρισμένο στα πλάγια. Φαίνεται θυμωμένος. Τον τραβώ
απ’ τα τρία μέτρα. Η όψη του αντέχει —οι βροχές είναι μπροστά.

Στρίβω δεξιά στον λασπόδρομο. Περνά ένα κάρο με λαστιχένιες
ρόδες. Ξανά, «κολέγκααααα». Κοιτώ την εξώπορτα. Ο δεύτερος
νεκρός, μπόλικο μαλλί, μουστάκι. Τον τραβώ απ’ τα δυο μέτρα.
Η λύπη του ξεφτίζει —ο αέρας παίρνει τα κομμάτια.

Φτάνω στην πλατεία. Δυο γουρούνια, εφτά κότες, ένας γάιδαρος.
Χτυπά η καμπάνα τρεις φορές και…«κολέγκααααα». Τρίτος
νεκρός, πρόσωπο δεν βλέπω. Κοντεύω. Τον τραβώ απ’ το ένα
μέτρο —από προσώπου γης —το χιόνι έλιωσε μαζί του.

* * *

Κυνηγετική περίοδος

 

Στο:Κυνηγετική περίοδος Tagged: Κυριάκος Συφιλτζόγλου, Φωτογραφία

from dimart http://ift.tt/2cLxSuN
via IFTTT

Ανάποδα

—της Ούρσουλας Φωσκόλου*— 

Στο κέντρο της πολύβουης πλατείας, ο άντρας κράδαινε τα πλαστικά, κούφια κουτάλια, φτιάχνοντας φούσκες διάφανες και ιριδίζουσες, που τις παράσερνε ο αέρας στα κεφάλια των περαστικών. Μία απ’ αυτές ήρθε και στάθηκε μπροστά μου, ακίνητη. Κοίταξα λίγο μέσα της κι είδα το καλοκαίρι: ζεστό, κολλώδες και υγρό, γεμάτο έξαψη, όμως ανεστραμμένο. Είδα στην κορυφή γαλάζιο χλώριο της πισίνας, γεράνια κόκκινα, χωράφια με ζεστό, μόλις αναδεμένο χώμα, πορτοκαλιές που στάζανε στα σύννεφα τεράστιες, μυρωδάτες σφαίρες. Είδα το χάρτινο τραπεζομάντιλο μόλις που να κρατιέται και την πιατέλα της σαλάτας που έχυνε αργά στον ουρανό πικρό, πράσινο λάδι. Σ’ είδα να κρέμεσαι με δυσκολία απ’ την καρέκλα, τα μαύρα σου μαλλιά να ρέουν σαν νερό καλύπτοντας το πρόσωπό σου και τις λευκές σου τρίχες να βυθίζονται, σαν τους βολβούς, ξανά μες στο κρανίο. Είδα —νομίζω— μια στιγμή γυμνό το σώμα σου, μαύρο μπροστά και φωτεινό πολύ στην πλάτη, βουτώντας προς τον ουρανό, ανάποδα, να με πλησιάζει. Έβγαλα, τότε, από την τσέπη μου λεφτά κι αγόρασα, έκθαμβη, το πλαστικό κουτάλι.

Θα φτιάξω κάποτε μία μεγάλη φούσκα. Θα την τρυπήσω απαλά κι έπειτα θα καθήσω μέσα της, σε μια καρέκλα, δίπλα σου. Θα σου παραμερίσω τα μαλλιά και θα σε δω — για μια φορά ακόμη— έστω κι ανάποδα.

* Η Ούρσουλα Φωσκόλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1986. Η πρώτη της συλλογή διηγημάτων θα κυκλοφορήσει προσεχώς από τις εκδόσεις Κίχλη.

Φωτογραφία: Hans Wolf  Bellenblazen, Blowing Bubbles, 1950’s

* * *

Εδώ άλλες ιστορίες

Στο:Short stories Tagged: Hans Wolf Bellenblazen, Λογοτεχνία, Ούρσουλα Φωσκόλου, διήγημα

from dimart http://ift.tt/2cL5V6B
via IFTTT

Οκτώβριος

Κυριολεξίες #60

—της Εύης Τσακνιά—

Οκτώβριος: αρνητικό το κλίμα

* * *

#tip: πατήστε πάνω στην εικόνα —όχι να πατήσετε εσείς, κάντε απλώς κλικ— για να τη δείτε σε μεγάλο μέγεθος

Εδώ άλλες κυριολεξίες από την Εύη Τσακνιά και το dim/art

 

Στο:Κυριολεξίες Tagged: Εύη Τσακνιά

from dimart http://ift.tt/2dAUPaq
via IFTTT

Κατερίνα

Αυτό δεν είναι τραγούδι #815
Dj της ημέρας, η Χριστίνα Παπαβασιλείου

Την είδα κάποτε στους δρόμους να μιλάει με θεατρικές χειρονομίες, να περπατάει στις κόχες των πεζοδρομίων κάνοντας ισορροπία κρατώντας κόκκινα μπαλόνια, τα μάτια της πάντα κοίταζαν ψηλά και φορούσε γάντια, είχα ξεχάσει πως ήταν όλα αυτά που ‘δειχνε πράσινα μάτια σε χλωμό πρόσωπο, παρανάλωμα, θα περπατήσω πάνω στην θάλασσα για να με βρει, κομμάτια αγαλμάτων πληγιάζουν τα πόδια της Κι αν είναι να φύγω να πάω που; Κράτα με γερά στην σκέψη σου, ίσως γυρίσω, στην παλιά πόλη παίζουν μουσική ακόμα για αυτούς που ερωτεύονται μόνο την άνοιξη, το όνειρο μας συνδέει κι έρχεται πάντα σαν πιστό σκυλί στα πόδια σου Κι αν είναι να φύγω να πάω που;

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Στο:Αυτό δεν είναι τραγούδι Tagged: Κατερίνα Γώγου, Σωκράτης Μάλαμας, Χριστίνα Παπαβασιλείου, Magic de Spell

from dimart http://ift.tt/2dP1dd5
via IFTTT

Εκκλησία – Πολιτεία: 3-0

—της Ξένιας Κουναλάκη—

«Αν δεν έχει λόγο η Εκκλησία για τα Θρησκευτικά, ποιος έχει λόγο;», αναρωτήθηκε στη διάρκεια της συνάντησής του με τον υπουργό Αμυνας Πάνο Καμμένο ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Η απάντηση είναι σαφής: μόνο το υπουργείο Παιδείας. Γιατί, αν αρχίσει να έχει άποψη η Εκκλησία για τα Θρησκευτικά, γιατί να μην έχει λόγο και για το μάθημα της Φυσικής και της Βιολογίας, αμφισβητώντας π.χ. το Big Bang και τη θεωρία της εξέλιξης; Γιατί να μην παρεμβαίνει και στο μάθημα της Ιστορίας και να δίνει τη δική της εκδοχή για τα γεγονότα του 1821 και το κρυφό σχολείο, αναπαράγοντας τους γνωστούς εθνικιστικούς μύθους; Γιατί να μην καταστήσει υποχρεωτική την προσευχή σε όλα τα σχολεία, όπως θα ήθελε και την ανάρτηση εικονισμάτων μέσα στις σχολικές αίθουσες;

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος είναι έξυπνος άνθρωπος και η επιστολή του είναι καλογραμμένη, ένας καλοπροαίρετος αναγνώστης μπορεί σχεδόν να τον δικαιώσει. Διαρρηγνύει, λοιπόν, τα ιμάτιά του ότι δεν είναι στόχος της Εκκλησίας η κατήχηση, αλλά τονίζει ότι το μάθημα πρέπει να παρέχει «μια πλήρη εικόνα της ιδιαιτερότητας της Ορθοδοξίας». Ποια ακριβώς είναι η ιδιαιτερότητα της Ορθοδοξίας; Και γιατί πρέπει να τη διδάσκονται μουσουλμανόπαιδα ή Εβραιόπουλα αν όχι για την «παραγωγή πιστών», όπως ειρωνικά λέει ο ίδιος; «Υφίσταται ευρύτερος σχεδιασμός, ώστε οι επόμενες γενιές Ελλήνων πολιτών να αποτελούνται από μία σχετική πλειοψηφία ελληνογενούς πληθυσμού με ασθενή ταυτότητα και ένα άθροισμα εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, για τις οποίες θα ακολουθείται η πολιτική της μη ομαλής αφομοιώσεώς τους από την ελληνική κοινωνία;», απορεί σε ένα από τα ειλικρινέστερα και πιο αντιδραστικά σημεία της επιστολής του ο Αρχιεπίσκοπος.

Η συγκεκριμένη αποστροφή αφορά την παιδεία των προσφύγων. Ποια ακριβώς είναι η ενδεδειγμένη παιδαγωγική μέθοδος για την ενσωμάτωση των ανήλικων μεταναστών; Να τους μάθουμε να σταυροκοπιούνται και να τραγουδούν το αλήστου μνήμης «Τα χριστιανόπουλα κινήσαν με χαρά»; Είναι λίγο απογοητευτική η στάση του με δεδομένη την ελπιδοφόρα εκκίνησή του στην Αρχιεπισκοπή, ειδικά μετά την ταραγμένη θητεία του προκατόχου του και τη σύγκρουση Εκκλησίας – Πολιτείας για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες.

Ο κ. Ιερώνυμος διαμαρτύρεται για τη συνήθη επωδό του Νίκου Φίλη ότι «η Πολιτεία αποφασίζει», επειδή με αυτήν τη φράση ο υπουργός Παιδείας αφήνει να εννοηθεί ότι «η Εκκλησία επιθυμεί να ποδηγετήσει την Πολιτεία».

Μα αυτό δεν συμβαίνει; Το Μαξίμου αδειάζει τον Φίλη, όπως και ο κ. Καμμένος, αλλά και ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος διάβασε αποσπάσματα της επιστολής. Εκκλησία – Πολιτεία: 3-0 και το αληθινό ματς δεν έχει ακόμη ξεκινήσει.

Πηγή: Η Καθημερινή

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Copy-paste

Στο:Copy-paste Tagged: Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, Κυριάκος Μητσοτάκης, Νίκος Φίλης, Ξένια Κουναλάκη, Πάνος Καμμένος

from dimart http://ift.tt/2dH1egg
via IFTTT